Takie życie jaka modlitwa

Takie jest nasze życie, jaka jest nasza modlitwa. Jeśli wyrzucimy z życia modlitwę, to wkrótce wyrzucimy z niego również Boga. Z czasem coraz mniej będzie w nim dobroci, prawdy, życzliwości i piękna. Bo skąd te wszystkie bezcenne wartości mają się w nas wziąć, jeśli odetniemy się od ich Źródła, to znaczy od Tego, który jest Prawdą, Dobrem, Pięknem, Miłością? Tylko głupiec, patrząc na znikające rzeki, nie martwi się wysychaniem ich źródeł.

Bez modlitwy nie ma również życia religijnego. Bo wracając do źródeł tego wszystkiego, co nadaje życiu sens, nie można zapomnieć, iż słowo "religia" oznacza więź i że nie istnieje autentyczna więź bez miłości.
Modlitwa wewnętrzna pozwala człowiekowi wierzącemu wejść w relację miłości. Temu wejściu towarzyszy świadomość, że jest się niecierpliwie oczekiwanym.

Modlitwa wewnętrzna to odpowiedź na inicjatywę Boga, który wychodzi nam naprzeciw, tak jak wyszedł naprzeciw Mojżesza w krzewie gorejącym. Wejście w modlitwę jest uświadomieniem sobie obecności Stwórcy i wyznaniem: "Ty jesteś moim Bogiem, Ty jesteś jedynym Bogiem". W ten sposób wchodzimy w tajemnicę Boga, który zaprasza nas do zjednoczenia z sobą.

Mojżesz, patrząc na krzew gorejący, usłyszał polecenie, aby zdjął z nóg sandały, ponieważ miejsce, na którym stoi, to święta ziemia. Modlitwa jest taką świętą ziemią, gdzie przebywa Bóg i oczekuje na człowieka, by do niego przemówić oraz ogarnąć go miłością czułą i potężną.

Modlitwa jest jednak tajemnicą i w dużej mierze wymyka się kontroli rozumu, dlatego trzeba zaakceptować kierownictwo Ducha Świętego i stanąć do niej jak Mojżesz na bosaka, to znaczy z pokorą. To pokorne kroczenie odbywa się na długiej i trudnej, ale pięknej drodze, prowadzącej nas do świętego przybytku - naszego serca, w którym przebywa Bóg kochający i wzywający nas do zjednoczenia z sobą. On wciąż do nas przemawia, dlatego modlitwa jest przede wszystkim rozmową z Bogiem.

Seminaryjni koledzy Karola Wojtyły wspominają, że w czasie modlitwy twarz przyszłego papieża wyrażała napięcie, jakiś wewnętrzny wysiłek. Podobne świadectwo słyszałem o Matce Teresie z Kalkuty. Zatem w czasie modlitwy wewnętrznej człowiek nie może być bierny. Wręcz przeciwnie - aby w swoim sercu być obecnym dla Boga, trzeba się całkowicie zaangażować: ciałem i duszą, i absolutnie wszystkimi zdolnościami.

ks. Stanisław Wawrzyszkiewicz

"Czas Serca"
Dwumiesięcznik religijno-społeczny