Czas na uśmiech!

Nie musisz od razu rozdawać biednym wszystkiego, co masz, nie zostawiając nic dla siebie. Oczywiście, taki gest jest niezwykle wymowny, ale nikt go od nas nie wymaga. Otwierać się na drugiego człowieka można na wiele sposobów. Zacznij od najłatwiejszej rzeczy, a jednocześnie odważ się na największe szaleństwo, na krok, który pozornie nie ma większego znaczenia. Przy najbliższej okazji, np. jadąc pociągiem, uśmiechnij się, patrząc prosto w oczy osobie siedzącej naprzeciwko – osobie, której nie znasz i być może widzisz ją pierwszy raz w życiu.

To zadanie wydaje się wyjątkowo łatwe. Zastanów się jednak dobrze przez chwilę, jak często masz odwagę, by spontanicznie obdarzyć nieznajomą osobę szczerym i ciepłym gestem, jakim jest uśmiech – znany na całym świecie uniwersalny komunikat. Być może ta osoba potraktuje cię jak wariata, być może odwróci głowę w drugą stronę, być może wstanie i się przesiądzie, być może jednak obdarzy cię szczerym uśmiechem. Odważ się i ćwicz, aby twój uśmiech był naturalny i ciepły. Kiedy już dojdziesz do wprawy w rozdawaniu uśmiechów, zobaczysz nagle, że wszystko wokół nabiera barw i ciepła. Rób wszystko, aby stało się to twoim naturalnym odruchem i nigdy nie czekaj, aż ktoś inny zrobi pierwszy krok – wyjdź z inicjatywą.

Jak najłatwiej poznać chrześcijanina? Po tym, że ze spuszczoną głową zamartwia się nad tym, co będzie jutro? Czy może po tym, że pomimo codziennych problemów umie zdobyć się uśmiech – na szczery i ciepły gest, który wlewa w serca tak wiele nadziei? Na te pytania odpowiedz sobie sam. I po prostu spróbuj, zaryzykuj – naucz się, jak przywoływać uśmiech na usta. Zobaczysz wtedy, że im więcej radości będziesz dawać, tym więcej jej otrzymasz, a szara codzienność zacznie powoli nabierać kolorów.

Kiedy już relacje z drugim człowiekiem staną się naturalne i będą relacjami prawdziwego chrześcijanina, kiedy pozytywnie przebrniesz przez ten pierwszy etap, ofiarowując komuś uśmiech, zobaczysz, jak łatwo będzie przejść do konkretnych czynów – do pomocy materialnej i wsparcia potrzebujących. Zobaczysz, jak proste stanie się przełamanie wewnętrznego oporu, by drugiemu człowiekowi wskazać, gdzie może znaleźć pomoc, dać kromkę chleba czy szklankę wody – nawet jeżeli samemu ma się niewiele więcej niż on.

No dobrze, ktoś spyta, a gdzie tu Kościół? Kościół – to my! Na nas więc czas – czas, aby Kościół Boży był widoczny na naszych twarzach, w codziennych relacjach z drugim człowiekiem. Już czas na wędrówkę z uśmiechem na ustach po wspólnej drodze zbawienia.

Marcin Kopij
(Głogów)











CZAS SERCA maj - czerwiec