Wymarzony dom Krzysia

Krzyś urodził się z dziecięcym porażeniem mózgowym. Jego biologiczna mama zostawiła go w szpitalu. Stamtąd trafił do domu dziecka. Dopiero w wieku 5 lat zaczął stawiać pierwsze, nieporadne kroki. Mógł trafić do adopcji, ale nikt go nie chciał. Wszyscy pytali o dzieci zdrowe, ładne, inteligentne. Uparty ośmiolatek jednak ani przez chwilę nie tracił wiary w to, że i on kiedyś będzie miał mamę i tatę.
sen o prawdziwej rodzinie
Kiedy Krzyś śnił swój sen o domu, Ela i Piotr rozmawiali o adopcji. Co prawda, mieli już trójkę własnych dzieci, ale wyraźnie czuli, że mogliby pokochać kogoś jeszcze. - Pan Bóg dał mi wspaniałą rodzinę, pracę, która mnie cieszy (jestem leśnikiem), dom z ogrodem (służbowy, ale naprawdę duży). Pomyślałem, że tym całym dobrem chciałbym się z kimś podzielić - opowiada Piotr. - Przyznam, że nie braliśmy pod uwagę adopcji chorego dziecka. Modliliśmy się o takie, któremu będziemy umieli pomóc, zapewnić to, czego mu naprawdę potrzeba.

to był właśnie Krzyś
- I Pan Bóg nas wysłuchał - uśmiecha się Ela. - Pewnego dnia przypadkowo wpadła mi w ręce gazeta, której zazwyczaj nie czytam. Był w niej artykuł o niepełnosprawnym chłopczyku marzącym o prawdziwej rodzinie. To był Krzyś.

Długo biliśmy się z myślami. Co zrobić? Czuliśmy, że przed nami decyzja, której nie wolno podejmować pod wpływem emocji. Po cichu liczyliśmy na to, że ktoś zainteresuje się Krzysiem. Czekaliśmy i modliliśmy się, żeby tak się stało. Z domem dziecka nawiązaliśmy kontakt dopiero po miesiącu. Okazało się, że byliśmy jedynymi, którzy zadzwonili. Wtedy postanowiliśmy pojechać w odwiedziny.

jaka jest Twoja wola, Panie?
Chyba nigdy nie zapomnę tego pierwszego spotkania. Krzyś był tak bardzo spięty, niespokojny, przestraszony. Rozmawialiśmy z jego wychowawcami i lekarzem, oglądaliśmy dokumenty, poznaliśmy historię choroby... Niczego przed nami nie ukrywano. W czasie drogi powrotnej milczeliśmy oboje, choć na usta cisnęły się tysiące pytań. Czy to na pewno nasza sprawa? Poważna choroba, niedorozwój - jak damy sobie z tym radę? Czy nie porywamy się na coś, co nas przerośnie? A w końcu - jaka jest Twoja wola, Panie? W domu zaczęliśmy rozmawiać o tym z dziećmi. Razem modliliśmy się o dar rozeznania. Jeszcze nie wiedzieliśmy, co postanowimy, ale zapisaliśmy się na kurs dla rodzin zastępczych. Zanim podjęliśmy ostateczną decyzję, zaprosiliśmy Krzysia na ferie. Był bardzo grzeczny, widać było, że się stara. Wszystko jadł, zawsze nas słuchał. Mimo to wyczuwaliśmy, że jest niespokojny. W nocy krzyczał - bał się.

coraz częściej się uśmiecha
Po jego wyjeździe dużo rozmawialiśmy z dziećmi. One patrzą na świat inaczej niż my - prościej, ufniej. To one pomogły nam się zdecydować. One i Jan Paweł II. Postanowiliśmy, tak jak on, zawierzyć wszystko Matce Bożej. Pokój, który do tej pory służył nam jako miejsce odpoczynku, wyciszenia i modlitwy, zamieniliśmy na pokój dziecięcy.

Niedawno minął rok, odkąd Krzyś jest z nami. Dzieci zaakceptowały go, szczególnie dziewczyny (Madzia i Daniela) są wobec niego bardzo opiekuńcze. Pomagają w codziennych czynnościach, uczą różnych rzeczy. Ostatnio ćwiczyli razem liczenie do trzech. Krzyś robi naprawdę wielkie postępy. Używa coraz większej liczby słów. Bardzo lubi słuchać bajek i wierszy. Chodzi do szkoły specjalnej. Poznaje literki. Może kiedyś nauczy się czytać... Gdy zamieszkał z nami, męczył się po zrobieniu paru kroków. Dziś biega po ogrodzie z Mateuszem (syn). Uwielbia jeździć z tatą do lasu. Pomaga mi sprzątać. Coraz częściej się uśmiecha. Bardzo lubi wyprawy samochodem. Niestety, najczęściej są to jeździmy do lekarzy: ortopedy, logopedy, okulisty. Są też wyjazdy na specjalne turnusy rehabilitacyjne...

Jak każdy normalny dzieciak
- Na szczęście Ela nie pracuje zawodowo - wyjaśnia Piotr - a i tak ma pełne ręce roboty. Z wykształcenia jest pielęgniarką, pracowała w szpitalu z dziećmi niedosłyszącymi, a potem przez jakiś czas w domu dziecka. Myślę, że te doświadczenia teraz owocują. Odkąd Krzyś jest u nas, bardzo się uspokoił. Nie krzyczy już w nocy. Czasem marudzi, że czegoś nie lubi, czasem pokłóci się z rodzeństwem - jak każdy normalny dzieciak.

Papież Benedykt XVI przypomniał, abyśmy nie przestawali szukać woli Bożej w naszym życiu, ponieważ jej przyjęcie daje prawdziwe szczęście. Dzięki Krzysiowi czujemy to wyraźnie.

wysłuchała: Ewa Stadtmüller (Kraków)

---

Wrześniowo - październikowy, "Czas Serca" Kliknij tutaj by dowiedzieć się szczegółów...