Ks. Elias Charcour arcybiskupem melchickim Ziemi Świętej

Do godności arcybiskupa Akki w Ziemi Świętej Kościół greckokatolicki obrządku melchickiego wyniósł ks. archimandrytę Eliasa Charcoura, izraelskiego Palestyńczyka. Ingres abpa Charcoura odbył się 25 lutego w ufundowanym przez niego kolegium Mar Elias.
O. Elias Charcour, trzykrotnie nominowany do Nagrody Nobla (1986, 1989 i 1994), od ponad 30 lat jest rzecznikiem pokojowego rozwiązania konfliktu bliskowschodniego. Jest założycielem i prezesem Mar Elias Educational Institutions, fundacji prowadzącej wyższą szkołę dla młodzieży różnych wyznań i tradycji w Ibillin, małej arabskiej wiosce w Galilei.

Charcour urodził się w 1939 r. w Palestynie, w rodzinie melchickiej. Jako ośmioletni chłopiec został uchodźcą, kiedy cała jego wieś została wysiedlona przez władze Izraela. Izraelskie obywatelstwo otrzymał w 1948 r.

Ukończył teologię i biblistykę w Seminarium Saint Sulpice i na Sorbonie. W 1968 r. był pierwszym Arabem studiującym Biblię i Talmud na Uniwersytecie Hebrajskim w Jerozolimie. Doktoryzował się w dziedzinie teologii ekumenicznej na Uniwersytecie Genewskim.

Kiedy w 1065 r., jako nowo wyświęcony ksiądz został proboszczem kościoła św. Józefa w Ibillin, młodzież palestyńska miała bardzo ograniczone możliwości kontynuowania nauki po ukończeniu ośmioklasowej szkoły. Odpowiedzią na ten brak było ufundowanie przez Charcoura w latach 80-tych uczelni Mar Elias Educational Institutions.

O. Elias Charcour jest laureatem wielu międzynarodowych nagród pokojowych, w tym prestiżowej World Methodist Peace Award (1994), którą otrzymali także m. in. Nelson Mandela, Kofi Annan, czy Jimmy Carter. W 2001 r. przyznano o. Charcourowi Pokojową Nagrodę Niwano (Niwano Peace Award), w 2002 Włoską Nagrodę Praw Człowieka im. Dante Alighieri’ego (Premio Nazionale Dante Alighieri), zaś rok później - Pierwszą Pokojową Nagrodę Śródziemnomorską, przyznawaną przez Fondazione Laboratorio Mediterraneo w Neapolu. Otrzymał też wiele doktoratów honorowych.

Jest autorem książek: "Blood Brothers" oraz "We Belong to Land'.

Kościół melchicki jest najliczniejszym z katolickich kościołów wschodnich, działającym pierwotnie na terenie starożytnych patriarchatów Antiochii, Jerozolimy i Aleksandrii, a obecnie również wśród diaspory wiernych w Europie i w obu Amerykach.
W Kościele melchickim obowiązuje obrządek bizantyjski z wieloma naleciałościami łacińskimi, pochodzącymi głównie z XIX wieku, gdy w dążeniu do europeizacji reformowano liturgię i teologię na wzór łaciński. W połowie XX wieku grupa duchownych melchickich skupiona wokół seminarium w Kairze zapoczątkowała powrót do tradycyjnej wschodniej teologii i liturgii. Przedstawiciel tej grupy ks. abp Youssef Tawil działał w tym duchu podczas Soboru Watykańskiego II. Językiem obrzędów kościelnych jest arabski - język przeważającej większości wiernych.

Wschodnio-katolicka eparchia Akki, z siedzibą w Hajfie, gdzie rezyduje obecnie abp. Charcour, obejmuje całą Galileę oraz Samarię, na palestyńskim Zachodnim Brzegu.

Naród melchicki jest najliczniejszą społecznością katolicką w Ziemi Świętej. Ich parafie rozsiane są w całej Galilei. Eparchia w Akce została erygowana w połowie XVIII wieku. W 1964 roku została podniesiona do rangi archieparchii, czyli archidiecezji. Zwierzchnikiem melchitów, ustanowionym w roku 2000 jeszcze przez Jana Pawła II, jest Patriarcha Jerozolimy Grzegorz III.

www.forum-znak.org.pl