Głogowskie zmartwychwstanie

Kazimierz S. Ożóg: Święta Wielkiej Nocy w Głogowie mają swój wymiar niezwykły. Z grubsza rzecz biorąc chodzi o sytuację, która mnie nieodmiennie fascynuje, czyli przypadek miasta, które umarło i od pewnego czasu zmartwychwstaje. Oczywiście, powiedzą liczni, że głupoty piszę, że Głogów wcale nie umarł, że przesunął swój środek ciężkości na nowe osiedla. Bo przecież w blokowiskach przy Armii Krajowej, Budowlanych, na Koperniku i „Piastowie” zamieszkali niemal wszyscy mieszkańcy odwiecznego polskiego Grodu.

A guzik. Bo miasto to jego centrum, jego historia. Ratusz i rynek, fara i teatr. Tu to wszystko zniknęło. Musiał zmienić się klimat polityczny i gospodarczy, by podźwignąć z niebytu coś, co jest konieczne. Serce miasta, które napędza je i łączy ludzi. Symbol.

Przy okazji tych świąt myśli krążą jednak wokół tajemnic wiary. Od wielkiego czwartku również wokół jej kapłanów. I daje się zauważyć, że wszystko się ze sobą łączy. W tajemniczy sposób, po raz kolejny. Do Głogowa wraca godność kanonika, którą nasz biskup nadał Rafałowi Zendranowi, proboszczowi zaodrzańskiej Kolegiaty. A więc coś, co umarło, zmartwychwstało. Kolejny ważny symbol, piękny, choć na pewno mało praktyczny, w pewnym sensie.

Tenże sam ksiądz Kanonik, zwraca kolejny raz powszechną uwagę na swoją niekonwencjonalność i mówienie w sposób bliski ludziom. „Bez zmartwychwstania bylibyśmy frajerami”. To trafia, to ważne i fajne. Lubię i szanuję tego człowieka, który na tle większości kapłanów, jakich dane jest mi znać, wypada niezwykle krwiście i kolorowo. Nie jest bezpłciowy, nie boi się podejmowania decyzji, będąc znakomitym menedżerem i administratorem jednocześnie jest przyjacielem parafian i głogowian.

W mieście, które umarło, a zmartwychwstaje, tytuł zapomniany odrodził się, a noszący go od Wielkiego Czwartku kapłan, napełnia życiem serca, burzy mit kapłana zasuszonego i ograniczonego. Potrzeba nam, szczególnie w Głogowie i jego okolicach, więcej wizji otwartego Kościoła, wyobraźni duszpasterskiej, otwartości na ludzi, by kapłani prowadzili nas dobrze. Byśmy chcieli być przez nich prowadzonymi. O ile to jeszcze dla kogokolwiek ważne.
 

Kazimierz S. Ożóg