Procesja na wejście

Liturgia ziemska daje nam niejako przedsmak uczestnictwa w liturgii niebiańskiej, odprawianej w mieście świętym Jeruzalem, do którego pielgrzymujemy, gdzie siedzi po prawicy Bożej jako sługa świątyni i prawdziwego przybytku. Tak naucza Kościół o liturgii, która ma nas doprowadzić do Świętego Jeruzalem i dać jego przedsmak.
Święte obrzędy przygotowują nas podczas ziemskiej pielgrzymki. Wyrazem tej pielgrzymki podczas naszego doczesnego życia w liturgii i do Liturgii jest procesja na wejście - rozpoczęcie Eucharystii.

Wejście asysty do świątyni, w której zaraz będzie sprawowana Eucharystia ma uobecniać i przypomnieć wiernym kilka wydarzeń z historii zbawienia. Najpierw wydarzenie wspominane przez Żydów podczas każdej Paschy: noc Paschalna - noc Przejścia. Przejścia Boga przez Egipt i oczyszczenia ze zła (por. Wj 11,1-13,16). Wydarzenie to wiąże się również z wyjściem Izraelitów z Egiptu i cudowne przejście przez Morze Czerwone (por. Wj 13,17-14,31). Procesja jest zatem przypomnieniem, że oto wezwani jesteśmy do wyjścia z naszego „Egiptu” i przejść przez morze oczyszczenia. Przygotowujemy dla Jezusa nasze serce komnatę usłaną i przestronną (por. Łk 22,12) aby w do niej mógł przyjść. Inna droga, która ukazuje nam się w procesji wejścia to Droga Krzyżowa. Oto wchodzimy w ofiarę i cierpienie, ale kto wytrwa do końca, ten będzie zbawiony (Mt 10,22). Po Golgocie czeka nas pusty grób. Sakramentarz leoniański nauczał: Ilekroć sprawujemy tę ofiarę na pamiątkę Chrystusa, dokonuje się dzieło naszego odkupienia.

Podczas wejścia procesji wszyscy wierni podnoszą się na znak gotowości na działanie. Psalmista wyśpiewa nam prawdę, że gdy wchodzi Król Chwały wszystko unosi się: Bramy, podnieście swe szczyty i unieście się, prastare podwoje, aby mógł wkroczyć Król chwały (Ps 24,7). Sam Oblubieniec nasz wzywa nas do powstania i działania: Powstań przyjaciółko ma (PnP 2,10). Apostoł Narodów przypomina natomiast prawdę: Zbudź się o śpiący i powstań z martwych a zajaśnieje ci Chrystus (Ef 5,14). Postawa stojąca podczas wejścia procesji włącza wiernych w ten święty marsz ku oczyszczeniu i ofiary, dlatego już na początku Eucharystii nasza decyzja o powstaniu pociąga za sobą wielkie skutki.

Przyjrzyjmy się samej procesji. Otwierają ją ministranci niosący dymiącą kadzielnicą oraz niosący świece. Powracamy w tym miejscu do Wyjścia z Egiptu. Pan prowadził swój lud: szedł przed nimi podczas dnia, jako słup obłoku, by ich prowadzić drogą, podczas nocy zaś jako słup ognia, aby im świecić, żeby mogli iść we dnie i w nocy (Wj 13,21). Kadzidło ma również ukazywać rozpoczynającą się ofiarę, jest to obraz tym bardziej wymowny, że między świecami, za kadzielnicą ministrant niesie krzyż. Sam Jezus powiedział: gdy zostanę nad ziemię wywyższony, przyciągnę wszystkich do siebie (J 12,32), zatem wierni, których przyciągnął dla Dziękczynienia, kroczy z Nim ku ofierze, ku krzyżowi.

Po ministrantach i asyście uroczyście w procesji wnosi się Księgę Ewangelii Świętej - Ewangeliarz. Z tej Księgi powinno być odczytane drugie, lub trzecie podczas uroczystości, czytanie. Pismo Święte - obok rzeczywistej, realnej i substancjalnej obecności Jezusa w Najświętszym Sakramencie - jest drugim sposobem obecności Chrystusa pośród swego ludu. Po diakonie lub lektorze, wnoszącym Ewangeliarz w procesji podążają kapłani koncelebrujący Eucharystię oraz kapłan przewodniczący liturgii. Osoba kapłana jest trzecim sposobem obecności Chrystusa podczas liturgii, kapłan sprawuje święte obrzędu in persona Christi.

Procesja udaje się do prezbiterium. Prezbiterium powinno być wyodrębnione z wnętrza kościoła przez pewne podwyższenie albo odmienną formę i wystrój3. W większości kościołów zachowane jest wzniesienie płaszczyzny prezbiterium ponad płaszczyznę reszty świątyni. Zatem aby stanąć w części kościoła przeznaczonej do sprawowania liturgii trzeba wejść po stopniach. Symbolizuje nam to górę. Góra była miejscem obecności Boga, wystarczy wspomnieć kilka biblijnych gór: Synaj, Syjon, Tabor, Góra Oliwna… Wejście po stopniach prezbiterium jest jak wchodzenie na Górę Pana: Chodźcie, wstąpmy na górę Pańską, do domu Boga Jakubowego, niech nas nauczy dróg swoich, byśmy chodzili Jego ścieżkami, bo z Syjonu wyjdzie nauka i słowo Pańskie z Jeruzalem (Mi 4,2). Aby wejść na górę trzeba również się wysilić, zmęczyć, odpowiednio przygotować. Prezbiterium jest górą Ofiary, górą Ołtarza, górą Słowa i górą Zbawienia, bo to co najcenniejsze i najważniejsze w chrześcijaństwie dokonuje się właśnie w tym miejscu.

Po dojściu na miejsce przewodniczenia znakiem krzyża rozpoczynają się obrzędy wstępne.

Arkadiusz CICHOSZ