Mój Święty

Świętych obcowanie - wydawać by się mogło, że to rzeczywistość nadprzyrodzona, która rozgrywa się wysoko, ponad naszymi głowami, a jednak... Zwykli ludzie, tkwiący mocno w doczesnych problemach, słysząc pytanie o ukochanego świętego, uśmiechają się i opowiadają o autentycznym kontakcie, przyjaźni, pokrewieństwie dusz...
Beata Kołodziej - autorka książek dla dzieci
Moją patronką od bierzmowania jest św. Teresa z Ávila - ukochana święta. Myślę o niej zawsze, gdy zabieram się do pisania. Czasem proszę o pomoc. Nie tak dawno byłam na jej grobie niedaleko Salamanki. W ogóle Hiszpania jest bliska memu sercu, a święta, która potrafiła tańczyć flamenco z kastanietami, to dla mnie Ktoś (śmiech).

Drugą bardzo ważną dla mnie osobą jest św. Franciszek z Asyżu. Kiedy usłyszałam o nim pierwszy raz, to był święty odrobinę "przesłodzony", taki "od zwierzątek, ptaszków, kwiatków". Dopiero później zrozumiałam, że jest to człowiek od Jezusa ukrzyżowanego, który wszystko poświęcił dla Miłości. Najbardziej urzeka mnie jego hojność w dawaniu - wszystkiego i do końca. Wiem, że to wzór bardzo trudny do naśladowania, może nie na miarę zwykłego człowieka, ale dobrze mieć go w sercu i przed oczyma, aby obiektywizować swoje codzienne problemy.

Iza Marciniak - poetka, autorka wierszy religijnych
Od pewnego czasu jednym z moich ulubionych świętych jest Jan Chrzciciel. Z początku nie interesowałam się nim. To się zmieniło, kiedy w wieku 12 lat dowiedziałam się, że jest... moim patronem. Okazało się, że na chrzcie świętym otrzymałam imię Janina, ale nigdy się nim nie posługiwałam. Kiedy na jednej z konferencji usłyszałam, jak ważne jest oddawanie czci swojemu patronowi, wtedy zainteresowałam się bliżej św. Janem i zauważyłam, jak wiele nas łączy.

Tak jak on prowadzę ascetyczny tryb życia. Co prawda, nie żywię się szarańczą i miodem ani nie przebywam na pustyni, ale post i samotność są dla mnie bardzo ważne. Otwierają mnie na inną rzeczywistość. Jedenaście lat temu po czterdziestodniowym poście zaczęłam... pisać. Nigdy wcześniej tego nie robiłam. Studiowałam handel zagraniczny i pracowałam w tej branży. Nigdy nie byłam orłem z polskiego, a tu nagle Pan Bóg obudził we mnie poetkę. Dziś nie wyobrażam sobie życia bez pisania. Myślę, że mój Jan Chrzciciel maczał w tym palce.

Zbigniew Nosowski - socjolog i teolog, redaktor naczelny miesięcznika "Więź", autor książki Parami do nieba
Ukochanym świętym indywidualnym jest dla mnie Franciszek z Asyżu. Zdaję sobie sprawę z tego, że jestem w tym zupełnie nieoryginalny, ale trudno. Działa na mnie zarówno niezwykłość postaci, jak i magia miejsca, jakim jest Asyż. Franciszek to dla mnie człowiek, który umie przyjąć w życiu właściwą hierarchię wartości. Wie, co najważniejsze. Jako autor książki o świętości małżeńskiej myślę o świętych parach. Mam jedną ulubioną, niemal legendarną z V wieku - to Hilary i Kwieta. Istnieje opowieść o tym, jak ich miłość sięgnęła poza grób. Gdy zmarł Hilary, a później w tym samym grobie chowano Kwietę, on podniósł rękę i przygarnął ją do siebie. To jakby egzemplifikacja tego, że miłość jest silniejsza niż śmierć. Pozwala wierzyć, że po drugiej stronie nasze ludzkie więzi też będą ważne.

Jan Budziaszek - muzyk, publicysta, wielki czciciel Matki Bożej i propagator różańca
W moim życiu ważną postacią jest Adam Chmielowski (Brat Albert). Przygoda z tym świętym rozpoczęła się od uświadomienia sobie, że był to malarz, który potrafił... ożywiać obrazy. Najwybitniejsi artyści tego okresu przychodzili do niego z obrazami do korekty, a on jednym pociągnięciem pędzla - przez dodanie kropli światła czy koloru - sprawiał, że zaczynały żyć. Zadaniem bębnów w orkiestrze jest właśnie ożywianie muzyki, stąd moje nieustające westchnienia do Brata Alberta i prośby, żeby mi pomógł w tym ożywianiu.

Jedna myśl Brata Alberta jest dla mnie niezwykle ważna. Brzmi mniej więcej tak: jeśli chcesz naprawić zepsuty stół, pamiętaj, że nie zrobisz nic, naciskając go od góry - musisz się pochylić i tę rozchwianą nogę podeprzeć od dołu. Pamiętam o tym, kiedy jeżdżę po zakładach karnych. Wiem, że nikogo nie można naprawić, kiedy się go "z góry" poucza, grozi palcem. Musisz zejść do poziomu, w którym on będzie mógł się na tobie oprzeć.

o. Leon Knabit – znany duszpasterz, rekolekcjonista, autor wielu książek
Bardzo się ucieszyłem, kiedy mogłem niedawno odwiedzić św. Tereskę z Lissieux - jej dom, bazylikę. Może dlatego jest mi tak bliska, że zaraz po wojnie czytałem Konfesjonał - rzecz o ks. Sadoku. On miał jej obraz i codziennie z nią rozmawiał. Przeczytałem i ja Dzieje duszy i uważam, że "mała droga" proponowana przez św. Tereskę jest czymś doskonałym na dzisiejsze czasy - dla wszystkich.

Bardzo lubię św. Filipa Nereusza, bo to wyjątkowo pogodny święty. Z upodobaniem robił kawały, dowcipkował, rozweselał bliźnich, oczywiście zawsze w Panu.

Pociąga mnie także św. Benedykt - dla odmiany niezwykle poważny. Kiedy przeczytałem dialogi św. Grzegorza Wielkiego, zobaczyłem go jako człowieka o bardzo bogatej osobowości, wrażliwego na los bliźnich, rozumiejącego znaczenie krzyża jako cierpienia i mocy. Jego reguła jest regułą nie tylko moją, ale wielu, wielu innych ludzi. Trzy ostatnie wykłady kardynalskie Josefa Ratzingera są pełne cytatów ze św. Benedykta. Nie zdziwiłem się wcale, gdy jako papież przyjął jego imię. Ktoś powiedział, że św. Benedykt uczynił Europę żyzną. Daj Boże, aby ta sztuka udała się także Benedyktowi XVI.