50 Rocznica Śmierci Ojca Józefa Jana Litomiskiego

Na uroczystości przybyła także delegacja z domu generalnego Zgromadzenia z Bratysławy, na Słowacji pod przewodnictwem Ojca Augustyna M. Kardoš CCG, wikariusza generalnego Pocieszycieli z Getsemani. W słowie powitania Ojciec prowincjał Świerad M. Pettke CCG wspomniał, że Zgromadzenie Braci Pocieszycieli z Getsemani w Polsce dziękuje dzisiaj Bożej Opatrzności za dar życia, powołania, wytrwałości w próbach i prześladowaniach znoszonych dla Ewangelii, a nade wszystko za charyzmat Założycielski O. Józefa Jana Litomiskiego, zbudowany na fundamencie charyzmatów: Apostołów i Proroków.

Założyciel naśladując Chrystusa silnie wkorzenia się w Ewangelię, a jego życiowe powołanie staje się jej konkretyzacją w danym czasie i miejscu. Tak jak do Tajemnicy Eucharystycznej, do osoby założyciela powinniśmy rozwijać stosunek mistagogiczny tzn. uobecnić dzisiaj jego myśl, duchowość i charyzmatyczne przesłanie życia.

W homilii ks. Biskup Wiesław Mering wyprowadził zasadnicze myśli z Ewangelii dnia i potrójnego pytania Jezusa skierowanego do Szymona Piotra: "Czy miłujesz mnie więcej...?" Miłość - to znak rozpoznawczy, to jedyny warunek, jaki Chrystus postawił Apostołom. Nie można być z Jezusem, jeżeli nie łączy nas z Panem - najwyższa i jedyna miłość. Dlatego powtarza pytanie o miłość - trzykrotnie, a potem dodaje: Pójdź za mną, bądź w moich sprawach, zajmij się moimi owcami. Czy tak dokonywało się to w życiu o. Józefa Litomiskiego? - pytał ks. Biskup odwołując się do biografii założyciela. Wydarzeniem przełomowym w jego powołaniu stała się I Wojna Światowa i jej tragiczne skutki: jeńcy, ranni żołnierze, umierający ludzie wielu narodów.

To prawdziwy patron Europy, bo swoją opieką obejmował od samego początku ludzi różnych narodowości: Czechów, Słowaków, Polaków, Ukraińców i innych pobratymców. Widząc cierpienie, sam cierpiał. Odczuwał ból serca z powodu zła i nieszczęść, jakie towarzyszyły cierpieniu. Jak przeprosić, jak wynagrodzić Panu Bogu? Dzisiaj mamy pierwszy piątek miesiąca, a podejmujemy myśl o kapłanie, który wynagrodzeniu, przepraszaniu Boga nawet za tych, którzy do tego jeszcze nie dojrzali - poświęcił ofiarnie całe swoje życie. Wtedy pojawiła się idea założenia Zgromadzenia Pocieszycieli cierpiącego Serca Zbawiciela, które pokutą, pracą apostolską i modlitwą będzie starało się wynagrodzić Jezusowi za grzechy ludzi. Osobiste zetknięcie się z papieżem Piusem XI w 1922 r. zaowocowało błogosławieństwem w powstaniu nowego Zgromadzenia. Imponujący rozwój młodego zakonu o wyraźnie słowiańskich korzeniach przerwała najpierw wojna, a potem rok 1950.

Na terenie ówczesnej Czechosłowacji w jednym roku zlikwidowano tzn. aresztowano wszystkie zakony, w kwietniu - męskie, a w sierpniu - żeńskie rodziny zakonne. Założyciel podzielił ten los i jako generał zakonu został także aresztowany i uwięziony. Po wyjściu z więzienia nie odzyskał już pełni zdrowia i zakończył swoje życie na ziemi 6 czerwca 1956 r. Dziękując Bogu za posługę konkretnego człowieka, narzędzie w rękach Wszechmogącego - chcemy dzisiaj dziękować także za owoce pracy Zgromadzenia, które założył. Słowa podziękowania skierował ks. Biskup pod adresem obecnego Ojca Generała i zarządu Zgromadzenia za ofiarną i owocną pracę duszpasterską, charytatywną według charyzmatu założyciela na terenie diecezji włocławskiej i Kościoła powszechnego.

Ks. Biskup Wiesław A. Mering wyróżnił także inne rysy charyzmatu o. Litomiskiego, którego duchowymi spadkobiercami są Pocieszyciele z Getsemani: konieczność stałego nawracania serca i czynienia pokuty oraz pielęgnowanie modlitwy i przypomnianej przez Ojca Świętego Benedykta XVI potrzeby adoracji Jezusa w Najświętszym Sakramencie. Prośba Chrystusa z Ogrójca, która zainspirowała i porwała Ojca Józefa: "Zostańcie tu i czuwajcie ze mną" - jest wypowiadana teraz wobec każdego z nas. Jezus prosi nas abyśmy z Nim zostali, trwali z Nim poprzez modlitwę, poprzez naszą solidarność z cierpiącymi i potrzebującymi, poprzez nasze dążenie do świętości i pracy nad nawróceniem serca.

W najbliższą sobotę 10 czerwca 2006 r. Pocieszyciele udadzą się do Pragi, aby tam na grobie swojego Założyciela i charyzmatycznego przełożonego świętować jubileusz 50 rocznicy śmierci oraz modlić się o duchowe umocnienie i błogosławieństwo w wypełnianiu przesłania, jakie Sam Duch Święty - Pocieszyciel zapisał, wyrył, wypalił w sercu Ojca Józefa Jana Litomiskiego.

Bracia Pocieszyciele z Getsemani w obecnym czasie wykonują posługę miłosierdzia pośród ludzi najbardziej potrzebujących: więźniów, bezdomnych, uzależnionych i konających, a zwłaszcza tych, którzy odrzucili Miłość Bożą, narażając się na niebezpieczeństwo wiecznego potępienia.

Dom Główny Zgromadzenia znajduje się w najstarszym Sanktuarium Maryjnym środkowej Europy: w Mariance pod Bratyslawą na Słowacji. W Polsce pierwsza placówka Pocieszycieli powstała we Wrocławiu w 1982 r. Do Włocławka Zgromadzenie przeniosło się w 1994r. gdzie mieści się Dom Prowincjalny Zgromadzenia, w którym odbywa się formacja kleryków i braci zakonnych. Tutaj też Bracia pełnią posługę duszpasterską wobec więźniów w Zakładzie Karnym. Pocieszyciele pracują duszpastersko w parafii Matki Bożej Fatimskiej przy Tamie Włocławskiej, gdzie powstaje nowa świątynia - Sanktuarium Męczeństwa Sługi Bożego Ks. Jerzego Popiełuszki. Również Bracia opiekują się bezdomnymi i uzależnionymi w Schroniskach Św. Brata Alberta w Pępicach k. Brzegu oraz w Inowroclawiu.

Pocieszyciele z polskiej prowincji pracują dzisiaj w Rosji (Sankt Petersburg), na Słowacji (Zlate Moravce i Bratysława), w Czechach (Praga) i w Austrii (Wiedeń).

o. Świerad M. Pettke CCG - Włocławek

---

Jubileusz Zgromadzenia Braci Pocieszycieli z Getsemani. 50 Rocznica Śmierci Założyciela Zgromadzenia Ojca Józefa Jana Litomiskiego

W Bazylice Piotra i Pawła w Pradze na Vyšehradě, dnia 10 czerwca 2006 r. odbyły się uroczystości upamiętniające 50 rocznicę śmierci: O. Józefa Jana Litomiskiego (2.03.1888 - 5.06.1956 r.), Założyciela i długoletniego przełożonego generalnego Zgromadzenia Braci Pocieszycieli z Getsemani. Uroczystej Mszy Świętej przewodniczył J. Eksc. Ks. Biskup Jarosław Škarvada z Pragi. W Eucharystii uczestniczyli: Przełożony Generalny Zgromadzenia O. František M. Vaľa CCG, Bracia Pocieszyciele ze swoich domów z Prowincji Polskiej na czele ze swoim Przełożonym Prowincjalnym o. Świeradem M. Pettke CCG, współbracia ze Słowacji, Czech i Austrii. Przybyły także delegacje autokarowe z Polski (Włocławek) oraz ze Zlatych Morawiec (Słowacja).

Ksiądz Biskup Škarvada w kazaniu wspominał swoje pierwsze spotkanie z Braćmi Pocieszycielami z Getsemani w czasie jego pobytu na Górze Oliwnej w Jerozolimie. Mówiąc o bolesnym i osamotnionym konaniu Pana Jezusa w ogrodzie Getsemani, biskup podkreślił, że i w współczesnym świecie Zbawiciel jest często pomijany i obrażany. Kończąc swą wypowiedz biskup podkreślił znaczenie wynagradzenia Chrystusowi za liczne zniewagi i grzechy jakie dopuszcza się ludzkość. Również zwrócił uwagę na obecność Braci Pocieszycieli, ich posługę pocieszania Jezusa w drugim człowieku w Getsemani współczesnego świata.

Józef Litomisky przyszedł na świat 2 marca 1888r w miejscowości Hoŕinewes w Czechach. W szóstym roku życia Józef rozpoczął naukę w szkole ludowej. Gdy miał 15 lat rodzice na pewien czas wysłali go na naukę krawiectwa. Po roku zaczął uczęszczać do gimnazjum. Był bardzo zdolnym, pilnym i ambitnym uczniem. W tym czasie zaczyna się proces dojrzewania jego powołania kapłańskiego. Rozpoczyna studia teologiczne w arcybiskupim Seminarium w Pradze (1910-1914), które kończy z wyróżnieniem. Wyświęcony na kapłana 12 lipca 1914 r. przez dwa lata pracuje jako wikariusz w czeskich parafiach. Arcybiskup Pragi Paweł Huyn znając doskonale walory umysłu i serca młodego kapłana, wysyła go na dalsze studia teologiczne do Wiednia, do renomowanej uczelni Frintaneum. Niedługo potem deleguje ks. Józefa do Wiednia do pomocy w pracy duszpasterskiej pośród czeskich i słowackich katolików, którzy przebywali na emigracji. Ks. Litomisky z wielką gorliwością oddaje się głoszeniu Słowa Bożego pośród potrzebujących rodaków, kontynuując jednocześnie wyższe studia. Po pewnym czasie, kard. Wiednia August Piffl mianuje księdza Józefa Litomiskiego rektorem kościoła p.w. Najświętszego Odkupiciela, który jest miejscem skupienia wspólnot religijnych.

Pracując w Wied­nia, w całej pełni doświadczał moralnego spu­stoszenia, jakie niosła za sobą trwająca jeszcze pierwsza wojna światowa. Pomagając w duszpasterstwie wśród emigrantów czeskich, odwiedzał więzienia i szpi­tale, służąc kapłańską posługą. Stawał przy łóż­kach cierpiących, opuszczonych i umierających żołnierzy i jeńców przywożonych z frontu. Chciał zanieść ewangeliczną radość i pocieszenie wszystkim, którym woj­na odebrała nadzieję i zepchnęła na margines godnego życia. W tym duchu modli się i podej­muje osobistą pokutę, aby wynagrodzić cierpiącemu Zbawicielowi, a bliźnim wypraszać ła­skę nawrócenia i pojed­nania. W tym czasie w Czechach rozwija się młode Zgromadzenie Sióstr Pocieszycielek Boskiego Serca Jezusa. Spotkanie z Siostrą Różą Vujtěchovą nadało pla­nom Ojca Józefa Litomiskiego konkretny kieru­nek. Po długich modli­twach i konsultacjach, po uzyskaniu poparcia ze strony arcybiskupa Wiednia i ze specjalnym błogosławieństwem papieża Piusa XI, zdecydo­wał się utworzyć wspólnotę zakonną Braci Pocieszycieli z Getsemani.

Słowiańskie korzenie oraz intensywny rozwój Zgromadzenia były powodem nieprzychylności władz okupacyjnych, zarówno niemieckich jak i później rosyjskich. Ale była to dopiero zapowiedź tego, co miało wkrótce nastąpić. Rok 1950 przejdzie do całej 1100-letniej historii chrześcijaństwa między Tatrami a Dunajem jako wydarzenie bez precedensu. Jednej nocy, z 13 na 14 kwietnia 1950 r. w całych Czechach i Słowacji zlikwidowano wszystkie klasztory męskie, a zakonników zamknięto do więzień i tzw. klasztorów koncentracyjnych. W sierpniu ten sam los spotkał wszystkie zakony żeńskie. W sumie uwięziono 13 tysięcy zakonnic i zakonników. Pocieszyciele również podzielili los wszystkich, ale szczególnie dotkliwie przeżyli uwięzienie Ojca Założyciela, który został odosobniony od swoich duchowych synów. Wielu zakonników zostało skazanych na lata przymusowych ciężkich prac w kamieniołomach oraz w lasach. Ze względu na pogarszający się stan zdrowia i z powodu fizycznego wycieńczenia, O. Józef po 6 miesiącach uwięzienia zostaje zwolniony. Bardzo zły stan zdrowia Ojca Generała sprawił iż wieczorem 6 czerwca 1956r odszedł do Domu Ojca. Pochowany został w Pradze na Vyšehradě 11czerwca 1956 r.

Brat Stanisław M. Krause CCG