Spotkanie z Bogiem w modlitwie

Modlitwa jest przede wszystkim relacją miłości z Bogiem, która wyklucza rutynę i wszelkie przejawy profesjonalizmu. W modlitwie trzeba wraz z Bogiem wciąż na nowo kreować każdą rozmowę, każde czuwanie, aby stały się prawdziwym spotkaniem. Pomiędzy miłością a kreatywnością istnieje sprzężenie zwrotne, bo jedynie miłość jest zdolna do wielkiej kreatywności, a ta z kolei ją ubogaca.
Spotkanie z Bogiem w modlitwie jest możliwe, ponieważ Bóg patrzy na każdego z miłością, jak patrzył na bogatego młodzieńca (por. Mk 10,21). To spojrzenie wyzwala w nas zdolność do kochania i do bycia kochanym. Dlatego modlitwa jest wpierw uświadomieniem sobie spoczywającego na nas spojrzenia miłości Boga, a następnie wytrwałym podtrzymywaniem tej świadomości.

Trzeba uczyć się modlitwy, ponieważ współczesny świat stanął przed tragiczną alternatywą: albo modlić się, albo zginąć. Bogate kraje wciąż zwiększają i tak nadmierne apetyty konsumpcyjne, a co za tym idzie, "zjadają" surowce i bez opamiętania rabują planetę. Produkcyjność staje się dla człowieka absolutem, ale dla chrześcijanina istnieje tylko jeden Absolut: Bóg, bo wyłącznie On jest nieograniczony, nieskończony, niewyczerpany, jedynie On jest na miarę naszego pragnienia. Można jednak ludzką potrzebę absolutu skierować na coś tymczasowego i ulotnego. W konsekwencji, absolutem nazywa się szczęście, ale szczęściem nazywa się już tylko dobrobyt.

Dzięki modlitwie możemy zmienić kierunek naszej cywilizacji, bo jedynie Bóg jest zdolny do skłonienia nas, by odrzucić nadmierną fascynację dobrami ziemskimi. Każdy człowiek ma ogromny apetyt na szczęście i tylko Bóg może go zaspokoić. Jeżeli szukanie Boga jest logiczną konsekwencją chrześcijańskiego życia, to pierwszym powołaniem chrześcijanina jest stanie się prawdziwym poszukiwaczem Boga, zaakceptowanie, że zawsze i wszędzie można narodzić się z Niego, aby wytrwale dążyć do Jego Domu, gdzie nie będziemy już wędrowcami i obcymi. To piękna perspektywa, ale trudna, bo trzeba porzucić wszystkie rzeczy, do których się przywiązaliśmy.

Poszukiwacz Boga jest zarazem poszukiwanym, ponieważ poszukiwanie człowieka to prawdziwa pasja Bożego Serca. Modlitwa jest zezwoleniem na odnalezienie przez Boga, który pyta nas, jak kiedyś Adama: gdzie jesteś? (por. Rdz 3,9).

Modlitwa jest przede wszystkim owocem wzajemnego poszukiwania się Boga i człowieka. Kiedy w XIX wieku budowano w Stanach Zjednoczonych kolej transamerykańską, łączącą dwa oceany, przez cały ten okres inżynierowie wzajemnie się poszukiwali. W miejscu ich spotkania wbito złoty gwóźdź. Spotkanie Boga i człowieka w modlitwie jest bez porównania cenniejsze niż wiele złotych gwoździ.

Bez perspektywy wieczności, którą może dać tylko Bóg, człowieka można zdefiniować jedynie jako rozumne zwierzę, które wyróżnia się wśród stworzeń inteligencją. Człowiek nigdy tak dosłownie nie staje się zwierzęciem jak wtedy, gdy sam dla siebie chce być bogiem. Aby uniknąć powierzchownego życia, trzeba zadbać o przestrzeń ciszy i czas modlitwy: najlepszy sposób, aby w sanktuarium własnego serca spotkać Tego, który nas poszukuje. Modlitwa staje się obecnie bardziej potrzebna niż kiedykolwiek, ponieważ nigdy aktywizm nie był tak powszechny i zachłanny.

Odwraca on od modlitwy również tych, którzy stali się aktywni właśnie dzięki niej. Nawet działanie apostolskie może być wyzute z modlitwy, a taki "bosonogi apostoł" nie jest w stanie zajść daleko.

ks. Stanisław Wawrzyszkiewicz
"Czas Serca"