List pasterski na Adwent 2006 r.

Przypatrzmy się bracia powołaniu naszemu. Nabierzcie ducha i podnieście głowy, ponieważ zbliża się wasze odkupienie (Łk 21,28) Umiłowani Bracia i Siostry! 1. Adwent, czyli oczekiwanie Zbawiciela, jest czasem chrześcijańskiej nadziei. Bóg nie zapomniał o mnie. Bóg kocha każdego człowieka i w Jezusie Chrystusie staje się Emmanuelem - Bogiem z nami. A jeżeli Bóg z nami, to któż przeciwko nam.
Obecność Boga wszechmogącego, Boga prawdy i miłości to fundament chrześcijańskiej nadziei. Dlatego Duch Święty wzywa nas dzisiaj:... Nabierzcie ducha i podnieście głowy, ponieważ zbliża się wasze odkupienie (Łk 21,28).

W klimat nadziei z bliskiej obecności Boga z nami wpisuje się program pracy duszpasterskiej na 2007 rok. Tematem przewodnim formacji w wierze i nadziei chrześcijańskiej ma być wezwanie, jakie kieruje do wierzących św. Paweł: Przypatrzmy się powołaniu naszemu! (1 Kor 1,26).

Drodzy Bracia i Siostry!
2. Najczęściej przez powołanie rozumiemy odpowiedź młodego człowieka na wezwanie Chrystusa: Pójdź za Mną. Mamy wtedy przed oczyma ewangeliczne obrazy Jezusa powołującego uczniów, którzy opuścili wszystko i poszli za Nim. Dlatego, gdy mówimy o powołanych, mamy zazwyczaj na myśli księży, zakonników czy zakonnice. Tak rozumiane powołanie jest poprawne, ale nie wyczerpuje tematu.

Słowo powołanie ma inne znaczenie w języku świeckim a inne w języku religijnym. W języku świeckim przez słowo powołanie rozumie się podjęcie określonego zawodu czy zadań społecznych i realizacja ich z całkowitym oddaniem.

W języku religijnym słowo powołanie oznacza Boże wezwanie, wynikające z faktu stworzenie człowieka przez Boga. W akcie stworzenia, a szczególnie mocą odkupienia dokonanego przez Chrystusa, mieści się powołanie do bycia dzieckiem Bożym, powołanie do życia w małżeństwie i rodzinie, czy powołania indywidualne do oddania siebie wyłącznie Bogu do dyspozycji, przez kapłaństwo, czy życie zakonne.

3. Katechizm Kościoła Katolickiego wyjaśnia, że na sakramentach wtajemniczenia chrześcijańskiego, czyli na chrzcie, bierzmowaniu i Eucharystii opiera się wspólne powołanie wszystkich uczniów Chrystusa do świętości i do misji ewangelizacji świata (por. KKK 1533).

Chrzest święty jest źródłem powołania chrześcijańskiego, gdyż odradza nas do życia dzieci Bożych, jednoczy nas z Jezusem Chrystusem i Jego Ciałem, którym jest Kościół, namaszcza w Duchu Świętym czyniąc każdego z nas duchową świątynią Boga. Z tego wynika, że godność chrześcijanina ujawnia się w pełni wówczas, gdy realizuje on pierwsze i podstawowe powołanie, jakim jest powołanie do świętości, czyli do doskonałości w miłości. Doskonałość w miłości, czyli świętość, osiąga wierzący chrześcijanin przez karmienie się słowem Bożym i Eucharystią oraz duchem modlitwy.

Człowiek ochrzczony i karmiący się Bogiem, działa jako prawdziwy syn czy córka Boga. Przeżywając szczęście z posiadania Boga i działania w duchu Bożym, chrześcijanin staje się najwspanialszym świadectwem godności otrzymanej przez Chrystusa. Realizuje w ten sposób drugi rys powołania chrześcijańskiego, jakim jest wezwanie do misji ewangelizacji świata.

4. Oprócz powołania chrześcijańskiego w ogóle wyróżnia się powołanie do małżeństwa i rodziny. Z opisu stworzenia człowieka wiemy, że sam Bóg jest twórcą małżeństwa . Powołanie do małżeństwa jest wpisane w samą naturę mężczyzny i kobiety, którzy wyszli z ręki Stwórcy. Dlatego szczęście osoby i społeczności ludzkiej oraz chrześcijańskiej wiąże się ściśle z pomyślną sytuacją wspólnoty małżeńskiej i rodzinnej (KKK1603).

Bóg, który stworzył człowieka z miłości, powołał go także do miłości, która jest podstawowym i wrodzonym powołaniem każdej istoty ludzkiej. Człowiek został bowiem stworzony na obraz i podobieństwo Boga , który sam jest Miłością Ponieważ Bóg stworzył mężczyznę i kobietę, ich wzajemna miłość staje się obrazem absolutnej i niezniszczalnej miłości, jaką Bóg miłuje człowieka. Jest ona dobra, co więcej bardzo dobra, w oczach Stwórcy. Miłość małżeńska, którą Bóg błogosławi, jest przeznaczona do tego, by była płodna i urzeczywistniała się w przekazywaniu życia potomstwu: Bóg im błogosławił, mówiąc do nich: <<Bądźcie płodni i rozmnażajcie się, abyście zaludnili ziemię i uczynili ją sobie poddaną>> (Rdz 1, 28).

5. Duch Święty w słowie Bożym poucza nas często o znaczeniu powołania indywidualnego. To Bóg bezpośrednio powoływał patriarchę Abrahama, proroka Jeremiasza czy apostołów. To Bóg dzisiaj powołuje wielu młodych, a także starszych do pójścia za Nim i z Nim na dobre i złe. Powołuje ich do całkowitego i wyłącznego otwarcia się na Jego Boską miłość, by tym skuteczniej uobecniać ją w świecie przez dzieło ewangelizacji. Najskuteczniejszą formą uobecniania Jego miłości w świecie w możliwie jak najczystszej formie jest naśladowanie Chrystusa ubogiego, pokornego i dźwigającego krzyż przez ślubowanie i praktykowanie ubóstwa, czystości i posłuszeństwa w życiu zakonnym, czy też służenia wiernym świeckim darami zbawienia w posługiwaniu duszpasterskim.

6. Jakie zadania stawia przed nami Bóg, obdarzając nas darem powołania chrześcijańskiego, małżeńskiego, czy indywidualnego? Ujawnia nam to Duch Święty w słowie listu św. Pawła skierowanym do Efezjan: A zatem zachęcam was ja, więzień w Panu, abyście postępowali w sposób godny powołania, jakim zostaliście wezwani, z całą pokorą i cichością, z cierpliwością, znosząc siebie nawzajem w miłości.(Ef 4,1-2).

Wzywając nas do realizacji naszego powołania, słowo Boże podkreśla, że celem działania chrześcijańskiego jest przenoszenie miłości, jaka jest w Bogu w Trójcy Świętej na relacje międzyludzkie, małżeńskie, rodzinne, społeczne.

To sposób jedyny, by mocą Chrystusa obecnego i działającego w nas, uczestniczyć w misji zbawczej człowieka we współczesnym świecie.

Duchu Święty! Bądź nam Przewodnikiem w realizowaniu programu duszpasterskiego na rok 2007 pod hasłem: przypatrzmy się powołaniu naszemu. Oświecaj i umacniaj każdego z nas, byśmy w życiu osobistym, rodzinnym, społecznym, apostolskim mogli realizować powołanie, jakie otrzymaliśmy na mocy chrztu świętego. Amen

+ Adam Dyczkowski - Biskup Zielonogórsko-Gorzowski
Zielona Góra, w dniu Patronów Diecezji:
Świętych Jana, Benedykta, Mateusza, Izaaka i Krystyna,
dnia 13 listopada Roku Pańskiego 2006.