Coś większego niż grzech
25 luty 2008 | Dodał: Admin - Malach | Odsłon 641
W homilii wygłoszonej na krakowskich Błoniach 18 sierpnia 2002 roku Jan Paweł II zaznaczył, że aktualnym zadaniem Kościoła jest głoszenie światu orędzia o Bożym miłosierdziu: „Nie może [on] zaniedbać tej misji, skoro wzywa go do tego sam Bóg przez świadectwo św. Faustyny......A wybrał do tego nasze czasy. Może dlatego, że wiek dwudziesty, mimo niewątpliwych osiągnięć w wielu dziedzinach, naznaczony był w szczególny sposób «misterium nieprawości»”.
Choć tajemnica ta od początków dotyka losu człowieka, to jednak dzięki Miłości miłosiernej nigdy nie jest on pozbawiony nadziei na zbawienie.
oblicza grzechu
Stary Testament obfituje w bardzo sugestywne i trafne opisy ludzkich słabości i upadków. Oto sławny król Dawid po wysłaniu swoich żołnierzy na wojnę, sam zmęczony nudą, z pałacowego tarasu spostrzega kąpiącą się kobietę, bardzo piękną. Sprowadza ją do siebie, a ze spotkania poczyna się nowe życie. Aby sprawa nie wyszła na jaw, czyni wszystko, aby mąż zbliżył się do żony. Gdy to się nie udaje, wysyła go na pole walki – na pewną śmierć. Mąż ginie, a Dawid czyni Batszebę (bo o niej mowa) swoją kolejną żoną.
Pan Bóg ostro upomniał Dawida za jego grzechy, a ponieważ ten się skruszył, otrzymał przebaczenie. Właśnie Dawidowi przypisuje się jeden z najpiękniejszych tekstów wyrażających skruchę grzesznika: „Zmiłuj się nade mną, Boże, w łaskawości swojej, w ogromie swej litości zgładź nieprawość moją! Obmyj mnie zupełnie z mojej winy i oczyść mnie z grzechu mojego!” (Ps 51,3-4; zob. całość Psalmu). Czyż historia Dawida nie odzwierciedla wielu naszych sytuacji: jeden grzech pociąga za sobą następny, i to coraz poważniejszy. W przypadku Dawida zaczęło się od lenistwa, pożądliwości oczu, a skończyło na zabójstwie.
Król Achab z kolei zapragnął kupić winnicę należącą do jego sąsiada – Nabota. Ten jednak nie chciał odsprzedać mu swojego dziedzictwa, co bardzo zasmuciło Achaba. Wtedy żona Achaba, Jizreel, postarała się o fałszywych świadków, którzy zeznali, że Nabot zbluźnił przeciw Bogu. Za ten grzech Nabota ukamienowanano i zmarł. Wówczas Achab przejął jego winnicę. Ich występek nie spodobał się Bogu. Również ta historia obrazuje, że naszym postępowaniem nie zawsze kierują szlachetne motywy...
Jeśli zaś sięgnąć do literatury współczesnej, to np. w „Mistrzu i Małgorzacie” Michaiła Bułhakowa odnajdujemy barwny opis dość powszechnej słabości: „Gdyby następnego dnia rano ktoś powiedział tak: «Stiopa! Jeżeli natychmiast nie wstaniesz, zostaniesz rozstrzelany!» – Stiopa odpowiedziałby słabym, ledwie dosłyszalnym głosem: «Rozstrzeliwujcie mnie, róbcie ze mną, co chcecie, za nic nie wstanę».
Cóż tu mówić o wstawaniu – Stiopie wydawało się, że nawet oczu nie zdoła otworzyć, a jeżeli tylko spróbuje zrobić coś podobnego, potworna błyskawica rozwali mu głowę na kawałki. W głowie tej kołysał się olbrzymi dzwon (…)”. Jak łatwo się domyślić, chodzi tu o skutki grzechu pijaństwa…
światła nadziei
Misterium iniquitatis – tajemnica nieprawości głęboko dotyka ludzkich losów i, niestety, każdy doświadcza jej w sposób mniej lub bardziej natarczywy. „Jeśli mówimy, że nie mamy grzechu, to samych siebie oszukujemy i nie ma w nas prawdy” (1 J 1,8). Jednakże od początku towarzyszy też ludziom nadzieja zbawienia w Chrystusie, dzięki czemu człowiek uwikłany w grzech ma szansę wyzwolenia ze słabości, z więzów grzechu. I dlatego jeśli Kościół przypomina ludziom o grzechu, o konieczności nawrócenia, to równocześnie wskazuje drogę wyjścia, co więcej, udziela grzesznikowi tego lekarstwa, które zostawił mu sam Chrystus, a mianowicie łaski przebaczenia w sakramencie pojednania.
Jeśli szukamy świateł nadziei na przebaczenie, to pierwszym źródłem pozostanie zawsze Ewangelia, chociażby ta o marnotrawnym synu. Kogo nie ujmuje, nie napawa otuchą gest ojca, który ze wzruszeniem i otwartymi ramionami przyjmuje syna powracającego z tułaczki do domu? Zwróćmy jednak uwagę, w jaki sposób ojciec uzasadnia swoją radość: „(…) ten syn mój był umarły, a znów ożył; zaginął, a odnalazł się” (Łk 15,24). Ojciec cieszy się dlatego, że syn odnalazł swoją utraconą godność. Wprawdzie stoczył się na samo dno, ale ostatecznie zrozumiał, że jego miejsce jest przy ojcu, że musi ocalić swoje synostwo.
Zadziwiająca jest cierpliwość, którą Bóg okazuje grzesznikom. Tak bardzo szanuje wolność człowieka, że pozwala mu odejść, żyć na własny rachunek. Nie znaczy to, że o nim zapomina. Jego miłość podąża za nim i w tajemniczy sposób go dotyka. Widać to chociażby na przykładzie osób, które przez kilka czy więcej lat zaniedbywały spowiedź św. A jednak coś nie daje im spokoju, nie mogą znaleźć sobie miejsca – i wreszcie wracają, bo dalej nie da się tak żyć, trzeba pozwolić sobie przebaczyć… mocą Chrystusa.
Pomimo upadków, odejść, Bóg nigdy nie przestaje kochać człowieka. Jak matka, która zawsze kocha swoje dziecko, nawet gdy się ono pobrudzi. Nigdy nie jest jej ciężko nawet kilka razy w ciągu dnia umyć je i zmienić mu ubranko… Tym bardziej Bóg ma „słabość” do skruszonego grzesznika, do człowieka, który autentycznie żałuje za swoje grzechy. Karty Ewangelii pokazują, że Jezus bardziej docenił postawę celnika, który szczerze kajał się za swoje grzechy, niż nieskazitelnego faryzeusza. Chrystus zwrócił też uwagę na jawnogrzesznicę, która okazała Mu wielką miłość, i dlatego zostały jej odpuszczone liczne grzechy. Autentyczna skrucha jest niezawodnym „kluczem”, który otwiera zdroje miłosierdzia Bożego dla grzesznika.
Chociaż zatem grzech kładzie się złowrogim cieniem na naszej ludzkiej kondycji, to jednak o wiele silniejszy jest blask, który emanuje z przebitego boku Chrystusa – niewyczerpanego zdroju miłosierdzia dla każdego słabego człowieka.
ks. Dariusz Salamon SCJ
(Kraków)
Czas Serca - marzec/kwiecień
Choć tajemnica ta od początków dotyka losu człowieka, to jednak dzięki Miłości miłosiernej nigdy nie jest on pozbawiony nadziei na zbawienie.
oblicza grzechu
Stary Testament obfituje w bardzo sugestywne i trafne opisy ludzkich słabości i upadków. Oto sławny król Dawid po wysłaniu swoich żołnierzy na wojnę, sam zmęczony nudą, z pałacowego tarasu spostrzega kąpiącą się kobietę, bardzo piękną. Sprowadza ją do siebie, a ze spotkania poczyna się nowe życie. Aby sprawa nie wyszła na jaw, czyni wszystko, aby mąż zbliżył się do żony. Gdy to się nie udaje, wysyła go na pole walki – na pewną śmierć. Mąż ginie, a Dawid czyni Batszebę (bo o niej mowa) swoją kolejną żoną.
Pan Bóg ostro upomniał Dawida za jego grzechy, a ponieważ ten się skruszył, otrzymał przebaczenie. Właśnie Dawidowi przypisuje się jeden z najpiękniejszych tekstów wyrażających skruchę grzesznika: „Zmiłuj się nade mną, Boże, w łaskawości swojej, w ogromie swej litości zgładź nieprawość moją! Obmyj mnie zupełnie z mojej winy i oczyść mnie z grzechu mojego!” (Ps 51,3-4; zob. całość Psalmu). Czyż historia Dawida nie odzwierciedla wielu naszych sytuacji: jeden grzech pociąga za sobą następny, i to coraz poważniejszy. W przypadku Dawida zaczęło się od lenistwa, pożądliwości oczu, a skończyło na zabójstwie.
Król Achab z kolei zapragnął kupić winnicę należącą do jego sąsiada – Nabota. Ten jednak nie chciał odsprzedać mu swojego dziedzictwa, co bardzo zasmuciło Achaba. Wtedy żona Achaba, Jizreel, postarała się o fałszywych świadków, którzy zeznali, że Nabot zbluźnił przeciw Bogu. Za ten grzech Nabota ukamienowanano i zmarł. Wówczas Achab przejął jego winnicę. Ich występek nie spodobał się Bogu. Również ta historia obrazuje, że naszym postępowaniem nie zawsze kierują szlachetne motywy...
Jeśli zaś sięgnąć do literatury współczesnej, to np. w „Mistrzu i Małgorzacie” Michaiła Bułhakowa odnajdujemy barwny opis dość powszechnej słabości: „Gdyby następnego dnia rano ktoś powiedział tak: «Stiopa! Jeżeli natychmiast nie wstaniesz, zostaniesz rozstrzelany!» – Stiopa odpowiedziałby słabym, ledwie dosłyszalnym głosem: «Rozstrzeliwujcie mnie, róbcie ze mną, co chcecie, za nic nie wstanę».
Cóż tu mówić o wstawaniu – Stiopie wydawało się, że nawet oczu nie zdoła otworzyć, a jeżeli tylko spróbuje zrobić coś podobnego, potworna błyskawica rozwali mu głowę na kawałki. W głowie tej kołysał się olbrzymi dzwon (…)”. Jak łatwo się domyślić, chodzi tu o skutki grzechu pijaństwa…
światła nadziei
Misterium iniquitatis – tajemnica nieprawości głęboko dotyka ludzkich losów i, niestety, każdy doświadcza jej w sposób mniej lub bardziej natarczywy. „Jeśli mówimy, że nie mamy grzechu, to samych siebie oszukujemy i nie ma w nas prawdy” (1 J 1,8). Jednakże od początku towarzyszy też ludziom nadzieja zbawienia w Chrystusie, dzięki czemu człowiek uwikłany w grzech ma szansę wyzwolenia ze słabości, z więzów grzechu. I dlatego jeśli Kościół przypomina ludziom o grzechu, o konieczności nawrócenia, to równocześnie wskazuje drogę wyjścia, co więcej, udziela grzesznikowi tego lekarstwa, które zostawił mu sam Chrystus, a mianowicie łaski przebaczenia w sakramencie pojednania.
Jeśli szukamy świateł nadziei na przebaczenie, to pierwszym źródłem pozostanie zawsze Ewangelia, chociażby ta o marnotrawnym synu. Kogo nie ujmuje, nie napawa otuchą gest ojca, który ze wzruszeniem i otwartymi ramionami przyjmuje syna powracającego z tułaczki do domu? Zwróćmy jednak uwagę, w jaki sposób ojciec uzasadnia swoją radość: „(…) ten syn mój był umarły, a znów ożył; zaginął, a odnalazł się” (Łk 15,24). Ojciec cieszy się dlatego, że syn odnalazł swoją utraconą godność. Wprawdzie stoczył się na samo dno, ale ostatecznie zrozumiał, że jego miejsce jest przy ojcu, że musi ocalić swoje synostwo.
Zadziwiająca jest cierpliwość, którą Bóg okazuje grzesznikom. Tak bardzo szanuje wolność człowieka, że pozwala mu odejść, żyć na własny rachunek. Nie znaczy to, że o nim zapomina. Jego miłość podąża za nim i w tajemniczy sposób go dotyka. Widać to chociażby na przykładzie osób, które przez kilka czy więcej lat zaniedbywały spowiedź św. A jednak coś nie daje im spokoju, nie mogą znaleźć sobie miejsca – i wreszcie wracają, bo dalej nie da się tak żyć, trzeba pozwolić sobie przebaczyć… mocą Chrystusa.
Pomimo upadków, odejść, Bóg nigdy nie przestaje kochać człowieka. Jak matka, która zawsze kocha swoje dziecko, nawet gdy się ono pobrudzi. Nigdy nie jest jej ciężko nawet kilka razy w ciągu dnia umyć je i zmienić mu ubranko… Tym bardziej Bóg ma „słabość” do skruszonego grzesznika, do człowieka, który autentycznie żałuje za swoje grzechy. Karty Ewangelii pokazują, że Jezus bardziej docenił postawę celnika, który szczerze kajał się za swoje grzechy, niż nieskazitelnego faryzeusza. Chrystus zwrócił też uwagę na jawnogrzesznicę, która okazała Mu wielką miłość, i dlatego zostały jej odpuszczone liczne grzechy. Autentyczna skrucha jest niezawodnym „kluczem”, który otwiera zdroje miłosierdzia Bożego dla grzesznika.
Chociaż zatem grzech kładzie się złowrogim cieniem na naszej ludzkiej kondycji, to jednak o wiele silniejszy jest blask, który emanuje z przebitego boku Chrystusa – niewyczerpanego zdroju miłosierdzia dla każdego słabego człowieka.
ks. Dariusz Salamon SCJ
(Kraków)
Czas Serca - marzec/kwiecień
Odnośniki