Piêcioletni ch³opiec, ogl±daj±c z rodzicami wiadomo¶ci nafaszerowane brutalnymi scenami przemocy, zapyta³: „Dlaczego oni nie porozmawiaj± ze sob±?”. W przedszkolu, do którego chodzi³, wychowawcy zawsze podkre¶lali, ¿e trzeba „ze sob± rozmawiaæ”, a nie biæ siê, popychaæ, gry¼æ czy opluwaæ.


¯ycie nie znosi pró¿ni. Wnêtrze cz³owieka tym bardziej. Gdy pojawia siê pró¿nia, szybko szukamy jej wype³nienia. I tak na horyzoncie pojawia siê dobrobyt, pieni±dze, kariera. M³oda dziewczyna na zarzut matki: „Wszystko masz, czego ty ode mnie chcesz?”, odpowiada: „A co ja mam? Jedzenie, ubranie pieni±dze!? I ty my¶lisz, ¿e z tego mo¿na wy¿yæ?”. Daj Bo¿e wszystkim chleba naszego posmarowanego, codziennie dobrze ob³o¿onego. Ale oprócz ¿o³±dka mamy te¿ serce… Rzeczy, owszem, pomagaj±. Niektórzy twierdz± nawet, ¿e bez nich cz³owiek jest „g³upi”. A je¶li zabraknie wyrozumia³o¶ci, cierpliwo¶ci, umiejêtno¶ci przebaczenia, dostrzegania innych i ich potrzeb - to - kim stanie siê cz³owiek?

Rzeczy nie daj± szczê¶cia. Pokazaæ. jak dobrze ¿yæ – to ma sens. Co my¶licie o ojcu z Kalisza, który co miesi±c je¼dzi do chorego dziecka do Rabki (kilkaset kilometrów) i w ka¿dy I pi±tek miesi±ca idzie z nim do spowiedzi i Komunii ¶w. Kto¶ zada³ mu pytanie: „Czy siê to panu op³aca?” - „Czy moje dziecko bêdzie zdrowe czy nie - tego nie wiem, ale chcê mu daæ to, co w ¿yciu jest najwa¿niejsze - Boga i Jego przykazania”.
S³owa ucz±, przyk³ady poci±gaj± - mówi stara maksyma. Czy klêcz±cy przed Bogiem rodzic traci autorytet? Dziecko wch³ania jak g±bka wszystko, co siê wokó³ niego dzieje. Instynktownie wyczuwa prawdê i fa³sz gestu, s³owa, czynu. Bywa, i¿ rodzicom wydaje siê, ¿e dzieci z góry wiedz±, jakim zasadami siê kieruj±. Ale je¶li wspólnie ogl±damy film, w którym kto¶ przeklina, to dobra okazja, aby wyraziæ swoj± stanowcz± dezaprobatê. Je¶li „bohater” nadu¿ywa alkoholu, pali papierosy, zabija cz³owieka, po czym mówi, jak gdyby nic siê nie sta³o: „A teraz pójdziemy na kolacjê” - to reakcja i komentarz s± tu niezbêdne.

Mediom chodzi o to, by widza przyci±gn±æ, pozyskaæ. Metody, etyczna godziwo¶æ to rzecz wtórna. A szkody moralne s± du¿e. ¯eby uchroniæ dziecko przed p³ycizn± duchow±, najlepiej wprowadziæ je w mocny i bliski sobie ¶wiat warto¶ci.
Janusz Korczak, wspania³y wychowawca dzieci, wiele razy upomina³ siê o Boga dla swoich sierot. U³o¿y³ nawet dla nich modlitwê. Maryla Falska mocno sprzeciwia³a siê temu zwyczajowi. Korczak pyta³ jednak: „A co pani da dzieciom w zamian za to?”. W powstaj±cym nowym Domu Sierot domaga³ siê kaplicy, by jak mówi³, autorytetem dla dzieci by³ nie tylko wychowawca, ale sam Bóg. Przecie¿ którego¶ dnia m³ody cz³owiek krytycznym okiem zauwa¿y omylno¶æ wychowawcy, rodzica, ksiêdza. O co wtedy oprzeæ jego wiarê, ¿e jest dobro, mi³o¶æ, uczciwo¶æ, prawo¶æ, szlachetno¶æ?

ks. Wojciech Przybylski



Przewodnik Katolicki nr 44 2007 r.