Bóg jest Panem modlitwy

Modlitwa jest nie tylko ludzkim dziełem, ale przede wszystkim Bożą rzeczywistością, ponieważ w niej człowiek łączy się z Chrystusem modlącym się do Ojca. Modlitwa polega na ofiarowaniu się, na szerokim otwarciu umysłu i serca na ustawiczne działanie Boga. Nie jest ona ludzką zdobyczą, ale łaską Chrystusa, pokarmem ofiarowanym człowiekowi. Nasza współpraca polega na przylgnięciu do modlącego się w nas Chrystusa - intensywność tego przylgnięcia stanowi o jakości naszej modlitwy.

To przylgnięcie do Chrystusa tworzy nową pedagogię, ponieważ we wszystkich pedagogiach dąży się do tego, by dziecko po jakimś czasie umiało się obejść bez pomocy wychowawcy i stało się samodzielne. W modlitwie z Chrystusem natomiast rzecz ma się dokładnie odwrotnie, ponieważ prawdziwa wolność polega na zaakceptowaniu własnej zależności od Boga, a powodem dumy i szczęścia stanie się świadomość, że jest się Jego własnością.

Taka modlitwa wyzwala ze zgubnej iluzji niezależności od Boga, której często dają się ponieść ludzie pochłonięci działaniem. Może jednak zdarzyć się coś znacznie gorszego, gdy człowiek chce być bogiem dla samego siebie. Taka postawa czyni go nieczułym. W modlitwie na nowo uświadamiamy sobie, że istniejemy dzięki Bogu i wszystko, co jest w nas dobre, zawdzięczamy Jemu. Zaakceptowanie zależności może przekształcić się w miłość, bo posłuszeństwo jest jej wyrazem i pierwszym warunkiem. Nie wolno nam zapomnieć słów Chrystusa: "Wy jesteście moimi przyjaciółmi, jeżeli czynicie to, co wam przykazuję" (J 15,14).

Człowiek modlitwy pragnie w pewnym sensie unicestwić siebie w Bogu. Takie unicestwienie nie jest zatem jakimś rozpłynięciem się w nirwanie, ani wstrętem do samego siebie, ale otwarciem się na Niego, aby w nas zamieszkał, by móc powiedzieć za św. Pawłem: "Żyję ja, już nie ja, żyje we mnie Chrystus". Sam Jezus musiał się ofiarować Bogu i była to ofiara dosłowna: niczym drewno wydane płomieniom. Modlitwa wewnętrzna jest dobrowolnym powiedzeniem Bogu TAK na to wszystko, czego od nas oczekuje. TAK jest najważniejszym słowem modlitwy, którym bezgranicznie poddajemy się woli Bożej. Wierność Bogu jest niczym innym, jak byciem TAK dla Niego, nawet jeśli nie wiemy, dokąd nas prowadzi. Przykładem może być św. Piotr, który został zaprowadzony tam, gdzie zupełnie nie chciał iść (por. J 21,18).

Człowiek może zamknąć się na Boga, ale Bóg jest doskonałym pedagogiem i potrafi czekać niekiedy bardzo długo na ludzkie TAK. Jeżeli zaakceptujemy, że Bóg jest Panem naszej modlitwy, modlitwa stanie się prawdziwą drogą wiodąca do Niego, chociaż może wydawać się niekiedy długa, stroma i wyboista. Trzeba ją podjąć spokojnym, równym krokiem, jeśli tylko chcemy zajść wysoko i uniknąć nadmiernego zmęczenia. Zaufanie Bogu, który w nas działa, najlepiej pomoże nam wyjść zwycięsko z doświadczenia nocy czy pustyni, gdzie miłość mierzy się cierpliwością.

ks. Stanisław Wawrzyszkiewicz
"Czas Serca"