1. Praca jest lekarstwem przepisanym przez Boga przeciw chorobom i s³abo¶ciom naszej grzesznej natury, ona przyczynia siê do rozwoju w³adz i zdolno¶ci cielesnych i umys³owych, ona jest najodpowiedniejszym ¶rodkiem utrzymania, uczy poczucia w³asnej godno¶ci, daje niezale¿no¶æ. Jest podstaw± ¿ycia spo³ecznego i prawdziwej o¶wiaty, wzmacnia i hartuje si³y cz³owieka, jest ¼ród³em zdrowia i potêgi narodów (CD, s, 194).

2. Praca jest potrzebna dla utrzymania ¿ycia, potrzebna dla zdrowia, potrzebna dla utrzymania moralno¶ci, potrzebna do szczê¶cia ludzkiego (PiP RA nr U/1901/, s. 86).

3. Wszelkiego rodzaju godziw± pracê ustanowi³ Pan Bóg, aby ka¿dy z nas sam sobie zarobi³ na utrzymanie swoje. A za tym praca jest tak potrzebna, jak potrzebnym jest pokarm i odzienie dla cz³owieka (PiPR.9nt(   ~l /1906/, s. 42).

4. Cz³owiek powinien pracowaæ przez cale ¿ycie swoje - b±d¼ cia³em, b±d¼ dusz±, b±d¼ wszystkimi w³adzami umys³u swego. To jest, ka¿dy z nas stworzony jest do potrójnej pracy: do pracy cielesnej - czyli fizycznej, do pracy duchowej i do pracy umys³owej (PiP 11/1908/nr 11, s. 81).

5. ¯adna nauka ani filozofia nie zast±pi± wian i pracy duchowej na niej opartej. Bez religii i pracy duchowej nie ma moralno¶ci ( Zwi±zek i donios³o¶æ pracy duchowej, s. 89).

6. Praca wszelka: fizyczna i umys³owa, podejmowana od ¶witu do nocy, zastosowana do si³ i zdolno¶ci ka¿dego, jest pierwszym ¼ród³em naszych dochodów materialnych, utrzymuje nasze zdrowie cia³a, ochrania nas od wiêkszych pokus, a co najwa¿niejsze - jest nam mi³ym obowi±zkiem w³o¿onym na nas przez naszego Stwórcê i Pana, który obieca³, ¿e sam bêdzie za to dla nas nagrod± zbytnio wielk± (PiP R. 7 nr 2/1904/, s. 12).

7. Praca rêczna wykszta³cenia umys³owego nie wyklucza, ale nawet dla doj¶cia do po¿±danej doskona³o¶ci wielce go potrzebuje (PDW, t. 2, s. 222).

8. Cz³owiek nie mo¿e zaniedbaæ pewnego rozwoju umys³owego i duchowego bez obni¿enia nie tylko swej godno¶ci ludzkiej, ale nawet i si³y zarobkowej, która jest tym wiêksza, im lepiej siê rozumie zasadê i warunki wykonywanej roboty (PiP R. 3 nr 10/1900/s. 74).

9. Musicie pracowaæ: swój rozum, swoj± wolê i swoje uczynki musicie urz±dziæ wedle przykazañ Bo¿ych (PiP R.7 nr W/1904/, s. 73).

10. Od pracy zale¿y szczê¶cie doczesne i wieczne. Ona jest ¶rodkiem najw³a¶ciwszym do odpokutowania za nasze grzechy, ona chroni ludzi od wiêkszych pokus, od pró¿nowania, pijañstwa, rozpusty, kradzie¿y, rozbojów, w³óczêgostwa itp. Ona hamuje nasze z³e ¿±dze, utwierdza nas w cnocie, a szczególnie w zami³owaniu do ¿ycia ukrytego, zaprawia do pokory, cicho¶ci, cierpliwo¶ci (CD, s. 194).

11. Chrystus Pan ka¿demu cz³owiekowi, choæby  najmniej uzdolnionemu, z naciskiem, pod groz± wiecznego potêpienia nakazuje pracê. Ka¿dy wiêc obowi±zany jest, w miarê otrzymanych ³ask i si³, przyczyniaæ siê do wspólnej pracy spo³eczeñstwa; inaczej bowiem nie osi±gnie królestwa niebieskiego, które gwa³t cierpi, a tylko gwa³townicy porywaj± je (por, Mt 11,12) (CD, s. 195-196).

12. ¯ycie cz³owieka jest twarde i ciê¿kie: jest bojowaniem na tej ziemi, dlatego trzeba siê do niego przysposobiæ hartown± prac±, aby zbytnio nie przygniata³o, ani nie rani³o (PDW, t. 2} s. 245).

13. Praca s³u¿y nam tak¿e jako jeden z najdzielniejszych ¶rodków umartwienia naszego cia³a ku pow¶ci±ganiu po¿±dliwo¶ci naszych i jako ochrona i obrona przeciw zasadzkom czartowskim (PiPR.9 nr 6/1906/s. 421,

14. Zacznijmy rozbrat z duchem ¶wiata, zrywaj±c te pêta, w które lenistwo i pycha kraj nasz oku³y; nagnijmy nasze twarde karki do pracy, kochajmy siê w pracy, chlubmy siê prac± (PDW, t. 2, s. 81).

15. Kto chce w tym ¿yciu byæ zadowolonym i z Bogiem na wieki królowaæ, niechaj tutaj -na ziemi - stale z Nim, dla Niego, i przez Niego dzia³a, maj±c Go za swój cel ostateczny (PiP 12/1909/, s. 59).

16. Aby praca by³a rzeteln± i p³odn± w zbawienne owoce, musi byæ oparta na Bogu i mi³o¶ci± u¶wiêcon±, podejmowana na wzór Boskiego Zbawiciela bez szukania rozg³osu, w milczeniu i cicho¶ci (PiP R.9 nr 6/1906/, s. 42).

17. Mi³o¶æ bowiem, a nie rodzaj pracy, stanowi o stopniu szczê¶liwo¶ci na tej ziemi i w niebie (PDW, t, 2, s. 254).

18. Chrystus Pan w Nazarecie przy rodzicielskim warsztacie pracowa³ rêcznie; w ¶wi±tyni zatapia³ siê w ksiêgach ¶wiêtych i wyk³ada³ je, wiêc pracowa³ umys³owo; nieustannie siê modli³, cierpia³, po¶ci³, bój z szatanem prowadzi³, wiêc pracowa³ duchowo i tych trzech rodzajów pracy przyk³ad nam zostawi³ (PiP R3 nr W/1900/, s. 73).

19 Bóg wcielony pracuje w³asnymi rêkami prawie przez ca³e swoje ¿ycie. Przemawia On do nas w³asnym przyk³adem: "Uczcie siê ode Mnie, bo jestem cichy i pokorny sercem", a zw³aszcza nie wstyd¼cie siê rêcznej pracy. Tê bowiem nakaza³ Stwórca cz³owiekowi ju¿ na pierwszych stronicach Pisma ¶wiêtego: "W pocie wiêc oblicza twego bêdziesz musia³ zdobywaæ po¿ywienie, póki nie wrócisz do ziemi, z której zosta³e¶ wziêty" (Rdz3,19) (CD, s. 193).

20. Tak na¶laduj±c Go i ofiarowuj±c uczynki nasze w po³±czeniu z zas³ugami Chrystusa Pana, oddamy Bogu cze¶æ najdoskonalsz±, sprowadzimy szczególne b³ogos³awieñstwo Bo¿e na podjête przez nas prace i zjednamy sobie wielk± chwa³ê w niebie (CD, s. 199).

21. Id¼my w ¶lady Chrystusowe; bêd±c Panem nieba i ziemi i najwy¿sz± doskona³o¶ci±, w ca³ym swoim ziemskim ¿yciu nie wysuwa siê naprzód przed ludzi, nie wyró¿nia siê niczym, nie oddziela siê od t³umu i nie przybiera ¿adnych oznak swojej wielko¶ci. Przeciwnie, zabiega o ostatnie miejsce, ukrywa siê i zataja, przyjmuj±c na siebie skrajne ubóstwo, najni¿sze prace i pos³ugi oraz najbardziej uni¿one pos³uszeñstwo, i tak oddaje swojemu Ojcu Niebieskiemu wszelk± cze¶æ i chwalê w sposób najdoskonalszy (CD, s. 198).

22. Cokolwiek czyniê, przez Niego i z Nim czyniê. Ju¿ nie ja, ale Chrystus (por. Ga 2,20) czyni dobro, które ja czyniê (Z¯W, 22 VII 1873).

23. Nic na pró¿no - ka¿de s³owo, ka¿dy czyn na chwa³ê Bo¿±; i ka¿de dzia³anie na wiêksz± chwa³ê Bo¿± (Z¯W, 2IX 1870).

24. Czas wszelki po¶wiêcê Panu Bogu i obojêtny jestem na pos³ugê, jak±kolwiek i gdziekolwiek jej za¿±da. Albowiem to s³uszne, po¿yteczne i konieczne (Z¯W, 2 VII 1874).

25. Przed podjêciem jakiegokolwiek dzie³a muszê prosiæ o ³askê, poniewa¿ tylko wsparci ³ask± Bo¿± mo¿emy co¶ zbawiennego uczyniæ - przez wewnêtrzne westchnienia i czyny (Z¯W, 25 X 1877).

26. £aska jest mi potrzebna przed ka¿d± prac±, dlatego muszê o ni± wcze¶niej prosiæ, zanim co¶ zacznê czyniæ. Naj¶wiêtsza Matko, wesprzyj mnie, b±d¼ przy mnie dziêki Twemu przemo¿nemu wstawiennictwu (Z¯W, 18 X 1880).

27. Wszystko uczyniê za ³ask± Bo¿±. Nic mi nie jest trudne dla Boga (Z¯W, 28 VII 1878).

28. Pan Jezus ma powód do skargi na mnie, poniewa¿ nie przynoszê Mu owoców po¿±danych. Oddajê siê Mu ca³kowicie, a¿eby siê Jemu tylko podobaæ (Z¯W, 24 VII 1874).

29. Doskonale wszystko czyniæ: dok³adnie s³uchaæ spowiedzi, dok³adnie odprawiaæ Msze, dok³adnie odmawiaæ brewiarz. Ju¿ za sam± Mszê ¶w. i brewiarz - doskonale odprawiane - móg³bym byæ ¶wiêtym kap³anem (Z¯W, 3IX1872).

30. Cieszmy siê, ¿e Pan Jezus jest dla nas najdobrotliwszym Ojcem a nie Sêdzi± i gotów nam przebaczyæ, gdy podejmiemy szczer± pokutê. Zno¶my wiêc wszelakie cierpienia i krzywdy w cicho¶ci, z poddaniem siê woli Bo¿ej, ofiarowuj±c je na zado¶æuczynienie za nasze grzechy, i spe³niajmy jak najwierniej wszystkie nasze obowi±zki. A wtedy z otuch± oczekiwaæ bêdziemy drugiego przyj¶cia Zbawiciela na s±d, maj±c nadziejê, ¿e staniemy przy Nim, po Jego prawicy (CD, s. 128).

Ostatnia Aktualizacja 13 sierpnia 2005; 3,213 Ods³on