Rękopis spod desek teatru Gryphiusa

Przy okazji, kolejny raz, obejrzałem sobie nasz ośrodek kultury, doceniając znakomitą robotę, jakiej tu dokonano. Począwszy od świetnych foteli, wygłuszonych ciągów komunikacyjnych, drzwi, skończywszy na perfekcyjnym oświetleniu i nagłośnieniu. W małym mieście powstała znakomita scena, obsługiwana przez ludzi, których mam zaszczyt po części znać, z którymi miałem – bądź mam – zaszczyt pracować. To miejsce tętni życiem, jest potrzebne. W niczym nie przypomina wielu ośrodków kultury, które miałem okazję widywać gdzie indziej.

I wracając po wyślizganych chodnikach miasta, poprzez żółte światła mrugające, pomyślałem o innej scenie Głogowa. Tej, która marnieje od sześciu z górą dekad. O głogowskim teatrze Gryphiusa. Dlaczegóż ten obiekt, podobnie jak fara, wciąż czeka na swój dzień? Dlaczego z ratusza, położonego tak blisko, że bliżej się nie da, jest tak daleko do serca kultury Glogau? Czy dlatego, że było to serce „bijące na niemiecki sposób”? Nie chciałbym wiedzieć, że to jest przyczyną. Byłoby to bardzo smutne.

Wciąż brak pomysłu – jak włączyć ruiny teatru w żywą tkankę miasta. Jak ruinę zamienić w miejsce tętniące życiem. Być może marzenia o starym – nowym teatrze blokuje świetny MOK? Wydawać by się mogło, że mając już jedną, zrobioną za ogromne prawdopodobnie pieniądze, scenę, nie warto wkładać pieniędzy w drugą? Że miejsce to lepiej by się sprawdziło jako bank? Albo kolejny sklep z kozaczkami i torebkami obwieszonymi cekinami?

Codziennie, przemierzając ulicę Grodzką, ciarki przechodzą mi po plecach, gdy depczę odlewy głogowskich monet, wmontowane w chodnik. Te ciarki biorą się z przekonania, że skopano znakomity pomysł, że coś, co miało być hitem promocyjnym Miasta, zamieniło się w tanią reklamę jednego z banków. Gdy upadnie, będzie to co prawda historyczna ciekawostka. Ale miałem nadzieję, gdy o pomyśle usłyszałem, że obejdzie się bez takiego nachalnego public-placementu. Że miasto zrobi coś fajnego samodzielnie. Mając pod bokiem hutę metali kolorowych postawiono jednak na tanie żeliwo, które po kilku tygodniach zaczęło rdzewieć i pewien smutny pan musiał je impregnować jakąś tłustą substancją, po której ślizgały się z radością dzieci.

Więc boję się, chyba nie bez podstaw, że z Teatrem Gryphiusa będzie podobnie. Wybrane zostanie rozwiązanie najtańsze. Będzie kolejna trwała ruina, chyba że jakiś bank przedstawi atrakcyjną ofertę, w której Glogau będzie już miastem absolutnie bankowym, w którym pieniądze są wszędzie. (A może nie – i błogosławić będę kryzys?)

Ten smutny gmach to jeden z najważniejszych symboli Głogowa i dawnego Glogau. Trzeba jednak rozumieć zjawisko teatrów offowych, trzeba mieć w głowie i w pamięci miejsca, w których dzieje się tak wiele w tej tematyce – Wrocław, Warszawę, Londyn, Nowy Jork. Trzeba przestać się ograniczać zaściankowością z domu wynoszoną. Jesteśmy centrum świata. To tu stoi nasz omphalos. To tu jest pępek i środek Ziemi. Ta perspektywa powinna głogowianom, a zwłaszcza ich rządcom, towarzyszyć codziennie.

I wtedy, tylko wtedy, narodzą się pomysły. Na nowy kościół farny, który kościołem nie będzie. Na nowy teatr, który oby stał się na powrót teatrem. Miejscem spotkań, miejscem, w które z radością (choćby z powodu geograficznej bliskości do PWSZ-tu) wsiąkną studenci i napełnią go życiem. Głogów zasługuje na to. Naprawdę.