Czas prawdy

Pewien młodzieniec zakochał się.
Nie w dziewczynie. Jego miłością stał się ukochany kraj, Ojczyzna. On tu się urodził i wychował.
Nie miał rodziców; nieszczęśliwy wypadek - zginęli obydwoje.
Całe swoje uczucia przelał na ojczyznę.
Chciał bronić swojego kraju przed najeźdźcą, przed obcą inwazją.
Postanowił zostać żołnierzem. Wstąpił do Armii.

*
Nadszedł czas "prawdy".
Ludzie wyszli na ulice.
Lata kłamstw i ogłupiania narodu wyzwoliły w nich bunt, pragnienie wolności.
Ten wulkan musiał wybuchnąć!
Dostał rozkaz.
Stojąc w długim szeregu celował do ludzi, którzy jeszcze wczoraj byli jego braćmi.
Tłum ruszył, ktoś podniósł kamień, ktoś inny rzucił petardę.
Grad kamieni i metalowych części uderzył w stojących.
Padł drugi rozkaz.
On wiedział, że nie użyje broni.
Jakaś kobieta podbiegła, silny zamach reki w jego stronę.
W jego sercu nagle zapanowała pustka.
Nie zasłonił się, nie zdążył.
Kamień trafił ostrą krawędzią prosto w czoło.
Padając odruchowo nacisnął spust, usłyszał strzał.
Kobietą szarpnęło, osunęła się na ziemię.
Ktoś go podniósł, ktoś inny pobiegł po lekarza.
Przejmujący ból z okolic czoła uswiadomił go co się stało.
Krew popłynęła po policzku; spojrzał przed siebie.
Ona tam leżała. Zacięta twarz, nienawiść i pogarda w oczach.
W pewnej chwili ich wzrok skrzyżował się. Patrzyła, oto stał naprzeciwko jej kat!
Ciało kobiety przeszyły konwulsje, oczy straciły blask, stały się matowe.
Tylko usta nie zmieniły wyrazu.

*

Nie potrafił się z tym wszystkim pogodzić, musiał coś zrobić.
Trzy dni udręki, obłąkanych myśli, wyrzutów sumienia;
Trzy noce koszmarnych snów, jakieś mary, wokół setki oczu i straszna zniekształcona twarz!
W duszy nastąpiło wielkie rozdarcie.
Życie straciło jakikolwiek sens.
Zimna stal pod podbródkiem; śliski spust; mechaniczne drgnięcie palca.
Nagle wewnętrzny krzyk: N I E ! ! !

*

ZA PÓŹNO . . .

W życiu człowieka istnieją takie chwile kiedy wybór dokonuje się automatycznie, tak powiedzmy samoistnie, jakby to było z "góry" przeznaczone. Niektórzy nazywają to "COŚ" Wolą Bożą, niektórzy koleją losu, fortuną, fatum, czy przeznaczeniem. A prawda jest taka, że to człowiek decyduje o swoim losie na ziemi i często życiu innych. To, czy zostaniesz zbawiony zależy wyłącznie od ciebie samego, twojej postawy i tego co w życiu wybierzesz. Istnieją tylko błędy za popełnienie których przychodzi nam ponieść ich konsekwencję i często słono za nie zapłacić.

Brat Kamil M. Kraciuk CCG