Radosna decyzja

Wielu komentatorów, watykanistów, felietonistów i innych światłych ludzi podkreśla, że jest to jedna z najważniejszych decyzji Benedykta XVI podczas jego pontyfikatu. Jednak słowa krytyki jakie pojawiają się w jego związku są nad wyraz dziwne. Moje skromne zdanie będzie głosem obrony stanowiska jakie zaproponował papież. Jestem pewien, że ani Jan Paweł II ani Benedykt XVI nie pałają chęcią zemsty i nie dyszą żądzą wykluczania z Kościoła nikogo, tylko ze smutkiem modlą się za każdego którego dotknęła najcięższa sankcja karna w Kościele. A skoro pojawiła się sposobność aby przywrócić do społeczności wiernych "braci odłączonych" to z decyzji papieża trzeba się jedynie cieszyć.

Wspomniana sposobność to decyzja (równie szeroko komentowana co krytykowana i chwalona) Benedykta XVI o przywróceniu w 2007 roku mszału trydenckiego, a zatem mszę łacińską, której wierni są m.in. lefebryści. Zniesienie ekskomuniki nie tyle więc jest "policzkiem dla Jana Pawła II" czy "kapitulacją a nie łaską", co podjęciem dzieła przywrócenia jedności wśród podzielonych Chrześcijan. Szczególnie, że decyzja została ogłoszona podczas kończącego się Tygodnia Modlitw o Jedność Chrześcijan oraz praktycznie w przededniu dnia wspomnienia Nawrócenia św. Pawła.

"W niebie większa będzie radość z jednego grzesznika, który się nawraca, niż z dziewięćdziesięciu dziewięciu sprawiedliwych, którzy nie potrzebują nawrócenia" (Łk 15,7).

A. Cichosz