BÓG W STUDNI

Gromada Cyganów zatrzymała się kiedyś przy studni pewnej wiejskiej zagrody. Obserwował ich z zaciekawieniem pięcioletni chłopiec, który wyszedł z domu na podwórze. Jego wzrok przyciągał szczególnie jeden Cygan, rosły mężczyzna, który właśnie wyciągnął ze studni wiadro wody i stał z szeroko rozstawionymi nogami, pijąc łapczywie.


Strumyczek wody spływał po jego gęstej, krótkiej, ogniście rudej brodzie, a silne ręce unosiły ciężkie, drewniane wiadro, tak jakby to była mała filiżanka.

Skończywszy pić, wyjął kolorową chustkę i otarł sobie twarz. Potem pochylił się i zajrzał w głąb studni. Zaciekawiony chłopiec podszedł do niego i wspiął się na palce, starając się dostrzec to, na co patrzył Cygan.

Olbrzym dostrzegł chłopca i z uśmiechem podniósł go do góry.
- Czy wiesz, kto tam jest? - zapytał. Dziecko potrząsnęło przecząco głową.

- Tam jest Bóg - powiedział Cygan. - Popatrz! - dodał i przytrzymał chłopca nad studnią.

W dole, w wodzie lśniącej jak lustro, dziecko zobaczyło swoje odbicie.

- Ależ to jestem ja!

- Właśnie! zawołał Cygan, delikatnie stawiając chłopca na ziemi. - Teraz wiesz, gdzie jest Bóg.

Nie potrafię konstruować nowych wspaniałych rzeczy, takich jak na przykład samoloty, poruszające się na srebrnych skrzydłach. Lecz dzisiaj, o brzasku, pomyślałem sobie o czymś cudownym i moje zniszczone ubranie stało się nagle piękne, błyszczące w blasku światła, spływającego z nieba. Myśl była taka: że w mojej dłoni jest ukryty tajemny plan, a moja ręka jest wielka, ogromna, na miarę tego planu. Czułem też, że Bóg, obecny jest we mnie i zna moją tajemnicę, a ja znam zamiar, który On chce zrealizować dla świata za pośrednictwem mojej dłoni.

----------------------------
Autor nieznany.