Wspólnota głogowska

Późniejsze, międzynarodowe kongresy poświęcone kultowi Najświętszego Serca Pana Jezusa dawały kolejne możliwości nowych spotkań. W 1980 roku, na kongresie w Fatimie uczestniczył śp. abp Kazimierz Majdański – podejmowano wtedy tematykę rodziny. To właśnie dzięki jego otwarciu na dzieło prałata Novarese, ks. Janusz Malski, jako kleryk mógł wstąpić w 1981 roku do wspólnoty Cichych Pracowników Krzyża. Rok później dotarła do Rzymu jego siostra Małgorzata.

W 1982 roku do Polski przyjechał prałat Novarese i siostra Miriam. Ta wizyta, podjęta w stanie wojennym, wzmocniła w nich jeszcze bardziej potrzebę założenia wspólnoty w Polsce. Na początku nasz Sługa Boży planował zbudować jej dom w pobliżu Jasnej Góry, ale, jak czas pokazał, Opatrzność miała inne plany i miejscem tym okazał się Głogów.

16 października 1986 r., z okazji sakry biskupiej ks. Józefa Michalika (mianowanego biskupem ordynariuszem diecezji zielonogórsko- gorzowskiej), doszło do opatrznościowego spotkania z ks. prał. Ryszardem Dobrołowiczem i bp. Pawłem Sochą. Entuzjazm prałata był tak wielki, że zapragnął on przeszczepić dzieło do Polski. Tę myśl potwierdzało też pragnienie Jana Pawła II, który wspominał o takiej potrzebie przy obchodach 40-lecia powstania dzieła.

To właśnie wtedy też pielgrzymi z Polski przywieźli gotową już makietę przyszłego Domu. Lokalizacja przy głogowskiej Kolegiacie, w najstarszej części miasta wpisała naszą obecność w 1000-letnią historię chrześcijaństwa na tych ziemiach. Po wielu trudnościach budowa została uwieńczona otwarciem Domu. Było to 16 czerwca 2003 roku, kiedy w diecezji zielonogórsko- gorzowskiej obchodzono millenium śmierci pierwszych polskich męczenników. Jakiż to zbieg okoliczności, że tak jak przed 1000 laty, tak i teraz może na tych ziemiach działać polsko-włoska wspólnota życia konsekrowanego, by głosić ewangelię cierpienia.

Przed 10 laty do Głogowa przyjechali – ks. Janusz Malski, s. Małgorzata Malska i s. Maria Teresa Neato. Był to czas budowy Domu i organizowanie życia wspólnoty w Polsce poprzez animowanie Centrum Ochotników Cierpienia w różnych częściach kraju. Obecność ta była zaproszeniem także dla innych, by pójść tą naszą drogą za Chrystusem. Dziś we wspólnocie obecnych jest kilkunastu Polaków. W Głogowie działa: ks. Janusz Malski, s. Małgorzata Malska, s. Ewa Figura, s. Nella Gołąb. Formę życia w rodzinie przyjęli: Maria Nejmark (Szczecin), Katarzyna Pawłowska (Wrocław).

Do wspólnoty polskiej dołączył też jeden kapłan – ks. Stanisław Łada (Gdańsk). We Włoszech natomiast, w domu macierzystym w Valleluogo, pracuje i prowadzi centrum rehabilitacji s. Monika Sobotkiewicz, w Re jest s. Iwona Goździelewska. W tym roku, po złożeniu swojej konsekracji będzie służyć we wspólnocie w Meldoli s. Eulalia Jelonek. Przygotowują się do życia we wspólnocie: kleryk Andrzej Maciejewski, Beata Dyko i Ania Rzepecka. Natomiast w Głogowie formację wstępną przechodzą: Beata Kowalska, Roman Płatek, Wioletta Witkowska.

Od dnia otwarcia, w Domu „Uzdrowienie chorych”, oprócz turnusów rekolekcyjno-rehabilitacyjnych, na które przyjeżdżają uczestnicy z całej Polski, odbywają się też krajowe konferencje na temat problematyki zdrowia. Głogów stał się centralą, z której promieniuje działalność apostolska na całą Polskę, otwierając się też coraz bardziej na Wschód, gdzie powstają już apostolaty na Litwie, Ukrainie, Białorusi.

Dzięki temu, że wspólnota nasza nieustannie organizuje pielgrzymki do sanktuariów nie tylko polskich, umożliwiona jest stała więź z międzynarodową konfederacją stowarzyszenia.

Wierzę, że Bóg znał od początku cały plan mojego życia i powoli pozwalał mi go odkrywać poprzez różne wydarzenia – radosne i bolesna, ciekawe i tajemnicze.

Urodziłam się w katolickiej rodzinie. Mama – dobra, pracowita kobieta, troszcząca się o całą rodzinę. Tato pracował w drukarni, dostarczał codziennie wiadomości ludziom spragnionym prawdy w trudnych czasach. Był pasjonatem sportu, co też przekazał mi w genach – zawsze chodziliśmy na mecze, dzięki którym zafascynowałam się sportem, a zwłaszcza tenisem. Sport pozwolił mi budować zdrowe wartości, umiejętność rywalizacji z innymi.

Na pewnym etapie mojego życia nieodzowne stały się pytania: jaka jest droga mojego dalszego życia, kogo lub czego szukać. Trudno było mi na nie odpowiedzieć. Czasami od nich uciekałam, bo były niewygodne. Szczególnym wydarzeniem było spotkanie z jedną siostrą zakonną, bardzo młodą i cierpiącą, kochającą ludzi, którym służyła w parafii. Pozwoliła mi rozeznać, co jest naprawdę istotne w życiu. Dar powołania, który był mi dany, złożony został na moje ręce „jak ziarno, które musi obumrzeć, aby mogło wydać owoc.”

Do głębszego odkrycia tego daru przyczynił się mój brat Janusz, który wtedy przebywał we Wspólnocie Cichych Pracowników Krzyża we Włoszech, z którą mnie zapoznał. Poznawszy charyzmat dzieła postanowiłam wyjechać do Włoch na formację. Choć zarówno język, jak i nowa kultura sprawiały na początku trudności, dar i ciepło rodzinne wspólnoty pozwoliły przełamać się i w pełni z nią utożsamić. Wielką łaską było dla mnie przebywanie u boku Założyciela ks. Luigiego Novarese, poznanie jego osoby. Zafascynowało mnie w nim ojcowskie podejście do osób chorych i niepełnosprawnych, troska, aby nie zmarnowało się żadne cierpienie i aby każdy cierpiący odnalazł sens swojego życia, a w szczególności ogromna miłość Założyciela do Maryi Niepokalanej oraz objawień w Lourdes i Fatimie.

We Wspólnocie Cichych Pracowników Krzyża jestem już od 25 lat. Złożone śluby zakonne zobowiązały mnie do podjęcia postaw i wypełniania zadań powierzonych przez przełożonych m.in. posługę w DPS-ie osobom starszym w niesieniu ich codziennego życiowego trudu, dzieciom i młodzieży w odkrywaniu piękności młodego życia, służyłam też chorym i cierpiącym kapłanom, którzy byli przedłużeniem obecności Chrystusa. Obecnie od 10 lat posługuję w Domu „Uzdrowienie Chorych” im. Jana Pawła II w Głogowie.

Nie jest rzeczą łatwą mówić czy pisać o chwilach ważnych, które nas spotykają w życiu, a tym bardziej o chwilach najważniejszych, tych, które zdarzają się tylko raz, a o których pamięta się całe życie, ponieważ wpływają na nie w sposób jedyny i nieodwracalny. Nie jest rzeczą łatwą mówić o tym, jak czasami Bóg prowadzi nas krętą, zagmatwaną i długą drogą życia.

Jak narodziła się myśl o drodze zakonnej? Nie mogę powiedzieć, że niespodziewanie, nieoczekiwanie, ta myśl dojrzewała we mnie dość długo, pojawiła się już na początku szkoły średniej, wtedy już w głębi serca czułam ten „cichy głos Boga”, który może chcieć czegoś więcej ode mnie. Na początku próbowałam to wszystko odepchnąć jak najdalej, zagłuszyć, chciałam mieć normalną rodzinę, męża, dzieci...

Ale w pewnym momencie Bóg sam postawił mi na drodze osoby i wydarzenia, które już nie mogły zagłuszyć i przekreślić tej drogi, na którą On sam powołuje.

Czy od razu myślałam o wspólnocie Cichych Pracowników Krzyża? Nie. Myślałam o całkiem innym zgromadzeniu, ale... ze względu na moją niepełnosprawność okazało się to nie możliwe. Dobrze, że po tym wszystkim Bóg pozostawił mi w sercu ten cichy swój głos i postawi na drodze dobrych ludzi, którzy pomogli mi szukać dalej i sprawili, że nie zniechęciłam się.

Patrząc na to wszystko z perspektywy czasu, dzisiaj z wielką radością dziękuję Bogu za moją drogę – widzę, że warto było czekać i trochę się potrudzić.

Dziękuję za wspólnotę Cichych Pracowników Krzyża za ich charyzmat, o którym mogę świadczyć z dumą także moim życiem, ukazując, że każde cierpienie fizyczne, psychiczne, nawet to niedostrzegalne ludzkim okiem, jeśli jest połączone z Chrystusem i Jego Krzyżem, ma zawsze sens.

Wyjechać do Włoch nie było łatwo, szczególnie po raz pierwszy, gdy nie znało się języka. Mówiąc szczerze, na początku było ciężko, inna kultura, inne jedzenie, inni ludzie i nic się nie rozumiało... poduszka od łez była mokra w nocy. Ale pamiętam zdanie pewnego księdza, który zawsze mi powtarzał: „To, co naprawdę ma znaczenie, będzie cię więcej kosztowało”. Wystarczy przetrwać ten początek, który jest najtrudniejszy potem jedzenie zaczyna smakować, ludzie nieznani, mówiący obcym językiem stają się przyjaciółmi i drugą rodziną, za którą zaczyna się nawet czasem tęsknić, a język zaczyna prawie sam wchodzić do głowy. I jak zawsze, jedne problemy, które czasem wydają się ogromne i nie do pokonania, z biegiem czasu maleją, bo pojawiają się nowe i do pokonania na nowo, ... ale takie jest już życie.

Próbuję zgodnie z naszym charyzmatem i tym, czego uczył nas ojciec założyciel ks. L. Novarese,wpatrzona w Maryję, chcę wraz z Nią uczyć się słuchać Chrystusa i tak jak Ona stawać się Jego uczniem, iść za nim aż pod Krzyż i przyjąć całe dziedzictwo wiary i zbawienia dane nam przez Niego.

Wiem, że droga, którą wybrałam, nie jest łatwa, ale to tutaj czuję się szczęśliwa, tu realizuję swoje marzenia, pragnienia, pomagając na tyle, na ile mogę, innym braciom, dając świadectwo przede wszystkim moim życiem i pamiętając zawsze o tym, że „to, co naprawdę ma znaczenie, będzie zawsze nas wiele kosztowało”.

Rozeznanie powołania, przynajmniej dla mnie, nie było łatwe i trwało dość długo. Było wiele poszukiwania, odkrywania, wiele pielgrzymek, rekolekcji, poznawania różnych zgromadzeń. Wartości, których szukałam, to móc służyć pomocą innym, wykonywać coś w sposób ukryty i niezauważalny, ale dający radość i pokój w sercu.

To, czego szukałam, odnalazłam we Wspólnocie Cichych Pracowników Krzyża. Jej piękny charyzmat – dowartościowania każdego cierpienia oraz duchowości maryjnej od 8 grudnia 2002 roku stały się moim charyzmatem i duchowością. Jest to dzień, w którym złożyłam pierwsze śluby, oddając się Niepokalanej.

Niełatwo było „zostawić wszystko” – pracę, dom, rodzinę, kraj, aby pójść za Chrystusem. Sześcioletni pobyt we Włoszech, jak również pozostały czas we wspólnocie (od 21 września 1998) uważam jednak za „piękną przygodę z Panem Bogiem”. To On daje potrzebne łaski i siły – wystarczy Mu zaufać.

s. Nella Gołąb