Wrześniowy Różaniec

W dalszej części informacji przedstawiamy wybrane artykuły z wrześniowego numeru Różańca. s. Stefania Korbuszewka CSL pisze na temat Księdza Ignacego Kłopotowskiego - założyciela Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Loretańskiej, s. Bonitacja M. Górzyńska CSL natomiast opisuje swoją historię. Zapraszamy do lektury.

s. Stefania Korbuszewka CSL
Nasz orędownik w niebie

We wrześniu wspominamy w Kościele
bł. Ignacego Kłopotowskiego, prezbitera.
Choć za życia był skromnym człowiekiem,
to dzisiaj czcimy go na różne sposoby…

Ksiądz Ignacy Kłopotowski – założyciel Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Loretańskiej, proboszcz parafii Matki Bożej Loretańskiej przy kościele św. Floriana w Warszawie – zmarł 7 września 1931 r. Choć jego śmierć zaskoczyła siostry loretanki, to jednak pociechę niosły słowa wypowiedziane przez ks. Ignacego: „Jak będę na tamtym świecie, więcej dla was zrobię u Pana Jezusa”. Opieki swego Założyciela siostry doświadczają po dziś dzień.

Wysłuchuje próśb

Na mocy listu apostolskiego Benedykta XVI z okazji beatyfikacji (19 czerwca 2005 r.) dzień 7 września został w Kościele ogłoszony liturgicznym wspomnieniem bł. Ignacego Kłopotowskiego, prezbitera. Watykańska Kongregacja ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów wydała dekrety zatwierdzające w języku polskim tekst formularza Mszy świętej i Liturgii Godzin o bł. Ignacym Kłopotowskim oraz teksty liturgiczne (mszalne) w języku angielskim, włoskim, rumuńskim, rosyjskim i ukraińskim. Dzięki nim różne narody mogą modlić się w swoim języku za wstawiennictwem bł. Ignacego. W modlitwie o kanonizację ks. Kłopotowskiego prosimy Boga także o to, by sprawił za przyczyną gorliwego naśladowcy Chrystusa, abyśmy i my oddawali całe swe życie dla zbawienia świata. Swoje trudne sprawy polecamy nieskończenie dobremu Bogu Ojcu za przyczyną ks. Ignacego także w litanii ułożonej z wezwań do Matki Bożej Loretańskiej i błogosławionego kapłana, który był wzorem prawości i odwagi, ojcem ubogich, opiekunem dzieci i młodzieży, apostołem słowa drukowanego, gorliwym czcicielem Matki Bożej i propagatorem modlitwy różańcowej.

Wspiera w życiu i posłudze

Za wstawiennictwem Ojca Założyciela siostry loretanki modlą się w swoich wspólnotach zakonnych, a także wraz z wiernymi w kościołach parafialnych, które znajdują się w pobliżu ich domów. Często też wyjeżdżają do innych parafii, pragnących poznać osobę bł. Ignacego, i tam przez jego wstawiennictwo, w obecności jego relikwii, modlą się, polecając intencje pasterzy Kościoła lokalnego i wszystkich wiernych. Przy takich okazjach odbywa się uroczyste wniesienie relikwii Błogosławionego oraz oddanie im czci przez ucałowanie. Są kościoły parafialne i kaplice, w których co tydzień odprawiane jest nabożeństwo ku jego czci.

Osoby, kierujące prośbę o przekazanie im relikwii bł. Ignacego, widzą w nim patrona wspierającego ich życie i posługę, jaką pełnią. Są wśród nich kapłani, są też osoby świeckie, np. pani, która pracuje w ośrodku dla bezdomnych i chciałaby, aby poznali oni bliżej postać Błogosławionego. Opiekun grupy ministrantów prosi przez jego wstawiennictwo o umocnienie wiary dla siebie, swojej rodziny, ministrantów i rodzin w parafii. Pewien młody mężczyzna, zafascynowany ks. Ignacym Kłopotowskim, w pracy i wśród przyjaciół oraz znajomych opowiada o nim, zachęcając do modlitwy za jego wstawiennictwem, a każdy poniedziałek przeżywa w duchowej łączności z Błogosławionym, poświęcając mu swoją modlitwę. Pomoc od bł. Ignacego otrzymuje też młodzieniec, który wybrał go sobie na patrona do bierzmowania.

Jeżeli więc chcemy, aby towarzyszyła nam obecność i opieka ks. Ignacego Kłopotowskiego, módlmy się z żywą wiarą i prosimy go o to. Mawiał on bowiem: „Modlitwa to środek niezastąpiony, bez którego wszystkie inne twoje zasługi najszlachetniejsze będą zupełnie bez znaczenia”.

MODLITWA DO BŁ. KS. IGNACEGO  KŁOPOTOWSKIEGO
Boże, który tchnąłeś w serce błogosławionego księdza Ignacego wielką miłość do Wcielonego Słowa i Jego Dziewiczej Matki, wzbudzając w nim pragnienie budowania Twojego królestwa, przez gorliwe naśladowanie miłości Chrystusa wobec ludzi ubogich i odrzuconych, oraz uczyniłeś go apostołem prasy i wydawnictw katolickich – wejrzyj na nasze pokorne błagania i spraw za jego wstawiennictwem, abyśmy z radością oddawali całych siebie dziełu zbawienia świata.

Ojcze nieskończenie dobry, udziel mi za przemożną przyczyną błogosławionego księdza Ignacego pomocy w sprawie, którą Ci z ufnością powierzam. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.

s. Bonitacja M. Górzyńska CSL
Opiekowała się mną Maryja

Patrząc wstecz, wyraźnie widzę, że całe moje życie
 aż do najdrobniejszych szczegółów zostało zaplanowane
przez Bożą Opatrzność.

Urodziłam się 31 lipca 1923 r. jako czwarta z sześciorga dzieci w rodzinie rzemieślniczej, w miejscowości Uhowo Łapy, w woj. białostockim. W czasie okupacji niemieckiej zdobyłam wykształcenie zawodowe w zakresie krawiectwa i dziewiarstwa.

Gdy miałam 14 lat, zaczęłam odczuwać w swej duszy głos powołania do życia zakonnego. Nigdy nie wątpiłam, że ów głos pochodzi od Pana Boga. Nie przypuszczałam jednak, że na mojej życiowej drodze staną jeszcze bardzo trudne zadania.

24 lipca 1938 r. umarła moja matka, w wieku zaledwie 38 lat. Żegnając się z nami, powiedziała: „Ja już od was odchodzę, a waszą matką będzie teraz Matka Najświętsza”, i prosiła mnie, żebym zaopiekowała się najmłodszą moją siostrzyczką, która miała dopiero rok i 3 miesiące. Prośbę tę przyjęłam jako testament umierającej matki. Przy śmierci mamy byliśmy wszyscy, ja trzymałam malutką siostrzyczkę na rękach. Zawierzyłam naszą rodzinę Matce Najświętszej, modliłam się i płakałam, prosiłam o Jej matczyną opiekę nad nami. Mając zaledwie 15 lat, zajęłam się wychowaniem najmłodszej siostry. Któregoś dnia, gdy miała 3 lata, przyszła do mnie zapłakana. Zapytałam: „Co się stało, czemu płaczesz?”. A ona mi odpowiedziała: „Dlaczego wszystkie dzieci mają mamy, a ja nie mam?”. Przytuliłam ją, ucałowałam i powiedziałam: „Masz mnie, ja ci mamę zastąpię”. Uspokoiła się i już więcej z tego powodu nie płakała.

Podczas II wojny światowej zostaliśmy wysiedleni, dom był całkowicie zniszczony. Musiałam się ukrywać, bo chciano mnie wywieźć na roboty do Niemiec. Matka Najświętsza opiekowała się nami i nikomu nic złego się nie stało. W dalszym ciągu głos wewnętrzny przypominał mi o moim powołaniu do życia zakonnego. Pragnęłam głębszego życia wewnętrznego. Czytałam dużo książek ascetycznych. Miałam stałego kierownika duchowego, który pomagał mi prowadzić życie duchowe. Ciągle modliłam się, żeby nie stracić powołania. W głębi duszy byłam przekonana, że to jest wielka łaska i bezcenny skarb dany mi od Pana Boga. Dopiero w 1945 r. mogłam podjąć próby znalezienia zgromadzenia zakonnego, a to dzięki mojej starszej siostrze, która już wróciła z okupowanej przez Niemców Warszawy i zwolniła mnie ze wszystkich obowiązków rodzinnych.

Pukałam do wielu furt zakonnych, ale wszędzie odmawiano mi przyjęcia. Pewnego razu spotkałam się z ks. Antonim Zalewskim, moim kierownikiem duchowym, który powiedział mi: „Radziłbym ci wstąpić do Zgromadzenia Sióstr Loretanek, znam je dobrze”. Napisał list i polecił mi zgłosić się z nim do matki generalnej. Gdy ówczesna przełożona generalna, matka Izabela, przeczytała ten list, stwierdziła: „Dziecko, jest wolą Bożą, żebyś została w naszym zgromadzeniu”. Ogromnie się ucieszyłam i od pierwszego dnia poczułam się na swoim miejscu. Jestem przekonana, że to bł. ks. Ignacy Kłopotowski chciał, żebym została w założonym przez niego zgromadzeniu. Każdego dnia dziękuję dobremu Bogu i Matce Najświętszej za łaskę powołania zakonnego. Naprawdę „Pan uczynił mi wielkie rzeczy”.

www.rozaniec.eu