Bez lęku - kazanie na Boże Narodzenie 2008

Słuchaj, co mówi Bóg w pierwszych swoich słowach po przyjściu na ziemię - słowa anioła są bez wątpienia słowami samego Boga. „Nie bójcie się!” - to są pierwsze słowa Boga na ziemi. Nie jakieś wesołkowate - „Cześć ziemianie, jak leci? Przybywam tu z super newsem...” (wersja spikera z TV), albo nadęte „Ukochani bracia i siostry! Chrystus Pan przynosi wam dobrą nowinę...” (wersja proboszcza z tekstem czytanym z kartki), albo administracyjne „Szanowni zebrani, panie pasterki, panowie pasterze, wraz z osobami towarzyszącymi...” (wersja dla prezydenta).

Nie bójcie się - to są pierwsze słowa Boga na ziemi. Bez etykiet w stylu, „Witam..”, „Serdecznie witam”, etc. Bóg od razu strzela, trafia w sedno ludzkich pragnień. Przecież niczego tak nie pragniemy, jak poczucia pewności - swojego istnienia i jego sensu, istnienia Boga, wartości miłości, bezcenności każdej chwili życia.

Przede wszystkim w tym „Nie bójcie się!”, zawiera się pewność, żeby nie bać się Boga. Pewnie bałbym się Go, gdyby pozostał w Swoim Bycie i wydawał rozkazy Stamtąd. Ale to mówi Bóg, który jest już pośród nas. On jest tutaj, dlatego przyjmuję Go bez lęku, On jest już w moim domu, jakim jest ziemia i mój świat.

Druga rzecz, gdyby Bóg wypowiedział to swoje „Nie bójcie się”, z rozwartych niebios, Stamtąd, mógłbym to zaliczyć do jednej z kolejnych ideologii („mówi, bo mówi”). On jest Tam, więc może mówić wszystko, ale ja jestem tutaj, a to zupełnie inna historia. Ponieważ jednak mówi to Bóg, który dotknął ziemi, zjednoczył się z człowiekiem, przyjął na siebie dramat ludzkiego losu wraz ze śmiercią, to ma to znaczenie rozstrzygające. To mówi ktoś, kto doświadcza tego, co ja, kto przeżywa te same lęki i trwogi, co ja. Dlatego tym słowom - „Nie bójcie się!” - wierzę.

Czego się nie bać, prócz Boga? Nie boję się życia, bez względu na to, co ono przyniesie, nie wiedząc jak będzie dalej. Chcę każdego dnia, każdej nocy, każdego poranka i zmierzchu, każdej chwili w deszczu i każdej w słońcu. Każdy dzień witam z radością („Nie bójcie się! Zwiastuje wam radość wielką...”), chłonę każdą chwilę, pozwalam się przeniknąć każdemu impulsowi życia.

Nie boję się ludzi, mimo, że spotkałem na swojej drodze ludzi bardzo złych, okrutnych, cynicznych i głupich w stopniu maksymalnym. Czyż takich nie spotkał Jezus? Ale spotkałem także wielu ludzi, którzy są piękniejsi od aniołów, lepsi od archaniołów, mądrzejsi od Mędrców. Spotkałem Przyjaciół i setki wierzących w sens miłości. Ci źli hartują moją wiarę w to, że Bóg „zsyła deszcz na dobrych i złych”, ci fantastyczni dowodzą, że trzeba bezgranicznie ludziom ufać. Ufam im.

Jest Boże Narodzenie, jest dziś Święto wyzwolenia z lęków, przed życiem, Bogiem, ludźmi, niepewną przyszłością i śmiercią. Bardzo pragnę, aby każdy z nas był świątynią nadziei a nie hurtownią strachu i grozy. Pragnę, aby każda rodzina tętniła pewnością i pogodą ducha. Pragnę, aby nasza Ojczyzna była wspólnotą nadziei i życzliwości, aby świat owładnęła święta solidarność serc.

Nie bój się, Bóg jest tutaj. Zwyciężymy.


Kazanie autorstwa ks. Mieczysława Puzewicza.
Kazanie pochodzi ze strony www.duch.lublin.pl