Wyrok z happy endem

Jednych ogranicza wózek, drugich więzienne kraty. Jest taki dom, w którym mogą się spotkać. Przeżyłem tydzień, który wniósł do mojego życia więcej niż 25 lat - napisał w świadectwie wolontariusz Krzysztof Maliszewski. Wolontariusz bardzo nietypowy. Jeszcze niedawno jego adresem była ul. Lipowa 21 w Głogowie, czyli zakład karny. Na wiosnę po raz pierwszy z innymi więźniami trafił na tydzień na ulicę ul. ks. Prałata Luigi Novarese 2, patrona wspólnoty Cichych Pracowników Krzyża, która prowadzi głogowski Dom Uzdrowienia Chorych.



Od 2004 r. odbywają się tu 14-dniowe turnusy rekolekcyjno-rehabilitacyjne. Ich celem, jak zauważa przełożony głogowskiej wspólnoty ks. Janusz Malski, jest odnalezienie sensu życia naznaczonego chorobą, a także odzyskanie wiary w swoje możliwości duchowe i twórcze.

Tu każdy jest równy
Na turnus można przyjechać z opiekunem, ale nie zawsze jest to możliwe. Duszpasterz osób niepełno-sprawnych archidiecezji gdańskiej ks. Stanisław Łada, należący także do wspólnoty Cichych Pracowników Krzyża, zaproponował, aby skorzystać z pomocy więźniów. Na pierwszym turnusie Krzysztof Mali-szewski był opiekunem poruszającej się na wózku, chorej na stwardnienie rozsiane Elżbiety Staszewskiej z Gdańska. Pani Barbara uważa, że zaangażowanie więźniów przy wolontariacie to strzał w dziesiątkę. – To lepsze niż jakakolwiek resocjalizacja. Krzysztof miał oczy dookoła głowy, jak zobaczył, że ktoś potrzebuje pomocy, to biegł i pomagał. Teraz jest już na wolności i niedawno mnie odwiedził. Dostał mieszkanie, pracuje i na nowo układa sobie życie – mówi pani Barbara.

Po pierwszym turnusie rozpoczęto stałą współpracę. Kilku więźniów przychodzi tu także w ciągu tygodnia. Wśród nich jest Sławek Wojtkiewicz. Pomaga chorym i zajmuje się domem. W jego życiu bywało różnie: głównie kradzieże i rozboje. To jego trzecia odsiadka. Do wolontariatu zachęcił go kolega. – Nigdy wcześniej nie byłem w takim miejscu. Bałem się kontaktu z ludźmi chorymi i niepełnosprawnymi, bo nie wiedziałem, czy sobie poradzę. Na pierwszych posiłkach, zamiast jeść, patrzyłem na siedzących dookoła ludzi. Człowiekowi w głowie się nie mieściło, ile jest chorób, a tutaj można zobaczyć je na własne oczy – opowiada Sławek. W zakładzie karnym pracował jako tapicer i otrzymywał za to wynagrodzenie. Woli jednak przychodzić tutaj, bo otrzymuje coś więcej niż pieniądze. – Czuję się tu potrzebny i jestem traktowany przez siostry, księdza jak jeden z nich. Nikt nie daje mi tu do zrozumienia, że jestem gorszy, bo jestem więźniem. Tu każdy jest równy – zapewnia.

Mój przyjaciel
Na jednym z turnusów Sławek opiekował się chorym na stwardnienie rozsiane. Był to wieloletni pracownik szpitala w Wieluniu, chirurg dziecięcy dr Aleksander Kowalski. O chorobie dowiedział się w 1984 roku, ale pierwsze symptomy były już znacznie wcześniej. Dziś doktor przebywa w Domu Pomocy Społecznej w Gorzycach. Nie może chodzić o własnych siłach i tak naprawdę dobrze porusza tylko głową. Nie pracuje już kilkanaście lat. – Najbardziej żal mi wiedzy, którą zdobyłem, a której teraz nie mogę wykorzystać – mówi mimo choroby wciąż cieszący się życiem lekarz. Dużo czyta, rozmawia z przyjaciółmi, a teraz będzie uczył się korzystać ze specjalnego komputera. W zeszłym roku trafił pierwszy raz do Domu Uzdrowienia Chorych. – Szczególnie zapamiętałem pana Sławka. Wiele rozmawialiśmy. To bardzo inteligentny i dobry człowiek. Szybko załapał, co i jak powinien robić. Czułem się przy nim bezpiecznie – opowiada. – Z przykrością się z nim żegnałem i czułem, jakbym tracił przyjaciela – dodaje. Tego pożegnania Sławek nie zapomni do końca życia. – Człowiek wykształcony płakał, kiedy się ze mną żegnał – mówi wolontariusz. Po wyjściu z więzienia chce się odciąć od dawnego środowiska i zamieszkać w Głogowie. – Mam 34 lata, a w zakładach karnych przebywam już ponad 10 lat. Znudziła mnie zabawa w więźnia. Prawdopodobnie będę tutaj nadal pracował – mówi Sławek.

Leczą moją duszę
Ze Sławkiem pracuje Krzysztof Jakubowski. W więzieniu spędził osiem lat. – Byłem gangsterem – mówi. Z pewnością byłoby tak dalej, gdyby nie rodzina. Kilka lat temu zobaczył, że bliscy go naprawdę potrzebują. Cały czas jednak wisiał nad nim zaległy wyrok, dlatego wrócił do kraju i zdecydował się odsiedzieć resztę. – Zrobiłem to celowo, żeby nasza córka miała tatę, a także dobry obraz męża i ojca w przyszłości. Po prostu, żeby się wychowywała w normalnej atmosferze. Pozostał mi rok odsiadki – wyjaśnia Krzysztof. Wolontariuszem został z pewną obawą. Podobnie jak jego koledzy, nie miał wcześniej do czynienia z niepełnosprawnymi. – Chciałem zobaczyć, jak to jest. Pierwsze dwa dni nie wiedziałem, co robić. Ale przełamywałem się, zacząłem pytać i powoli nawiązywałem kontakt z chorymi – opowiada. Jego pierwszym podopiecznym był Franek, cierpiący od urodzenia na chorobę Heinego-Medina. – Kiedy zacząłem z nim rozmawiać, zobaczyłem w nim normalnego człowieka. Któregoś dnia rozmawiałem z żoną przez telefon o codziennych problemach i zdenerwowałem się. Potem mu o tym powiedziałem, a on tylko na to: „To minie. Nie ma sensu się unosić”. Pomyślałem sobie: faktycznie, co to za problem, przecież on od dziecka nie może podnieść szklanki do ust. Takie historie dają człowiekowi do myślenia. Pomagam chorym fizycznie, a oni z kolei leczą moją duszę – zapewnia Krzysztof.

Ślub kościelny
Po drugim turnusie Krzysztof wrócił wewnętrznie wyciszony i uspokojony. Zobaczył, że wielu pacjentów mimo cierpienia jest szczęśliwych. – Myślę, że wiara daje im siłę, aby pogodzić się z chorobą. Na pewno mają słabsze chwile, ale zauważyłem, że osoby, które wierzą w Boga, są szczęśliwe – ocenia Krzysztof. Posługa na rzecz chorych przyniosła mu coś jeszcze. – W sobotę zakończył się turnus, a w niedzielę rano obudziłem się z przeświadczeniem istnienia Boga i poczuciem wiary. Tak jakby się dotąd rozsypane puzzle połączyły się w całość. Moje prawdziwe nawrócenie dokonało się w więzieniu. Przez to chyba, że otworzyłem się na innych ludzi, na Boga – mówi wolontariusz. Kolejnym krokiem był ślub kościelny. – Wcześniej przysięgaliśmy tylko sobie sami, a teraz przed Bogiem. Dostałem ogromną szansę. Wiem, że mogę to zmarnować, ale zrobię wszystko, żeby tego nie zaprzepaścić – zapewnia. Dwa dni przed świętami sąd zgodził się na warunkowe zwolnienie go z więzienia. Ze współpracy z Cichymi Pracownikami Krzyża zadowolony jest dyrektor zakładu karnego Ryszard Kędzia. – Dla nas to była nowość i robiliśmy to z obawami. Ale ich praca przynosi efekty, a w nich samych coś się zmienia – zauważa. Czas pokaże, czy to zmiana na stałe. – Wielu z naszych więźniów to recydywiści, którzy wracają tu po niedługim czasie. Jeśli ktoś przez pięć lat nie trafi z powrotem do więzienia, to będzie sukces – dodaje.


Tekst i zdjęcia – Krzysztof Król
Gość Niedzielny