Zamknięte drzwi Bożego Narodzenia

nie było miejsca w gospodzie
Jest w przeżywaniu tych szczególnych grudniowych dni jedno zdanie, które jakoś nie daje poczucia pełni pokoju i satysfakcji, mimo że najbliżsi przełamują opłatek i życzą "lepszego niż było"... Jeśli jeszcze zwykliśmy wigilijną wieczerzę rozpoczynać od odczytania Ewangelii narodzin, może dłuższą chwilę refleksji czy drżenie głosu wymusi na nas zdanie z Łukaszowego opisu: "Porodziła swego pierworodnego Syna, owinęła Go w pieluszki, i położyła w żłobie, gdyż nie było dla nich miejsca w gospodzie" (2,7). "Nie było dla nich miejsca w gospodzie"...

Trudno było Maryi i Józefowi znaleźć miejsce w mieście królewskiego rodu. A dzisiaj? Czasem tylko pozornie jest inaczej. Choć w domach tradycyjnie dodatkowy talerz czeka na wigilijnym stole, to jednak krzesło dla niespodziewanego gościa znacznie rzadziej zajmuje wędrowiec proszący o gościnę. Zresztą, kto w wigilijny wieczór ośmieliłby się zapukać do drzwi, słysząc głosy rodzinnego ucztowania? Poza tym, nie daj Boże, tak łatwo można pomylić dzień, a przez to zapukać w innej, nie tak stosownej dla przypadkowego wędrowca chwili. Wtedy jednak, na szczęście, będzie już za późno, by uroczyście zaproponować "należny” świąteczny posiłek, a i talerz postawiony na stole zgodnie z tradycją zacznie już oczekiwać następnego Bożego Narodzenia. I stanie się on znowu nic nieznaczącym symbolem gotowości otwartych drzwi... Drzwi nie tylko naszych domów, lecz przede wszystkim serc.

Betlejem nie poznało czasu Bożego Narodzenia. Miał rację poeta:

W gospodzie nie było miejsca (…)
nie było miejsca dla Boga
nie było miejsca dla Bożego Słowa
nie było miejsca dla Matki Boga (…)
W gospodzie nie było miejsca.

Również dzisiaj nie ma dla Chrystusa miejsca w "gospodzie" tego świata.

Nie ma dla Niego miejsca w rodzinach.
Nie ma dla Niego miejsca w codziennym życiu.
Nie ma dla Niego miejsca w planach na przyszłość.
(ks. Tymoteusz)

doświadczył samotności
Znaleźć się w Betlejem, tylko nie tym medialnym, ale w konkretnym i żyjącym "domu chleba”, sercu, w którym codziennie trzeba odkrywać przychodzenie Boga, to również znaczy doświadczyć samotności. Także Jezusowi nie była ona obca... Przecież wziął na siebie nasze słabości, a więc i naszą wrażliwość. Ta "wolna przestrzeń”, w której - dzięki wierze i miłości - nigdy nie jest się samym, choć tęsknota za kimś bliskim ciągle zdaje się niezaspokojona, jest często potrzebna. Bez niej nie potrafilibyśmy nikomu ofiarować siebie ani też przyjąć daru. Bez niej też nigdy nie uszlachetniłyby się nasze więzi z najbliższymi. Nierzadko jednak zdarza się, że to, co miało tworzyć wspólnotę, przybliżać do Boga, staje się przyczyną niezrozumienia i wyobcowania.

Maryja i Józef spotkali się z takim odrzuceniem w Betlejem. Jednak wędrowcem był także Ktoś inny. Ten wyczekiwany Odkupiciel świata, którego zapowiedzieli prorocy. Przecież naród kroczący w ciemnościach miał ujrzeć światłość wielką (por. Iz 9,1). Rzeczywiście, przyszedł On na świat jako światło, przyszedł "do swojej własności, a swoi Go nie przyjęli" (J 1,11). Czy tylko dlatego, że w Betlejem było duże zamieszanie, spowodowane napływem migrantów związanym ze spisem ludności? Niektórzy mówią, że bardziej prawdopodobne były względy majątkowe Świętej Rodziny... Mimo to Święci Rodzice nie ulegli presji zniechęcenia i uskarżania się na los, bo wiedzieli, że jest z nimi Bóg. Beznadziei samotności ulegli natomiast mieszkańcy Dawidowego miasteczka. I tak jest do dziś...

Ktoś puka do moich drzwi.
W zabieganiu nawet tego pukania nie słyszę…
Ktoś puka do moich drzwi.
Ale ja właśnie jestem taka zajęta.
Ktoś puka do moich drzwi.
Odchodzi samotny, odrzucony, zatroskany…
Ktoś puka do moich drzwi.
A u mnie nie ma dla Niego miejsca…
(A. Mędrek)

nie znajduje miejsca w moim sercu
Aby być uczciwym, trzeba choć częściowo zrehabilitować mieszkańców betlejemskiej przystani Maryi i Józefa. Przecież i moje serce często, zamiast stawać się grotą niezwyczajnych Narodzin, stawia mury gospody odrzucenia. "Na próżno narodził się Jezus w betlejemskim żłobie, jeśli się On nie narodził również w tobie" - przypomni wieszcz. Codzienność opowiada o Betlejem, w którym wielu uczyniło Jezusa bezdomnym. To smutne i prawdziwe. Okazuje się, że można Zbawicielowi powiedzieć "nie”. Można nie mieć czasu dla najbliższych, przejść obojętnie obok potrzebujących pomocy.

Ile razy telewizor stał się najważniejszym świątecznym domownikiem? Ile razy teleobecność i reklamowe kolędowanie zadowoliły potrzebę rodzinnego wsłuchiwania się w głos Matki śpiewającej kołysankę Dzieciątku?

"Nie było dla nich miejsca w gospodzie”, zajęły je bowiem inne rzeczy. Zanim powrócą wspomnienia minionych świąt i bliskich, którzy mieli z nami być, ale ich choroba stała się dla nas barierą do zaoferowania pomocy, jest jeszcze czas, by wypełnić światłem ciemną stronę samotności naszej i tych, których Bóg udoskonala przez cierpienie. Jezus jest jednym z nas i tu Go trzeba szukać. Dla Niego nie ma nieważnych dat, a święta to codzienna okazja do gościny. Bóg przyszedł mimo zamkniętych drzwi, zresztą nie po raz ostatni w ten sposób, ale czy serce człowieka okazało się gospodą przygotowaną na przybycie Gościa?

"Oto stoję u drzwi i kołaczę. Jeśli kto usłyszy mój głos, wejdę do niego i będę z nim wieczerzał, a on ze Mną” (Ap 3,20). Otwórzmy drzwi Chrystusowi!

ks. Przemysław Bukowski SCJ
(Lublin)