Chcica na normalność?

Autor: Krzysztof Marcinkiewicz Czas oaz już za nami. Czeka nas ostre starcie z rzeczywistością. Czy nam się uda? Oaza wakacyjna to niezwykły czas! Często porównywany do spotkania Chrystusa twarzą w twarz. Napotykamy tam nie tylko otwartych animatorów, wesołych i wymagających moderatorów, starych bądź nowych znajomych, ale także Boga, Jego Słowo i Prawo, które powinno wytyczać nam drogę, nie tylko na okres tzw. po oazowej fascynacji.

Większość z nas po rekolekcjach wakacyjnych czuje się „bosko i beztrosko", wtedy odczuwamy naszą świętość, ogromną i niekończącą się radość, każdy problem pokonujemy z łatwością i uważamy, że nie ma dla nas rzeczy niemożliwych do zrealizowania. Utrzymujemy również kontakt z większością znajomych z oazy, nawzajem wymieniamy się zdjęciami, komentujemy je, wrzucamy na naszą-klasę, często klikamy na forum, dzielimy się szczęściem i swoim świadectwem z innymi. To niestety minie. Szara rzeczywistość da nam już we znaki z początkiem roku szkolnego, a może wcześniej? W końcu nadejdzie taki czas, że oazowe forum zamilknie, emocje opadną a fotografie schowane głęboko w folderach staną się niewystarczające. Chrystus nas trzyma przy sobie cały rok, tylko trzeba Go do siebie zapraszać i rzeczywiście tego chcieć. Sami z siebie nie staniemy się święci, idealni, altruistyczni. Powinniśmy się odpowiednio uzbroić, nie można iść z mieczem na czołg. Bez modlitwy, częstej praktyki Namiotu Spotkania i Eucharystii nie uda nam się przeskoczyć tak ogromnej bariery emocjonalnej i społecznej, jaką jest dla nas codzienność. Możemy stać na głowie, robić dziesięć fikołków dziennie, to i tak nie zmieni naszej duchowości, co najwyżej możemy śmiać się sami z siebie. Bądźmy rozkochani w Chrystusie przez cały rok! Adonai.oaza.pl