1. Epoka Kamienna
(Paleolit, Mezozoik, Neolit – od 7000 do 1800 lat p.n.e.)
Pierwsi mieszkańcy Ziemi Głogowskiej których ślady pobytu dadzą się zidentyfikować – to łowcy. Polują na renifery, stopniowo zaludniają tundrę, porastającą przedpole lodowca.

2. Epoka Brązu
Pierwsze wieki epoki brązu charakteryzuje trwanie kultur schyłkowo neolitycznych oraz stopniowe ich przekształcanie się w przewodnią kulturę tej epoki.

3. Epoka Żelaza

a) Wczesny Okres Żelaza (Hallstatt 650 – 450 r. p.n.e.): W okresie tym zaznaczył się wspaniały rozwój kultury łużyckiej.

b) Upadek Kultury Łużyckiej: Około 500 r. p.n.e. na Ziemię Głogowską najechały zbrojne watahy scytyjskie. Scytowie wyruszyli ze swych siedzib nadczarnowmorskich wzdłuż południowego grzbietu Karpat i przez Bramę Morawską wtargnęli na Śląsk.

c) Okres Wpływów Prowincjonalnych: Położenie Ziemi Głogowskiej na Śląsku powodowało, że na jej obszarze krzyżowały się drogi handlowe świata starożytnego, ukierunkowane na wybrzeże Bałtyku, dokąd kupcy jeździli po cenny bursztyn.

d) Okres Wczesnego Średniowiecza: Duże ożywienie w rozwoju gospodarczym, jakie obserwujemy w
I wieku n.e., uległo zahamowaniu w drugiej połowie II wieku.

e) Okres Osadnictwa Przedgrodowego: W oparciu o znany nam materiał archeologiczny możemy stwierdzić, że w rejonie Głogowa najstarsze osady wczesnośredniowieczne zakładano w pobliżu Odry, na wyniesionych wyspach wśród rzeki, bądź też na południowej krawędzi Pradoliny Barycko – Głogowskiej.

f) Okres Wczesnych Grodów Śląskich: Od VII wieku naszej ery mówimy o ludach zamieszkujących obszar Polski, nie tylko o Słowianach, ale już jako o plemionach polskich.

Głogów zanim stał się miastem, był grodem - twierdzą obronną otoczoną wałem z ziemi, drzewa i kamieni, miejscem chroniącym ludność słowińskiego plemienia Dziadoszan, mieszkających nad Odrą.

Pod koniec X wieku przeżył on swoje pierwsze przeobrażenie. Polanie pod wodzą Mieszka I zdobyli gród, zburzyli go i zbudowali nowy na wyspie odrzańskiej. Stał się on wówczas jednym z grodów broniących zachodniej granicy Polski, a zarazem ważnym ośrodkiem państwowym.

Wcześniej też odnotowany został w historii, zawsze jako obiekt ataku kolejnych władców niemieckich i czeskich. W czasach Bolesława Chrobrego dwukrotnie opierał się nawale germańskiej, w 1010 i 1017 r., co barwnie opisał germański kronikarz. Największą jednak i najbardziej znaną była słynna obrona Głogowa w 1109 r., podczas której mieszkańcy grodu skutecznie odpierali ataki wojsk cesarza Henryka V, nie bacząc na to, że cesarz kazał przywiązać do maszyny oblężniczej synów mieszczan głogowskich wydanych mu w charakterze zakładników.

Strategiczne znaczenie grodu spowodowało, że stał się on nie tylko znaczącym ośrodkiem administracji państwowej (siedzibą kasztelanów) i kościelnej (kolegium kanoników), ale utworzono tutaj marchię graniczną podlegającą panującemu. Kiedy w wyniku dalszych podziałów kraju Głogów został samodzielnym księstwem, pierwszy  Książę Głogowski Konrad postanowił w 1253 r. założyć nowe miasto na lewym brzegu Odry, w miejscu dotychczas istniejących osad. Głogów, zamieszkały dotychczas prawie wyłącznie przez ludność polską, stał się miastem o charakterze wielonarodowym.

W nowo wybudowanym mieście utworzyły się trzy dzielnice:
- niemiecka (w centralnej części),
- polska (we wschodniej – ul. Polska i bardzo obszerne Przedmieście Polskie),
- żydowska (w pobliżu zamku i klasztoru Dominikanów).

W XVII wieku działał tutaj wybitny poeta Andreas Gryphius. Z Głogowa pochodził również polski historyk, poeta, lekarz, pedagog i dyplomata – Joachim Pastorius. W tym samym stuleciu miasto zostało otoczone systemem umocnień wojskowych i stało się twierdzą.

Kiedy pierwszego kwietnia 1945 r. złożył broń ostatni oddział niemiecki, w mieście nie było Polaków, poza kilkoma osobami przebywającymi na robotach przymusowych. Władzę objął radziecki wojskowy komendant miasta. Pierwsze polskie władze przybyły tutaj dopiero pierwszego maja 1945 r. Byli to: Władysław Marzec – pełnomocnik Rządu RP na Obwód III w Głogowie i towarzysząca mu grupa 23 pracowników. Kilka dni później przybyła do Głogowa druga grupa osób z Jarocina. Na jej czele stanął Eugeniusz Hoinka, pierwszy burmistrz powojennego Głogowa. Odtąd – dla ciągle przybywających mieszkańców miasta – rozpoczął się okres ogromnie trudnej pracy.

Ważne daty, ludzie z życia dawnego Głogowa:
1010 r. – pierwsza historyczna informacja o Głogowie zawarta w kronice biskupa mersburskiego Thietmara w związku z najazdem cesarza Henryka II na Polskę;
24.08.1109 r. – obrona Głogowa przed wojskami cesarza Henryka V;
ok. 1180 r. – Głogów staje się po raz pierwszy stolicą samodzielnego księstwa. Pod panowaniem Konrada, syna Władysława II Wygnańca pozostaje do jego śmierci po 1180 r. Później wraca do dzielnicy Bolesława Wysokiego;
1253 r. – założenie Głogowa na lewym brzegu Odry (lokacja na prawie niemieckim);
25.02.1365 r. – ślub głogowskiej księżniczki Jadwigi (córki Henryka V Żelaznego) z królem Kazimierzem Wielkim;
1630 – 1632 r. – początek budowy twierdzy Głogów;
1742 r. – Głogów otrzymał pierwsze latarnie uliczne (około 100 modeli);
1770 r. – oznakowanie ulic Głogowa (przybito tabliczki z nazwami ulic);
16.07.1807 – 30.05.1812 – 12.12.1812 r. – odwiedziny Głogowa przez cesarza Napoleona I;
1.01.1846 r. – otwarcie pierwszej linii kolejowej na trasie:
Głogów – Niegosławice – Żagań;
11.08.1861 r. – powstanie pierwszej zawodowej straży pożarnej w Głogowie;
1.04.1920 r. – Głogów zostaje miastem wydzielonym (powiatem miejskim);
12.02.1945 r. – początek oblężenia miasta przez wojska radzieckie;
1.04.1945 r. – kapitulacja „Festung Glogau” – wyzwolenie miasta;
1982 – 1984 r. – rozpoczęcie pierwszych prac budowlanych na
Starym Mieście.

Opracował: Jakub Świątkowski

Najważniejsze daty w historii Głogowa.

845 r. - Głogów na mapie Europy Geografa Bawarskiego. (mapka z lewej)

970 - 980 (?) - Za panowania Mieszka I, w miejscu dzisiejszej kolegiaty zostaje wybudowany mały, drewniany lub wzniesiony z kamieni kościółek. (z prawej mapka przedstawiająca ziemie Polskie za panowania pierwszych Piastów)
1010 r. - Pierwsza wzmianka w kronice niemieckiego kronikarza Thietmara.
1017 r. - Wojska króla niemieckiego Henryka II pod Głogowem.
1109 r. - Obrona Głogowa przed cesarzem niemieckim Henrykiem V. Pełna poświęcenia obrona grodu przez Głogowian i ich dzieci. Wojska niemieckie wycofują się pokonane.

1138 r. - Śmierć Bolesława Krzywoustego - początek rozbicia dzielnicowego. Śląsk wraz z Głogowem przypada najstarszemu synowi Władysławowi. (mapka ziem polskich w okresie rozbicia dzielnicowego)
1157 r. - Spalenie grodu przez obrońców Głogowa, aby nie wpadł w ręce wojsk  Fryderyka Rudobrodego. Ulega również zniszczeniu pierwsza kolegiata. Szybko w tym samym miejscu zostaje wybudowany nowy kościół z kamieni polnych i czerwonego łupanego piaskowca w stylu romańskim.
1208 r. - Spotkanie  w Głogowie książąt Henryka Brodatego,  Władysława Donica i Władysława Laskonogiego.

1230 r. - Rozpoczęcie budowy kościoła św. Mikołaja.

1247 r. - Przybycie Franciszkanów do Głogowa.
1250 r. - Powstanie Księstwa Głogowskiego.

1253 r. - Lokacja Głogowa na lewym brzegu Odry na prawie niemieckim.

1258 r. - Sprowadzenie Dominikanów do Głogowa.

1262 r. - Poświęcenie, trzeciej w kolejności kolegiaty, całkowicie murowanej za panowania Konrada I, z inicjatywy jego małżonki - księżnej Salomei.

1413 - 1459 r. - Gruntowna przebudowa kolegiaty do stanu z dnia dzisiejszego.
1462 r. - Spotkanie w Głogowie  króla czeskiego Jerzego i króla polskiego Kazimierza Jagiellończyka.
1488 r. - Ekspedycja karna wojsk króla Macieja Korwina przeciw księciu Janowi II Żagańskiemu. Płoną przedmieścia Głogowa, wypala się również kolegiata, mury jednak ocalały. Ostatni Książe piastowski w Głogowie Jan II zrzeka się władzy.
1491-1498 r. - Rządy w Głogowie Jana Olbrachta.

1493 r. - Koniec remontu kolegiaty po pożarze i uroczyste poświęcenie prezbiterium 28 kwietnia.
1499-1508 r. - Panowanie księcia Zygmunta (późniejszego króla polski).

1625 r. - Sprowadzenie Jezuitów do Głogowa.
1630-1632 r. - Budowa przez cesarza austriackiego Ferdynanda II Twierdzy w Głogowie . (Rozpoczyna się okres stagnacji w rozwoju miasta).
1654 r. - Rozpoczęcie budowy kolegium jezuickiego.

1699 r. - Rozpoczęcie budowy kościoła Bożego Ciała.
1758 r. - Ostatni wielki pożar miasta.
1806 r. - Głogów zostaje oblężony przez wojska napoleońskie i zostaje zdobyty.
1814 r. - Koniec okupacji Francuskiej.
1902 r. - Zniesienie Twierdzy w Głogowie (usunięcie fortyfikacji) - okres wzmożonego rozwoju urbanistycznego.
kwiecień 1930 r. - Powstanie w Głogowie NSDAP.
1933 - 1945 r.  - Rządy nazistów w Głogowie.

listopad 1938 r. - "Kryształowa noc" - pogromy głogowskich żydów przez Niemców i spalenie wybudowanej w 1892 r. synagogi.
luty 1945 r. - Wojska Armii Czerwonej docierają do Głogowa.
1 kwietnia 1945 r. - Kapitulacja "Festung Glogau" .
maj 1945 r. - Rządy w Głogowie rozpoczynają komuniści i ich Pełnomocnik Rządu na Obwód III Władysław Marzec.
maj 1945 r. - Pierwsi osadnicy polscy.
maj 1945 r. - Pierwszy powojenny burmistrz Głogowa - Eugeniusz Hoinka.
styczeń 1947 r. - Głogów siedzibą Starostwa Powiatowego.
1957 r. - Odkrycie w rejonie Głogowa rud miedzi.
luty 1967 r. - Rozpoczęcie budowy osiedla "Matejki".
1973 r. - Huta Miedzi Głogów I rozpoczyna wytop miedzi.
1975 r. - Rozpoczyna pracę Huta Miedzi Głogów II.
maj 1975 r. - Głogów zostaje przyłączony administracyjnie do województwa legnickiego.
1975 r. - Rozpoczęcie budowy osiedla "Kopernik".

16 października 1978 r. - Kardynał Karol Wojtyła zostaje Papieżem i przybiera imię Jana Pawła II.

sierpień 1980 r. - Powstanie Solidarności. Powstają pierwsze niezależne związki zawodowe w Głogowie.

13 grudnia 1981 r. - I sekretarz PZPR, Wojciech Jaruzelski wprowadza stan wojenny na terenie całego kraju. Krajem rządzi Wojskowa Rada Ocalenia Narodowego (WRON). Zostaje wprowadzona godzina policyjna, zakaz zrzeszania się, kontroluje się życie prywatne i publiczne. Opozycja solidarnościowa schodzi do podziemia. Masowe aresztowania, internowania, deportacje. Życie opozycyjne przenosi się do kościołów, na plebanie do prywatnych mieszkań.
1984 r. - Budowa osiedla "Piastów Śląskich".

1989 r. - Pierwsze wolne wybory w powojennym Głogowie. Komuniści oddają władzę. Pierwszym wolnym premierem zostaje Tadeusz Mazowiecki.
1989 r. - Pierwsze prace przy odbudowie kolegiaty.
styczeń 1999r. - Głogów po zmianach administracyjnych należy do województwa dolnośląskiego i staje się siedzibą powiatu.

1 maja 2004 r. - Wstąpienie Polski do Unii Europejskiej.

Historia

Zamek Książąt Głogowskich

Głogów jest jednym z najstarszych miast Polski. Gród założony został już w X wieku, przez słowiańskie plemię Dziadoszan. Był położony na prawy brzegu Odry i zbudowany był z kamieni, drewna i ziemi. Został on zdobyty przez Mieszka I, który stworzył nowy gród w okolicach obecnego Ostrowa Tumskiego.

Pierwsze wzmianki o Głogowie pochodzą z 1010, z kroniki Thietmara, kiedy to najechali go Niemcy pod rządami cesarza Henryka II. Gród został ponownie oblężony przez Niemców w 1017. Najsłynniejszą z walk o Głogów jest obrona miasta w 1109 roku przed wojskami cesarza Henryka V (patrz: Obrona Głogowa). W roku 1157 Głogów zdobyty został przez Fryderyka I Barbarossę, który spalił gród.

W roku 1180, pod rządami Konrada I Głogowskiego, syna Władysława Wygnańca, odbudowany Głogów stał się stolicą Księstwa Głogowskiego, zaś w 1253 Konrad II kazał założyć w miejscu istniejących na lewym brzegu rzeki osad miejscowość z prawem miejskim magdeburskim.

Stare Miasto

W XVI wieku wymarła głogowska linia Piastów śląskich, której ostatnim przedstawicielem był Jan II Szalony. W latach 1491-1506 rządzili tu Jagiellonowie, Jan Olbracht i Zygmunt Stary, późniejsi królowie polscy. Później zaś miasto poddane zostało Habsburgom. W połowie XVII wieku, w czasie wojny trzydziestoletniej, Głogów zamieniony został w twierdzę. Był oblegany i zdobywany przez wojska pruskie, francuskie, rosyjskie, szwedzkie i austriackie. Od roku 1740 podlegał pruskim Hohenzollernom. W czasie wojen napoleońskich kwaterowały tu polskie oddziały Henryka Dąbrowskiego, odwiedził go również trzykrotnie sam Napoleon. Umocnienia twierdzy zahamowały na wiele lat rozwój miasta.

Ruiny kościoła pw. św. Mikołaja

W XIX wieku starano się o zniesienie umocnień, lecz dopiero w 1873 udało się przesunąć ich granice na wschód, a w 1902 zostały one zniesione, co umożliwiło normalny jego rozwój. W 1939 Głogów liczył 33000 mieszkańców.

W 1945 miasto zostało ponownie zamienione w twierdzę przez władze hitlerowskie. Głogów był przez 6 tygodni oblegany przez wojska radzieckie i został w 95 procentach zniszczony. W wyniku postanowień konferencji jałtańskiej miasto zostało przyłączone do Polski i w maju 1945 przybyli do Głogowa pierwsi powojenni osadnicy, którzy zastali jedynie ruiny i zgliszcza. Odbudowa miasta nie została dokończona do tej pory. Gwałtownemu przeobrażeniu i rozwojowi uległo dopiero po decyzji o budowie huty miedzi, zapoczątkowanej w 1967 r. Huta jest wciąż największym zakładem przemysłowym miasta.

Od 1945 do 1950 Głogów należał do województwa wrocławskiego, zaś w 1950 włączony został do nowopowstałego województwa zielonogórskiego. Od 1975 do 1998 należał do województwa legnickiego. Do województwa dolnośląskiego należy od reformy administracyjnej w 1999.

Źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/ - odnośniki nazw w opisie (kolor brązowy) prowadzą do opisu szczegółowego w Wikipedi