Refleksje nad Dniem Dziecka

Najpierw trzeba dać serce. Dzień Dziecka, który obchodzimy 1 czerwca, daje nam okazję do refleksji nad dzieckiem, nad wychowaniem, nad rodziną. Za wychowanie dziecka odpowiedzialni są rodzice i nikt ich z tego obowiązku nie zwalnia. Któż bowiem nie kocha dzieci? Kochamy własne, ale z miłością i czułością patrzymy też na inne maluchy, bo przecież wszystkie dzieci są nasze.
Jednym z celów małżeństwa jest posiadanie potomstwa. Takie jest prawo natury. Do tej wielkiej miłości zostali powołani rodzice. Dziecko jest wielkim darem Boga. Tymczasem dziś obserwujemy zjawisko ograniczenia narodzin. Tłumaczy się to brakiem pracy, mieszkań, trudnymi czasami. A to jest wielką szkodą dla narodu.

Do najważniejszych potrzeb psychicznych dzieci, służących prawidłowemu ich rozwojowi, należą: poczucie bezpieczeństwa, stabilny klimat emocjonalny, pogodna atmosfera oraz poczucie stałego oparcia w osobach dorosłych.

Wielki humanista, prof. Antoni Kępiński, uważał, że w naszych stosunkach z dziećmi wielkie znaczenie ma tzw. kąt widzenia. Otóż dziecko z racji tego, iż spogląda z dołu, problemy świata widzi wyolbrzymione, zwielokrotnione, przerażające. Z kolei dorośli mają tendencje do minimalizowania spraw dziecka, często problemy te lekceważą. Po prostu z wiekiem dojrzewania bezpowrotnie zatrzaskują furtkę, która prowadzi do dziecięcego świata. A chodzi o to, aby tej furtki nie zamykać, to znaczy: przez całe życie być otwartym na rzeczywisty dialog z dzieckiem. Nie wystarczy je kochać, trzeba z nim rozmawiać. Dziecko odpłaci się pięknie - szacunkiem i miłością.

Marzy mi się, aby Dzień Dziecka była właśnie takim dniem refleksji nad wnętrzem dziecka, nad jego potrzebami psychicznymi. Najpierw trzeba dać dziecku serce, trzeba dać samego siebie, a dopiero potem można myśleć o nowej zabawce.

Kazimierz Kulas

Diecezja Zielonogórsko - Gorzowska