Uroczystość 61 rocznicy zakończenia walk o Głogów

Serdecznie zapraszamy wszystkich mieszkańców na uroczystość 61 rocznicy zakończenia walk o Głogów. Uroczystość odbędzie się 1 kwietnia o godz. 11:00 przed pomnikiem Koalicji Antyhitlerowskiej (Park Słowiański).
Uroczystość odbędzie się 1 kwietnia o godz. 11:00 przed pomnikiem Koalicji Antyhitlerowskiej (Park Słowiański).

Program obchodów:
Godz. 11:00

* rozpoczęcie uroczystości

* odegranie Hymnu Narodowego - Orkiestra Dęta Huty Miedzi Głogów

* wystąpienie Prezydenta Miasta- Zbigniewa Rybki

* wystąpienie Czesława Żyły - Prezesa Zarządu Koła Miejskiego Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych

* wręczenie odznaki i dyplomów państwowych - Stowarzyszenie Orderu Krzyża Virtuti Militari

* składanie wieńców i wiązanek kwiatów przez zaproszonych gości, delegacje organizacji społecznych i zakładów pracy

* odegranie hejnału miasta Głogowa

* podziękowanie wszystkim przybyłym na uroczystość i zakończenie uroczystości

-------------

Poniżej przedstawiamy opis przebiegu walk o miasto
Źródło - Janusz Chutkowski "Głogów w XX wieku". Głogów 2004


Zimowa ofensywa Armii Czerwonej rozpoczęła się dnia 12 stycznia 1945r. (...).

Nacierająca w kierunku Głogowa 3 Armia Gwardii natrafiła na wyjątkowo silny opór nieprzyjaciela, zamkniętego w tzw. „ruchomym kotle". Otoczone przez wojska radzieckie oddziały Korpusu Pancernego „Grossdeutschland" i XXIV Korpusu Pancernego, liczące łącznie 27.000 żołnierzy, cofały się w kierunku Leszna i Góry. Usiłowały one za wszelką cenę przebić się do Głogowa. Walki z tym „wędrującym kotłem" znacznie opóźniły osiągnięcie linii Odry w tym rejonie. Dopiero po jego częściowym rozbiciu w dniach 31 stycznia -1 lute­go, możliwe stało się również opano­wanie pomocnej części powiatu gło­gowskiego. Pierwszą większą miej­scowością na Ziemi Głogowskiej, któ­ra została zdobyta (l lutego 1945 r.) była Sława. Armia Czerwona nie zdo­łała jednak nadal osiągnąć Odry na wysokości Głogowa i zatrzymała się na przednim skraju niemieckiego Przedmościa. Walki pozycyjne trwa­ły od 3 do 7 lutego, bez większych rezultatów.
W dniu 8 lutego 1945 r. Armia Czerwona przystąpiła do opera­cji dolnośląskiej. Jej celem było rozbicie wojsk niemieckich bronią­cych Dolnego Śląska i Łużyc, a następnie zdobycie Berlina. (...). Po­mimo uporczywego oporu stawianego przez 16 Dywizję Pancerną, kolejno zdobywane były dalsze miejscowości powiatu głogowskie­go: Polkowice (9 lutego), Gaworzyce, Grębocice, Jaczów (9-11 lute­go) i Nosocice (11-12 lutego). 12 lutego zamknął się pierścień wojsk radzieckich wokół Głogowa.


W momencie okrążenia Głogowa w mieście pozostało niespełna 2000 osób cywilnych. Większość mieszkańców została wcześniej ewa­kuowana transportem kolejowym, bądź uczyniła to na własną rękę. Go­rączkowe przygotowania do obrony trwały do ostatnich dni przed oblężeniem. Świadek tamtych czasów wspomina: Po raz drugi będąc w Głogowie [na przełomie stycz­nia i lutego - J.Ch.] byłem świad­kiem intensywnego budowania umocnień nad brzegiem Odry. Zwożono całe masy drewna, be­tonu, stali i cegły, słychać było nerwowe wydawanie komend i stukanie młotów wbijających pałę nad brzegi Odry. Z tego co zaobserwowałem, nietrudno było wyciągnąć wnioski, że miasto Głogów legnie w gruzach, że sta­nie się twierdzą, że hitlerowcy nie zamierzają kapitulować.
Załogę twierdzy stanowiło około 9.000 żołnierzy z różnych jedno­stek. Miasto było dobrze zaopatrzone w żywność i amunicję. Przez cały czas oblężenia lekarstwa i amunicja dostarczane były drogą powietrzną.

Komendant twierdzy, od 23 stycznia 1945 pułkownik hr. Jonas Ka-simir zu Eulenburg, o poddaniu Głogowa nie chciał słyszeć. Załoga nie­miecka oczekiwała, że wojska radzieckie przystąpią niezwłocznie do szturmu i obrona twierdzy zwiąże w ten sposób znaczne siły przeciwni­ka, opóźniając jego marsz na Berlin (...).
Zgodnie z przyjętymi założeniami wojska radzieckie, po zdobyciu okolicznych miejscowości, zacisnęły pierścień okrążenia wokół wewnętrz­nych linii obrony i prowadziły jedynie działania nękające, ostrzeliwując i bombardując miasto. Równocześnie przez głośniki wzywano załogę twier­dzy do poddania się. Taki stan utrzymywał się aż do 22 lutego, kiedy to 329 radziecka Dywizja Piechoty rozpoczęła walki na ulicach Głogowa. Były one bardzo ciężkie. Walczono o każdy dom. Zdobywano poszczególne punkty oporu, bunkry i gniazda karabinów maszynowych (...).


W dniu 26 marca włączyła się do szturmu 389 Dywizja Piechoty, która nacierała z zacho­du w kierunku dworca kolejowego. W dniach 29 i 30 marca trwały walki w rejonie dworca. 30 marca zdobyto koszary Hindenburga. W dniu 31 marca wojska niemieckie wyparte zostały z Ostrowia Tumskiego, a wieczorem tego dnia oddziały Armii Czerwonej znalazły się naprzeciw niemieckie­go stanowiska dowodzenia mieszczącego się w dawnym wydawnictwie Flemminga.
Dopiero wtedy niemieckie władze wojskowe postanowiły poddać miasto. Jego komendant płk zu Eulenburg wraz z Kreisleiterem Briicknerem zebrali koło siebie około 800 żołnierzy i pod osłoną nocy przedosta­li się przez linie radzieckie w kierunku zachodnim. Udało im się dotrzeć tylko do rejonu Przemkowa, gdzie zostali rozbici, a von Eulenburg i Briickner zginęli (...).
Po opuszczeniu miasta przez płk. Eulenburga, jego ostatnim do­wódcą został kpt. Otto Streber. W nocy z 31 marca na l kwietnia 1945 r. do jego punktu dowodzenia w hotelu „Hindenburg" zgłosiła się Niemka, wysłana przez dowództwo radzieckie z wezwaniem do poddania miasta. Streber nie chciał jednak z nią rozmawiać i polecił przekazać, że będzie
pertraktował wyłącznie z wojskowymi. Wówczas pod hotel podjechały 4 czołgi radzieckie. Z pierwszego z nich wyszedł oficer z białą flagą w ręku i zażądał od Strebera poddania miasta grożąc, że w przeciwnym wypadku jego czołgi zniszczą hotel. Po godzinnym zawieszeniu broni kapitan Streber skapitulował. Akt kapitulacji podpisano w dowództwie wojsk Armii Czerwonej mieszczącym się przy obecnej ul. Obrońców Pokoju.
-------------
www.glogow.pl