Od czego zależy moje życie?

od czasu, pieniędzy, bogactwa…
Spróbuję. Hm, moje życie zależy od czasu. Gdyby nie było takiej kolejki u lekarza, jechałabym do domu wcześniej i może na mój samochód, wskutek wichury, zwaliłoby się jedno z tych drzew, które widziałam, wracając. Zależy od tego, gdzie mieszkam. Gdybym żyła w Afryce może już umarłabym z głodu lub zginęła w wyniku wojen między plemionami.

Moje życie zależy też od pieniędzy – np. od operacji kosztującej tysiące dolarów. A także od przypadku – tego, że pewnego dnia zamiast iść pieszo, mogłabym jechać metrem, w którym byłaby podłożona bomba. Jeśli się nad tym lepiej zastanowić, to właściwie dziwne jest to, że jeszcze żyję!

A jak ogromna liczba sytuacji, rzeczy, ludzi ma wpływ na jakość mojego życia! Ileż moich problemów rozwiązałoby się, gdybym wygrała w totka. Mogłabym też pomóc innym odmienić ich los. Rodzicom kupiłabym dom, sobie mieszkanie, nowy komputer i książki, dużo książek… Nie musiałabym już tyle pracować, miałabym wreszcie czas. Byłoby tak pięknie. Ależ się rozmarzyłam. A co na to Biblia?

„od Niego zależy życie”
W jednej z przypowieści Jezusa występuje pewien zapobiegliwy człowiek, ktoś, kto we współczesnej nomenklaturze zostałby określony jako mający głowę na karku. Nie dość, że już był bogaty, to jeszcze zdarzyły mu się wyjątkowo dobre zbiory. Postanowił wykorzystać tę okazję i zabezpieczyć się, zgromadzić swoje dobra i niczym się już nie martwić, korzystać z życia do woli.

Można by pomyśleć, że dziś potrzeba nam takich ludzi: sprytnych, przewidujących, potrafiących wykorzystać daną im przez los szansę i zadbać o swój byt. Takich, którzy nie oczekują wsparcia od innych, są samowystarczalni, nie są dla nikogo ciężarem, ani dla rodziny, ani dla państwa.

A jednak ten człowiek zostaje nazwany przez Boga głupcem. Dlaczego? Bo gromadził skarby dla siebie, a nie był bogaty u Boga (por. Łk 12,21). Bo na nim sprawdziła się prawdziwość słów Jezusa: „Nawet gdy ktoś opływa we wszystko, życie jego nie jest zależne od jego mienia” (Łk 12,15b). Bo to „Pan daje śmierć i życie” (1 Sm 2,6a), od Niego zależy życie wszystkich istot (por. Lb 16,22). Bo wszystkie jego bogactwa nie miały najmniejszego wpływu na to, że jego ziemska droga dobiegła końca.

„do grobu tego nie wezmę”
Pamiętam pewną kobietę w średnim wieku, może starszą. Mieszkała na opolskiej wsi, w której odbywały się nasze rekolekcje. Ludzie byli tam bardzo życzliwi, czasy jeszcze takie, że nie wszystko łatwo można było dostać, zresztą chyba nie było w pobliżu sklepu. Dostawaliśmy więc różne rzeczy do jedzenia. Poszłam do owej pani po jakieś warzywa, ona mi je hojnie wyrwała z ogródka i powiedziała: „Przecież do grobu tego nie wezmę”.

Wówczas takie słowa wydawały mi się niewłaściwe, chciało się zaprzeczać, że jeszcze daleko do grobu, co pani mówi. Teraz podziwiam jej prostą mądrość i właściwy stosunek do rzeczy materialnych, nawet tak niezbędnych do życia, jak pożywienie. I żałuję, że już te kilkanaście lat temu nie nauczyłam się iść za słowem Pisma: „do bogactw, choćby rosły, serc nie przywiązujcie” (Ps 62,11).

„szukającym Pana żadnego dobra nie zabraknie”
Jeden z moich wykładowców mawiał, że pieniądze szczęścia nie dają, ale każdy musi się sam o tym przekonać. Nie chcemy być biedni, lubimy pieniądze, są nam potrzebne do życia. Problem zaczyna się wtedy, gdy zaczyna zależeć od nich nasze życie.

W myśleniu starożytnych Izraelitów było pewne powiązanie między bogobojnym życiem a dostatkiem. Bóg wynagradzał – ich zdaniem – dobre postępowanie człowieka. Ubóstwo, choroba, musiały wynikać z jakiegoś grzechu. W praktyce jednak owa reguła nie zawsze się sprawdzała. Wtedy próbowano wyjaśnić taką sytuację. Odpowiedź znajdowano w modlitwie:

„Dlaczego miałbym się trwożyć w dniach niedoli, gdy otacza mnie złość podstępnych, którzy ufają swoim dostatkom i chełpią się z ogromu swych bogactw? Nikt bowiem siebie samego nie może wykupić ani nie uiści Bogu ceny swego wykupu – jego życie jest zbyt kosztowne i nie zdarzy się to nigdy – by móc żyć na wieki i nie doznać zagłady. (…) Nie obawiaj się, jeśli ktoś się wzbogaci, jeżeli wzrośnie zamożność jego domu: bo kiedy umrze, nic z sobą nie weźmie, a jego zamożność nie pójdzie za nim. I chociaż w życiu sobie pochlebia: «Będą cię sławić, że dobrześ się urządził», musi iść do pokolenia swych przodków, do tych, co na wieki nie zobaczą światła. Człowiek, co w dostatku żyje, ale się nie zastanawia, przyrównany jest do bydląt, które giną” (Ps 49, 6-10.17-21).

Pocieszało ich przekonanie, że „Możni zubożeli i zaznali głodu; a szukającym Pana żadnego dobra nie zabraknie” (Ps 34,11).


PS W końcu zadzwoniłam do mojej dobrej koleżanki i zadałam jej to pytanie. Odpowiedziała: „Wiem od Kogo, ale nie wiem, od czego”. Mój mąż zaś powiedział: „Myślę, że od mojej relacji z Panem Bogiem”. No wspaniale, ale chyba mu przypomnę, że w tej chwili nasze życie zależy od tego, czy bank da nam kredyt mieszkaniowy. A psalmista wciąż woła: „Jeżeli Pan domu nie zbuduje, na próżno się trudzą ci, którzy go wznoszą” (Ps 127,1)...


Beata Urbanek
(Gliwice)










CZAS SERCA wrzesień - październik