Połowa października

Kazimierz S. Ożóg: Myślimy o tym, który odszedł. Od dwóch i pół roku jest gdzie indziej. Już nie odczuwamy tej bezsilności, która towarzyszyła nam w kwietniu 2005 roku. I już nie mamy w sobie tej siły, która kazała Wałęsie i Kwaśniewskiemu podać sobie ręce nad jego grobem. Od dwóch lat taplamy się w podejrzeniach, oskarżeniach, polowaniach na czarownice. Zabrakło go i odmieniła się Polska. Zdecydowanie nie w sposób, z którego byłby dumny.


Szesnastego października przypomnimy sobie tamten dzień. Gdy głos nad Rzymem obwieścił rzecz zdumiewającą. Polak następcą Jana Pawła, Pawła VI, Piotra... Szesnastego października zapłoną pewnie świece w Bibliotece Świętego Pielgrzyma, w niezwykłym pomniku, który będzie kończył swój pierwszy rok. Gdy będzie widno, warto się wczytać w słowa odciśnięte na jego cegłach.

To jego słowa. I nie trzeba kochać Kościoła, nie trzeba wierzyć nawet, by dostrzec ich mądrość. Bo do dobra zmierzamy różnymi drogami. Ale wszyscy pożądamy sprawiedliwości, mądrości, spokoju, bezpieczeństwa. On, w swojej spuściźnie, pozostawił nam gotowe recepty. Wynikające z etyki i moralności chrześcijańskiej, ale uniwersalne i strawne dla wszystkich.

Wczytajmy się w te zdania, mając na uwadze mały spacer, który każdy z nas ma obowiązek wykonać niecały tydzień później, w wyborczą niedzielę. Zadajmy sobie kilka pytań i odpowiedzmy na nie, mając przed oczyma jego słowa. Jego dobrotliwą, uśmiechniętą twarz. Usta nigdy nie rzucające gromów, złych słów. Dłonie, które podawał nawet zbrodniarzom i kanaliom, widząc w nich ludzi. Brakuje go nam. Pogubiliśmy się trochę, prawda?


Kazimierz S. Ożóg