Kierunek Niebo

Uroczystość Wszystkich Świętych każe nam spojrzeć w górę, gdzie jak gwiazdy świetliste jaśnieją postacie świętych, i wielbić Boga za ich niezliczone zastępy. "Ujrzałem wielki tłum, którego nikt nie mógł policzyć, tłum ludzi odzianych w szaty wybielone we krwi Baranka" - napisze św. Jan w swojej tajemniczej wizji zamieszczonej w Apokalipsie. W tę uroczystość wspominamy więc świętych - wielkich i małych, kanonizowanych i tych bezimiennych, o których wie tylko sam Bóg.
błogosławieni, którzy...
Oni wszyscy są błogosławieni, szczęśliwi - bo za życia byli ubodzy w duchu, a często i w rzeczywistości, z różnych powodów smutek gościł na ich twarzach, postrzegano ich jako cichych, walczyli o sprawiedliwość, świadczyli miłosierdzie, zachowali czyste serce, wprowadzali pokój i ze względu na Chrystusa cierpieli prześladowania, a nawet oddawali życie za Niego. Są pośród nich ci, którzy karmili głodnych, którzy spragnionym nie odmówili napoju, i tacy, którzy nie zatrzasnęli drzwi przed obcymi, którzy zatroszczyli się o przyodziewek dla innych, którzy nie żałowali swego czasu dla chorych i samotnych, którzy nie wzgardzili więźniami, ale odważyli się ich odwiedzić.

Są pośród nich również ci, którzy stali się najmniejszymi ze wszystkich i sługami wszystkich, wielu takich, którzy sprzedali swój majątek, rozdali grosz ubogim, a potem poszli za Jezusem; są błogosławieni, którzy słuchali słowa Bożego i zachowywali je; są ci, którzy wykazali się największą miłością, oddając życie za przyjaciół; są ci, którzy obrali najlepszą cząstkę, ofiarując się Bogu w życiu poświęconym wyłącznie modlitwie i kontemplacji. Są też pośród nich zwyczajni, nierzucający się w oczy, prości, uczciwi i pracowici ojcowie i matki, którzy wychowywali swoje dzieci, poświęcali czas, zdrowie, siły dla najbliższych, byli dobrymi sąsiadami, potrafili przebaczyć, nie sądzić się o miedzę i nie przeklinać tych, którzy może w jakiś sposób zawinili wobec nich, umieli dzielić się swoim chlebem i okazywać serce potrzebującym.

u Boga wszystko jest możliwe
Mamy nadzieję, że do grona tych świętych i zbawionych należą również nasi najbliżsi, którzy odeszli już z tej ziemi. Wiemy wprawdzie, że zbawienie i świętość nie leżą w mocy samego człowieka i nie ma ceny, za którą mógłby on wykupić swoją duszą, niemniej nasza nadzieja opiera się na słowach i zbawczej mocy Chrystusa. Gdy niepewni apostołowie pytali Go: "Panie, któż więc może się zbawić?", wówczas wyjaśnił im: "U ludzi to niemożliwe - ale u Boga wszystko jest możliwe".

U Boga wszystko jest możliwe, dlatego razem z zespołem Arka Noego możemy wyrażać to mocne przekonanie, że "Taki duży, taki mały może świętym być; taki chudy, taki gruby może świętym być. Taki ja i taki ty może świętym być...". U Pana nie ma względu na osoby, wszyscy mają jednakowe szanse. Tym bardziej więc musimy na nowo obudzić w sobie pragnienie bycia choć małymi świętymi, bo przecież w niebie nieświętych nie ma!

za przykładem świętych
Uroczystość Wszystkich Świętych jest okazją, aby trochę świętych podejrzeć, posłuchać - jak żyli, co robili, że osiągnęli świętość i niebo. Teresa z Ávila mówiła, że "Świętych trzeba podziwiać, ale nie naśladować. Są dla nas [czasem jak buty], o jeden numer za wielcy. Na pewno jesteśmy małymi grzesznymi ludźmi, powinniśmy jednak nauczyć się rozróżniać, których świętych jesteśmy w stanie naśladować, a których nie! Nie wszyscy i nie wszystko jest dla nas osiągalne".

Z kolei św. Siostra Faustyna Kowalska pisała o świętości Boga, którą On sam dał jej poznać. "Jest ta świętość taka wielka, że drżą przed Nim wszystkie Potęgi i Moce. Duchy czyste zasłaniają swoje oblicze i pogrążają się w nieustannej adoracji, a jeden ich tylko wyraz największej czci, to jest [wołanie] - Święty, [Święty]. Świętość Boga rozlana jest na Kościół Boży i na każdą żyjącą w nim duszę - jednak nie w równym sobie stopniu. Są dusze na wskroś przebóstwione, a są też dusze zaledwie żyjące".

własna droga do świętości
Trzeba zatem odnaleźć swoją ścieżkę w tym naszym dążeniu do wieczności i świętości - owszem, nie rzucać się z motyką na słońce, szukając na siłę jakichś mistycznych uniesień czy oczekując stygmatów (bo to jest wyłącznie darem Bożym), ale też nie godzić się na miernotę, bylejakość swojego życia wiary. Co zatem robić, aby nie być cherlakiem w życiu Bożym, astmatykiem, który ma wciąż duszności - bo źle się czuje przy Bogu, przykazania Boże go uwierają, a w Kościele ciągle mu za ciasno?

Wydaje się, że nie potrzeba aż tak wiele. Mieć Boga w sercu - robić to, czego On od nas oczekuje, a co poznajemy często dzięki naszemu sumieniu, które jest światłem duszy. Bóg udziela się duszy przede wszystkim przez modlitwę, sakramenty, uczynki miłości. A gdy ma się już Boga w sercu, to wszystko inne układa się jakoś pomyślniej - i krzyż codziennych obowiązków zdaje się nie taki ciężki i sąsiad nie taki najgorszy, i żona nie taka gderliwa, i mąż nie taki uparty. I nawet w pochmurny dzień słońca można się dopatrzyć, a przynajmniej można go innym użyczyć przez odrobinę uśmiechu i życzliwości.

powód do radości
To nasze wspominanie świętych nie jest jednak tylko przeglądaniem albumu z pożółkłymi zdjęciami albo podziwianiem pozłacanych obrazków z ich podobiznami. Oni przecież żyją i to pełnią życia, do której zmierzamy. Dlatego chcemy naszą myślą stanąć - jakby nogą - w niebie. Czy nie możemy się ucieszyć z tego, że tam właśnie spotkamy te wszystkie wielkie postacie? Nie mówię o samym Bogu, ale o świętych - tych naszych ulubionych, których podziwiamy, czytamy ich dzieła i chcielibyśmy jakoś naśladować? Czy to nie będzie niesamowite zobaczyć prawdziwe piękno Niepokalanej? Mieć możliwość zapytania św. Józefa - jak w głębi serca przeżywał swój los przybranego Ojca Jezusa i Oblubieńca Maryi? Spotkać św. Franciszka - doświadczyć jego prostoty i radości połączonej z surowością, spotkać wielkich mistyków, czy jeszcze innych świętych, również naszych, polskich... Stanisława Kostkę czy Maksymiliana. A spotkanie z naszymi bliskimi - czy obejdzie się bez wzruszenia, łez i eksplozji radości?

Nie chodzi tylko o jakieś materialne wyobrażenia dla zaspokojenia naszej ciekawości, ale o przeżycie tej wielkiej rzeczywistości istniejącej dla nas jeszcze za zasłoną wiary, której dzięki Bożemu miłosierdziu mamy nadzieję wszyscy doświadczyć, a mianowicie udziału w wielkiej wspólnocie zbawionych.

ks. Dariusz Salamon SCJ
(Kraków)

Czas Serca
Prenumeruj Czas Serca - kliknij...