Moja Afryka jest na Ukrainie

Najpierw, zgodnie z wolą przełożonych, pojechałem do Mołdawii. Razem z innymi współbraćmi zakładałem parafię pw. Podwyższenia Krzyża Świętego i Trójcy Świętej w Tiraspolu.

Po sześciu latach pobytu w Mołdawii trafiłem do miejsca, gdzie nie było niczego - rozpocząłem pracę w parafii na wschodniej Ukrainie. Ordynariusz diecezji charkowsko - zaporoskiej, ks. bp Stanisław Padewski, który miał problemy personalne, zwrócił się z prośbą o pomoc do prowincjała księży sercanów ks. Tadeusza Michałka. Zaproponowano mi wyjazd na Ukrainę, a ja się zgodziłem. 16 października 2002 roku mojej opiece została powierzona parafia pw. św. Ojca Pio w Zaporożu, która obejmowała prawy brzeg Dniepru prawie milionowego miasta.

Do października 2006 roku parafia pw. św. Ojca Pio istniała jedynie jako zapis rejestracyjny, odnotowany w dokumentach Urzędu ds. Wyznań. Nie miała ani siedziby, ani duszpasterza. Wierni dojeżdżali 15 km do parafii pw. Boga Ojca Miłosiernego, która funkcjonowała w centrum miasta.

Propozycja rejestracji nowej parafii wyszła od człowieka niezwiązanego z Kościołem, który w miejscowych władzach był odpowiedzialny za sprawy religijne. Zasugerował on, aby z myślą o przyszłości zarejestrować nową parafię, pomimo że w rzeczywistości będzie ona istniała wyłącznie na papierze.

Ówczesny proboszcz parafii pw. Boga Ojca Miłosiernego, ks. Jan Sobiła, w rozmowie z nim zaznaczył, że nowa parafa powinna mieć za patrona jakiegoś świętego. Życzliwy urzędnik, który otrzymał kiedyś ulotkę o Ojcu Pio z jego biografią i opisem cudów dokonanych za jego wstawiennictwem, powiedział: „Ten Święty mi się podoba. On jest mocny, zrobimy go patronem”. Ks. Sobiła zauważył, że przecież Ojciec Pio nie jest jeszcze świętym. – „Zrobimy go już świętym” – usłyszał w odpowiedzi. I tak w 1999 roku została zarejestrowana pierwsza na świecie parafia pw. św. Ojca Pio.

Początki były trudne. Nie mieliśmy bowiem stałego miejsca do modlitwy i spotykaliśmy się w mieszkaniach parafian. Rozpocząłem zbieranie funduszy na miejscu, w Polsce i Niemczech z przeznaczeniem na urządzenie publicznej kaplicy. Po półtora roku udało się wykupić mieszkanie na parterze kilkunastopiętrowego budynku. Kaplica, która może pomieścić około stu osób, została uroczyście poświęcona 23 września 2004 roku przez wikariusza generalnego diecezji charkowsko-zaporoskiej.

Obecnie mieszkam jeszcze w centrum Zaporoża w starej parafii u ks. Jana Sobiły, naszego kanonika i wikariusza generalnego. W garażu ks. Jana funkcjonuje kuchnia dla głodnych i bezdomnych. W przyszłości chcemy zbudować dom i schronisko dla potrzebujących.
Oprócz mojej parafii mam jeszcze parafię w sąsiedniej wiosce. Mobilizuję siły, aby rozpocząć starania o plac pod budowę nowego kościoła. Trzeba do tego trochę cierpliwości...

Zaporoże jest miastem przemysłowym, które ma milion mieszkańców. Tylko 2 proc. z nich jest związanych z jakąś religią: prawosławiem, katolicyzmem czy protestantyzmem. Miejscowi ludzie są jednak bardzo otwarci. Miałem takie zdarzenie – szedłem na mszę w Nowy Rok, pozdrowiłem czekających na ławce sąsiadów, a jeden z nich powiedział do mnie „Batiuszka, błogosławi nas”. Otoczyli mnie, dwie czy trzy pary, jedni padli na kolana, pozostali wznieśli ręce do błogosławieństwa. Okazało się, że te małżeństwa żyją bez ślubu, ale szukają Boga – i to jest dla mnie pozytywne i budujące.

Kiedy zaczynałem pracę w Zaporożu, miałem 16 parafian. Teraz jest ich 60. Wśród nich jest wielu Litwinów, Białorusinów i, oczywiście, Polaków, którzy żyli na kresach. Ci ostatni stanowią 40 proc. moich parafian. Nie wrócili to kraju pochodzenia, zapomnieli ojczystego języka. Tylko starsi potrafią jeszcze trochę mówić po polsku.

Tu jest czasem chyba trudniej niż w Afryce. Czarny Ląd jest już ewangelizowany przez ponad sto lat. Wybudowano tam ośrodki, świątynie, potrzebni są tylko misjonarze. Tutaj nie ma ani kościołów, ani kapłanów. Świątynie, które były, zwłaszcza we wschodniej Ukrainie, zostały zburzone aż do fundamentów. W zachodniej części kraju kościoły uległy dewastacji, ale istnieją, we wschodniej zaś – nie ma po nich śladu.

Można jednak zauważyć początek odrodzenia religijnego. U nas już od sześciu lat funkcjonuje piesza pielgrzymka do Zaporoża. W tym roku brało w niej udział około 150 wiernych. Jej uczestnicy ze wzruszeniem podkreślali, że teraz wreszcie mają odwagę manifestować swą wiarę. Kiedyś byli zbyt zastraszeni.

Moja parafia ma bardzo dobrego patrona, który ustawicznie troszczy się o nią. Czasami się zdarza, że ktoś, kogo w ogóle nie znam, przysyła jakieś pieniądze. Nawet nie wiem, skąd miał adres, numer konta. To namacalny dowód opieki św. Ojca Pio. Modlimy do niego, aby pomógł nam w budowie nowej świątyni, aby pomógł znaleźć sponsorów...

Niedawno podszedł do mnie nieznany mężczyzna i zapytał, czy nie potrzebuję nagłośnienia. A ja właśnie z tą myślą jechałem do Polski. I ten człowiek podarował naszej parafii nagłośnienie – to niesamowite!

Św. Ojciec Pio jest wyjątkowy. Nie boję się, bo wiem, że jeśli coś będzie potrzebne, on weźmie sprawy w swoje ręce.