Konrad I, czwarty syn Henryka Pobożnego, urodził się pomiędzy 1228 a 1231r. - Po śmierci ojca współrządził początkowo razem ze swoim bratem Bolesławem Rogatką księstwem legnicko-głogowskim, około 1250r. zażądał jednak od brata wydzielenia własnego księstwa i przy pomocy swojego szwagra Przemysława I Wielkopolskiego opanował Głogów, Bytom Odrzański, Krosno, Sądowel, Ścinawę i Żagań, tworząc księstwo głogowskie. W okresie swojego panowania prowadził liczne wojny, politycznie związał się z królem czeskim Przemysławem Ottokarem wspomagając go w wielu potrzebach. Prowadził aktywną politykę gospodarczą, lokował na prawie niemieckim miasto Głogów i wiele innych miejscowości. Z pierwszą żoną Salomeą, córką Władysława Odonica miał trzech synów: Henryka (III), Konrada i Przemka oraz trzy córki. Zmarł 6.VIII.1273r. lub 1274r.

Jan Archidiakon Głogowski (ok. 1310 – ok.. 1380 r.)  – był jednym z pierwszych uczonych polskich;

Kasper Elyan (ok. 1435 – 1486 r.) – urodził się i wychował w Głogowie. Uzyskał stopień bakałarza i na dalsze studia przeniósł się do Krakowa. Kasper Elyan z Głogowa założył pierwszą drukarnię na Dolnym Śląsku . 9 października 1475 r. wyszło z jego oficyny łacińskie dzieło Statua synodalia episcoporum Vratislaviensium. W tym łacińskim dokumencie zamieszczono polskie teksty modlitw: Ojcze nasz, Zdrowaś Mario i Wierzę w Boga Ojca. "Polszczyzna tych modlitw wykazuje naleciałości czeskie. W tym okresie pod wpływem ruch husyckiego wspaniale rozwijała się kultura czeska. Widocznie naszym przodkom imponowali sąsiedzi z południa, skoro tyle wpływów czeskich widać w tekstach z XV-XVIw. Śląsk należy w tym czasie do królów czeskich, więc tu tych wpływów jest jeszcze więcej niż gdzie indziej." Elyan drukował tylko łacińskie księgi religijne. W 1483 r. opuścił Wrocław i po trzech latach zmarł.

Andrzej Schoneus (1552 – 28.05.1615 r.) – urodził się w Głogowie. Po ukończeniu miejscowej szkoły rozpoczął studia w Akademii Krakowskiej, a po uzyskaniu stopnia magistra zaczął wykładać w Akademii; Do rozwoju duszpasterstwa parafialnego przyczynił się także kolejny pleban, który był wybitną postacią w środowisku naukowym Krakowa i prawdziwym kolekcjonerem godności kapitulnych. Był nim Andrzej Schoneus z pochodzenia Niemiec, o czym świadczy pierwotna pisownia jego nazwiska w formie Schön. Urodził się w 1522 r. w Głogowie na Śląsk. Studiował w Akademii Krakowskiej, gdzie w 1584 r. zdobył bakalaureat, a w dwa lata później uzyskał tytuł mistrza sztuk wyzwolonych. W 1588 r. został członkiem Kolegium Mniejszego, zaś w pięć lat potem przeszedł do Kolegium Większego. W tym czasie był też dziekanem Wydziału Filozoficznego. W 1593 r. został plebanem w Nowym Korczynie, a w dwa lata później wyjechał na dalsze studia do Włoch. Naprzód zapisał się na Uniwersytet w Padwie, a następnie przeniósł się do Rzymskiej Sapienzy, gdzie w 1598 r. uzyskał doktorat obojga praw i teologii. Po powrocie do Polski podjął pracę naukową na Wydziale Filozoficznym Akademii Krakowskiej, przenosząc się jednocześnie na probostwo do Proszowic. Dopiero 13 stycznia 1602 r. uzyskał zgodę na nostryfikację dyplomu rzymskiego. Zmarł w 1615 r. w Krakowie

Jan z Głogowa (ok. 1445 – 11.02.1507 r.) –  Urodził się w Głogowie w pierwszej połowie XVw. Pochodził z zamożnej rodziny mieszczańskiej. Po  ukończeniu szkoły przy kolegiacie NMP w wieku 16 lat wyjechał do Krakowa, gdzie rozpoczął studia na Akademii Krakowskiej. W 1456r. uzyskał stopień bakałarza. Po dwóch następnych latach - licencjaturę. W 1468r. został magistrem artium i rozpoczął pracę wykładowcy. Wykładał wszystkie siedem "sztuk wyzwolonych", głównie jednak gramatykę, logikę, fizykę, fizjologię i astronomię. Był wielokrotnie dziekanem Wydziału Sztuk. Napisał bardzo wiele uczonych ksiąg, w tym liczne traktaty astronomiczne i astrologiczne. Był nauczycielem Mikołaja Kopernika. Pierwszy w Polsce odnotował fakt odkrycia Ameryki. Tworzył również dzieła z zakresu medycyny i fizjologii i był znakomitym lekarzem. Zmarł w Krakowie 11.lutego.1507r.

Joachim Pastorius (20.09.1611 – 26.12.1681 r.) –  Urodził się w Głogowie 20.IX.1611r. Studiował w Lejdzie, Paryżu, Orleanie, Londynie i Oksfordzie. Po powrocie osiadł na Wołyniu. Na początku wojny z Kozakami w 1648r. przeniósł się do Gdańska. W 1651r. został profesorem historii w gimnazjum w Elblągu, a następnie również lekarzem miejskim. Wkrótce potem owdowiał, zmienił wyznanie na rzymsko-katolickie i został duchownym. Objął stanowisko sekretarza i nadwornego historiografa króla Jana Kazimierza. Został nobilitowany, przyjmując przydomek ab Hirtenberg. Napisał wiele prac historycznych, w tym skrót historii Polski ("Florus Polonicus..."), a później pełne jej opracowanie w 2 tomach, pedagogicznych i przyrodniczych. Zmarł 26.XII.1681 r. i został pochowany we Fromborku.

Andreas Gryphius (2.10.1616 – 16.07.1664 r.) –  Urodził się w Głogowie 2.X.1616r. Uczył się w Głogowie, Wschowie, Gdańsku i na uniwersytecie w Lejdzie, gdzie później wykładał. W latach 1643-1647 podróżował po Europie. Później mieszkał we Wschowie gdzie ożenił się z Rosiną Deutschlander. Od 1650r. przebywał w Głogowie, gdzie aż do śmierci sprawował urząd syndyka stanów protestanckich. Napisał bardzo wiele wybitnych utworów, utrzymanych w stylu barokowym, w tym pierwszy niemiecki dramat mieszczański "Gardenio i Celinde", a także komedie oraz liczne wiersze. W swoich utworach posługiwał się również miejscową gwarą niemiecką. Zmarł w Głogowie 16.VII.1664r. Jego imieniem nazwany został teatr głogowski, a obecnie przyznawana jest przez Gildię Artystów w Esslingen (wręczana również w Głogowie) nagroda dla wybitnych twórców działających na rzecz zbliżenia pomiędzy oboma narodami.

Jan Ignacy Felbiger (6.01.1724 – 17.05.1778 r.) – urodził się w Głogowie jako syn miejscowego poczmistrza. Po ukończeniu Uniwersytetu Wrocławskiego wstąpił do żagańskiego klasztoru Augustynów. Zreformował szkołę klasztorną, a potem zajął się reformą wszystkich szkół katolickich na Śląsku. Zakładał seminaria nauczycielskie. W wyniku jego działalności popieranej zarówno przez władzę państwową jak też i kościelną znacznie wzrosła na Śląsku liczba szkół ludowych i podniósł się poziom nauczania. W 1774 r. Felbiger wyjechał do Wiednia i został przez cesarzową Marię Teresę mianowany generalnym dyrektorem szkolnictwa w państwie austriackim. Zmarł w Pressburgu.

Informacje zawarte w tym artykule zostały opracowane głównie z książki "Dzieje Głogowa" Janusza Chutkowskiego.