Brat Roger - epitafium

Brat Roger był francuskim protestantem, hugenotem. Tak, z tych hugenotów mordowanych w Noc św. Bartłomieja, wyganianych z LaRochelle, w końcu wygnanych przez Ludwika XVI. Prześladowanych gdzie tylko się dało. W 1940 roku pod wpływem przeżyć wojennych stworzył ekumeniczną wspólnotę Taize. Z tą wspólnotą dokonał cudu. Pokazał, że katolik, protestant i prawosławny mogą razem chwalić Boga, modlić się i śpiewać. Udowodnił, że kiedy stajemy przed Chrystusem, wszyscy jesteśmy Jego. Nie ma katolików, luteran, kalwinów. Nie ma Francuzów, Niemców, Polaków. Jest Chrystus.


Brat Roger był przyjacielem papieży. Kiedy powiedział Janowi Pawłowi II, że zastanawia się nad przejściem na katolicyzm, usłyszał: "Zostań, gdzie jesteś". Jan Paweł II w ten sposób powiedział pośrednio to, co każdy z nas chciał usłyszeć: że nie uważa nas za gorszych "braci odłączonych", ale równorzędnych partnerów, braci w Chrystusie.

Wiek XX, to wiek trzech wielkich postaci chrześcijaństwa: Matki Teresy z Kalkuty, Jana Pawła II i Brata Rogera.

Kobieta z islamskiego kraju działająca w najbardziej pogańkim z "mocarstw" trzeciego świata, gdzie kobieta jest niczym, ksiądz z podbitego przez komunistów kraju, a potem schorowany starzec porywający za sobą tłumy młodych i protestant z Francji, najbardziej ateistycznego kraju Europy także z siwymi włosami i na wózku inwalidzkim wiodący młodych. Troje ludzi, w których jak w soczewce óg pokazał Swą odpowiedź na wszystkie problemy współczesnego świata.

Pan pierwszą powołał Matkę Teresę. Następny poszedł Jan Paweł II. A kiedy zaczęły się dyskusje, aby zmarłego papieża uznać za męczennika, dał nam męczennika: Brata Rogera.

I to nie byle jakiego męczennika. W istocie po raz pierwszy od 500 lat mamy wspólnego męczennika i świętego. Nawet, jeśli KRK nie uzna go za świętego z przyczyn formalnych (nie był katolikiem), to świętym dla wielu katolików będzie...

Trzy ciosy nożem w gardło wygłaszające modlitwę. Czy może być bardziej szatański cios? Jaka nienawiść kierowała ręką, która uciszyła ten głos? Ale przecież nie uciszyła, bo teraz brzmi jeszcze mocniej. SOLI DEO GLORIA!

Żródło tego pięknego tekstu: http://www.kosciol.pl/article.php/20050818203158588