Awantura i rozwiązanie

Kazimierz S. Ożóg: Kilka miesięcy temu rozgorzała w Głogowie awanturka o zabytki. Konkretnie o jeden, choć o randze nieco wątpliwej. O betonowy portyk przy nieużywanym wejściu głównym do PWSZ. Mając na uwadze jego stan zachowania, grożący częściowym zawaleniem, podjęto decyzję o jego rozbiórce. Radykalności posunięcia sprzyjał pewnie i fakt przybudowania tego elementu do korpusu ówczesnego szpitala w kilkanaście bodaj lat po jego wybudowaniu.

Jego forma niezupełnie przystawała do kształtu podkowiastego budynku. Dziś nie ma już szpitala. Jest powrót do formy pierwotnej.

Awanturka była, a jakże. Cechą kulturową Polaków, bardzo ważną, jest chęć dokopania każdemu i zawsze – zwłaszcza gdy jest okazja. Więc mimo, że zezwolenia były, pisano, ze zezwoleń brak. Mimo, że portyk wyglądał jak przez okno, pisano o nim jak o zabytku klasy „0”. Ożywili się obrońcy tradycji i zabytków, widzący już oczyma wyobraźni gmach PWSZ wzniesiony na nowo, z betonu i szkła...

Dziś Szkoła ma bezpieczne, zgrabne wejście – po raz pierwszy od wojny w miejscu przewidzianym przez budowniczych budynku. Sympatyczny daszek z przydymionego szkła, spoczywający na esownicach żeliwnych wsporników, chroni ładne, ciężkie drzwi prowadzące do galerii, szatni, portierni... Frontowa elewacja odzyskała  grację i blask. Kamienne parapety i gzymsy, odczyszczone cegły mają swoją klasę.

Nie wszystko, co stare, winno być automatycznie i bezwzględnie chronione. Boli mnie wylewanie nowych ław fundamentowych pod powstające na Starym Mieście kamienice. Ale nie zamierzam w obronie artefaktów przeszłości kłaść się na nich niczym Rejtan. To bez sensu. Czasem trzeba je poświęcić. Celem jest miasto piękniejsze niż dziś. Miasto to miasto: nie znosi pustki, rozwija się i przebudowuje. Miasto żyje. Za lat 25 będzie wyglądać zupełnie inaczej. Może już wtedy coś się ruszy z działką między ratuszem a św. Mikołajem, która ze swoim blaszanym płotem jest kiepską wizytówką Głogowa.

Kazimierz S. Ożóg