Benedykt XVI: logika miłości przeciwko logice przemocy (uzup.)

Przemocy nie zwalcza się większą przemocą. Należy jej przeciwstawić miłość, gdyż właśnie nią można przemoc zwyciężyć - przypomniał Benedykt XVI. 23 lipca wieczorem, w dniu modlitw o pokój na Bliskim Wschodzie, papież odwiedził niewielki kościół parafialny w Rhemes - Saint - Georges, na terenie parku narodowego Gran Paradiso.
Wraz z biskupem Aosty, Giuseppe Anfossim, modlił się tam o rozwiązanie narastającego konfliktu.

W improwizowanym przemówieniu Benedykt XVI nawiązał do drugiego z niedzielnych czytań mszalnych: fragmentu z listu św. Pawła do Efezjan o Chrystusie jednoczącym Żydów i pogan w jedną ludzkość. Z pięknem tej wizji kontrastuje rzeczywistość. Nadal toczą się wojny między chrześcijanami, muzułmanami i Żydami; są i inni, którzy podżegają do wojny, pełno jest jeszcze wrogości i przemocy. Chrześcijanie, naśladując Chrystusa, winni przeciwstawić się tej logice.


Czytanie (Ef 2, 11-18):

Dlatego pamiętajcie, że niegdyś wy - poganie co do ciała, zwani "nieobrzezaniem" przez tych, którzy zowią się "obrzezaniem" od znaku dokonanego ręką na ciele - w owym czasie byliście poza Chrystusem, obcy względem społeczności Izraela i bez udziału w przymierzach obietnicy, nie mający nadziei ani Boga na tym świecie.

Ale teraz w Chrystusie Jezusie wy, którzy niegdyś byliście daleko, staliście się bliscy przez krew Chrystusa. On bowiem jest naszym pokojem. On, który obie części [ludzkości] uczynił jednością, bo zburzył rozdzielający je mur - wrogość. W swym ciele pozbawił On mocy Prawo przykazań, wyrażone w zarządzeniach, aby z dwóch [rodzajów ludzi] stworzyć w sobie jednego nowego człowieka, wprowadzając pokój, i [w ten sposób] jednych, jak i drugich znów pojednać z Bogiem w jednym Ciele przez krzyż, w sobie zadawszy śmierć wrogości. A przyszedłszy zwiastował pokój wam, którzyście daleko, i pokój tym, którzy blisko, bo przez Niego jedni i drudzy w jednym Duchu mamy przystęp do Ojca.

Papieskie rozważanie:

"W kontekście dramatycznej sytuacji na Bliskim Wschodzie uderza nas piękno tej wizji: Chrystus jest naszym pokojem. Pojednał jednych i drugich, Żydów i pogan, jednocząc ich w Swym Ciele. Przezwyciężył wrogość w Swoim Ciele, na Krzyżu. Swą śmiercią przezwyciężył wrogość i wszystkich nas zjednoczył Swym pokojem.

Jeszcze bardziej niż piękno tej wizji uderza nas kontrast z rzeczywistością, którą widzimy i przeżywamy. I w pierwszej chwili nie możemy uczynić nic innego jak powiedzieć: <<Panie, ale co chce powiedzieć Twój Apostoł, kiedy mówi stali się bliscy?>>
W rzeczywistości widzimy, że nie są bliscy... Nadal toczą się wojny między chrześcijanami, muzułmanami i Żydami; są i inni, którzy podżegają do wojny i pełno jest jeszcze wrogości i przemocy. Gdzie się podział skutek Twojej ofiary? Gdzie w historii jest ten pokój, o którym mówi Twój Apostoł?

My ludzie nie możemy wyjaśnić tajemnicy historii, tajemnicy ludzkiej wolności, która może powiedzieć <<nie>> Bożemu pokojowi. Nie możemy wyjaśnić całej tajemnicy relacji Bóg - człowiek, Jego działania i naszej odpowiedzi. Winniśmy tajemnicę przyjąć. Tym niemniej istnieją elementy odpowiedzi, które Bóg nam daje. Pierwszy z nich: to pojednanie Pańskie, ta Jego ofiara, nie pozostała bezowocna.

Istnieje wielka rzeczywistość wspólnoty Kościoła powszechnego, wszystkich narodów, sieć komunii Eucharystycznej, która przekracza granice kultur, cywilizacji, ludów i czasów. Istnieje ta wspólnota, są te <<wyspy pokoju>> w Ciele Chrystusa. Istnieją. I są to też siły pokoju, które działają na świecie. Jeśli patrzymy na historię, możemy dostrzec wielkich świętych miłosierdzia, którzy stworzyli na świecie <<oazy>> Bożego pokoju, którzy wciąż na nowo rozpalali Jego światło i ciągle zdolni byli do jednania i zaprowadzania pokoju. Są także męczennicy, którzy cierpieli z Chrystusem, dali świadectwo pokoju i miłości, która kładzie kres przemocy.

I widząc, że ta rzeczywistość istnieje - chociaż pozostała i inna rzeczywistość - możemy zagłębić się w przesłanie Listu św. Pawła do Efezjan. Pan zwyciężył na krzyżu. To znaczy nie zwyciężył jakimś nowym imperium, jakąś siłą mocniejszą, aby innych zniszczyć. Zwyciężył nie na sposób ludzki, tak jak to sobie wyobrażamy, imperium mocniejszym od drugiego. Zwyciężył miłością aż po śmierć. To jest nowy sposób odnoszenia zwycięstwa przez Boga: przemocy nie przeciwstawił większej przemocy. Przemocy przeciwstawia natomiast jej przeciwieństwo: miłość aż do końca, aż po swój Krzyż. Oto pokorny sposób zwyciężania przez Boga: z pomocą miłości - i tylko w ten sposób jest to możliwe - kładzie On kres przemocy. Ta recepta na zwycięstwo wydaje nam się bardzo powolna, ale to rzeczywista metoda zwyciężania zła, zwyciężania przemocy i powinniśmy zaufać temu boskiemu sposobowi zwyciężania.

Zaufać znaczy aktywnie wejść w tę boską miłość, uczestniczyć w niosącej pokój pracy, by być, jak powiada Pan: <<Błogosławionymi, którzy wprowadzają pokój, ponieważ oni są synami Bożymi>>. Musimy nieść, na ile się da, naszą miłość wszystkim cierpiącym, wiedząc, że Pan Sądu Ostatecznego utożsamia się z cierpiącymi. A zatem to, co czynimy cierpiącym, czynimy Ostatecznemu Sędziemu naszego życia. To jest ważne, że w danym momencie możemy nieść Boże zwycięstwo światu, aktywnie uczestnicząc w Jego miłości.

W dzisiejszym wielokulturowym i wieloreligijnym świecie istnieje pokusa, by powiedzieć: <<Dla pokoju na świecie, między religiami i kulturami, lepiej nie mówić zbytnio o specyfice chrześcijaństwa, o Jezusie, o Kościele, o sakramentach. Pozostańmy przy rzeczach, które mniej więcej są wspólne dla wszystkich>>... Ale to nieprawda. Właśnie w tym czasie wielkiego nadużycia imienia Boga potrzebujemy Boga, który zwycięża na krzyżu, który zwycięża nie przemocą, ale swą miłością. Właśnie w tej chwili potrzebujemy oblicza Chrystusa, by poznać prawdziwe oblicze Boga i by w ten sposób nieść pokój i światło temu światu. Dlatego wraz z miłością, z jej przesłaniem, z tym wszystkim, co możemy zrobić dla cierpiących na świecie, musi iść w parze także świadectwo o Bogu dla Bożego zwycięstwa właśnie poprzez brak przemocy Jego krzyża.

W ten sposób powracamy do początku. To, co możemy zrobić - to świadectwo miłości, świadectwo wiary, ale przede wszystkim także wołanie do Boga. Modlitwa! Jesteśmy pewni, że nasz Ojciec słucha wołania swych dzieci. Podczas mszy, przygotowując się do komunii św., do zjednoczenia się razem poprzez Ciało Chrystusa, modlimy się wraz z Kościołem: wybaw nas Panie od zła wszelkiego i obdarz nasze czasy pokojem. Niech to stanie się teraz naszą modlitwą: wybaw nas Panie od zła wszelkiego i obdarz nasze czasy pokojem. Nie jutro, ani pojutrze. Daj nam Panie pokój dzisiaj. Amen".



jp, tc/ RV
Radio Watykańskie
www.oecumene.radiovaticana.org/pol