Modlitwa i czyn

Czy w dzisiejszym świecie można pogodzić modlitwę i czyn? Zwolennicy działania wypominają tym, którzy się modlą, że modlitwa jest czasem skradzionym Bogu, ponieważ zaniedbuje się bliźniego na rzecz Stwórcy, którego należałoby szukać właśnie w człowieku. Niekiedy dodają, że należy mnichom i zakonnicom zostawić to, co do nich należy.
Herezja działania zatoczyła szerokie kręgi. Niszczy wiele osób, trwoniąc to, co najlepsze w człowieku: jego duchowość, czyli życie wewnętrzne.
Alternatywa: działanie lub modlitwa jest z gruntu błędna. Biblia i życiowe doświadczenie wskazują jednoznacznie na koniunkcję, to znaczy, że modlitwa i czyn powinny iść zawsze w parze, ponieważ modlitwa nie pozbawia człowieka chęci do działania, a wręcz przeciwnie: stymuluje do wysiłku i pracy.

Przykład świętych nie pozostawia wątpliwości. Wiele mężczyzn i kobiet było ludźmi modlitwy i równocześnie geniuszami czynu. Warto wspomnieć choćby św. Katarzynę ze Sieny, biedną analfabetkę, która potrafiła zmusić papieża do przeniesienia Stolicy Apostolskiej z Awinionu do Rzymu. Byłoby to chyba niemożliwe, gdyby nie to, że święta jest jedną z największych mistyczek chrześcijaństwa, uznaną za doktora Kościoła.

Działanie każdego świętego czerpało swoją skuteczność i dynamizm z modlitwy. Przede wszystkim sam Jezus poprzedzał każde ważne działanie modlitwą, bo to ona najlepiej kieruje do właściwego działania, a działanie, aby było rozumne i płodne, wymaga ustawicznego "odświeżania" w modlitwie. Mądre działanie wymaga dalekowzroczności, a Bóg pozwala człowiekowi modlitwy spojrzeć na sprawy i rzeczy z największej możliwej perspektywy: z perspektywy wieczności.

Aby zrozumieć naturę związku modlitwy i czynu, trzeba przede wszystkim odpowiedzieć na podstawowe pytanie: czym jest modlitwa? Modlitwa jest wejściem w Miłość, to znaczy w Boga, ponieważ "Miłość" jest Jego imieniem własnym. Im więcej się modlimy, tym mocniej kochamy Boga i niecierpliwie pragniemy pracować dla Niego, bo kochać to znaczy troszczyć się o szczęście i radość ukochanej osoby. Takim człowiekiem, kochającym Boga, był św. Paweł, który pytał: "Co mam czynić, Panie?" (Dz 22,10). Trzeba często stawiać to pytanie, aby nasze działanie było skuteczne. Ostrzeżeniem są słowa Jezusa: "Beze Mnie nic nie możecie uczynić" (J 15,5), a zachętą słowa Pawłowe: "Wszystko mogę w Tym, który mnie umacnia" (Flp 4,13).

Działanie chrześcijanina wiernego modlitwie posiada dodatkowy duchowy wymiar, ponieważ człowiek modlitwy widzi w nim narzędzie współpracy z Bogiem, a miłość do Niego jest motorem, więcej: duszą działania. Chrześcijanin, który się modli, patrzy inaczej na osoby, rzeczy i wydarzenia. Staje się niezwykle kreatywny i śmiały w działaniu. Nawet jego obecność świadczy o innej Obecności.

ks. Stanisław Warzyszkiewicz
"Czas Serca"