ŚWIĘTOŚĆ

Pragnienia: te dobre i te złe, świadome i nieświadome, uporządkowane i te ciągle "rozbiegane". One to tworzą dynamikę wnętrza człowieka i trzeba powiedzieć, że pragnieniem najpiękniejszym i najbardziej wartościowym jest pragnienie Boga. Jest ono czymś fundamentalnym w życiu duchowym. Jeśli człowiek podejmie je w sobie, to naturalną koleją będzie pragnienie stania się świętym.
To pragnienie pomoże ustawić właściwą hierarchię; właściwy kierunek innych pragnień i dążeń. Człowiek całą swą istotą: ciałem i duszą tęskni za Bogiem i na tym polega zarówno piękno jak i dramat człowieka.

Piękno - jeżeli tylko będziemy Go pragnąć, to Bóg objawi nam nieskończone bogactwa swej Osoby. A im bardziej będziemy Jego świątynią otwartą na Jego obecność , tym bardziej odkryjemy piękno: sens życia i tego co nas spotyka. Zaś dramatem jest to, że tak mało zrozumieliśmy z bogactwa Jego miłości, która chce się dawać. Pragnienia, które Bóg wlewa w nasze serca nie są jak czek do pokrycia! Jeśli je daje, to po to, że przymierzem swej wierności, chce je zrealizować, Bóg chce nam dać siebie. W Starym Testamencie sprawiedliwość równoznaczna jest ze świętością. Błogosławieni, którzy łakną i pragną świętości. Ci, którzy pragną będą nasyceni ponad miarę; tylko ci, którzy pragną... tylko ziemia spieczona, spragniona wysuszona może zostać nasycona wodą. Gleba mokra, nasączona nie przyjmie zbyt wiele. Czy gleba Twego serca pokryta jest otwartymi, spragnionymi ranami tęsknoty? Ci, którzy pragną... Ja pragnącemu dam darmo pić ze źródła wody życia - mówi Pan. Trzeba odkryć w sobie ten piękny świat wielkich pragnień i nie pozwolić go sobie odebrać, zniszczyć. Przecież tak naprawdę większość życia duchowego polega na życiu wielkimi pragnieniami! Kto ich nie posiada, kto nimi nie żyje zastyga, umiera duchowo. Święty Augustyn powiedział, że pragnienie czyni serce głębokim. Pragnienie szczytów świętości podnosi w górę serca, ciągle mobilizuje i na laurach nie pozwala spocząć. Trzeba mieć odwagę myślenia i nieukojonego pragnienia Boga. Gdy popatrzymy na życie tylu świętych, to zobaczymy, że nie bali się oni wielkich pragnień i marzeń duchowych. Kim oni nie chcieli być dla Boga? l nie jest to postawa pychy, ale postawa żebraka, który nie mając nic, oczekuje wszystkiego, od Tego, który jako jedyny może dać mu wszystko.

Trzeba podjąć to wezwanie, przed którym stawia nas Bóg, a do którego na nowo zachęca nas Ojciec Święty.

/eSPe/

Potrzeba odwagi, aby nie stawiać pod korcem Światła swej wiary. Potrzeba wreszcie, aby w sercach ludzi wierzących zagościło to pragnienie świętości, które kształtuje mnie tylko prywatne życie, ale wpływa na kształt całych społeczności. (...) Bracia i siostry nie lękajcie się chcieć świętości! Nie lękajcie się być świętymi.

Uczyńcie nowe tysiąclecie erą ludzi świętych!

Jan Paweł II
-------------------------------
Zaczerpniete z www.miguelino.prv.pl