Barwami Miasta G³ogowa s± kolory bia³y i czerwony. Flag± miasta jest szachownica w kolorach bia³ym i czerwonym o kszta³cie prostok±tnym i ilo¶ci pól 8 x 5. Stosunek szeroko¶ci flagi do jej d³ugo¶ci wynosi 5 : 8
OPIS HERBU MIASTA G£OGOWA Herb wyobra¿a tarczê dzielon± w krzy¿ prosty na cztery pola, z ma³± centraln± tarcz±, na której po ¶rodku widnieje z³oty inicja³ "G" na czerwonym tle. Pierwsze pole tarczy jest niebieskie i przedstawia Madonnê w koronie trzymaj±c± ber³o i Dzieci±tko stoj±c na srebrnym pó³ksiê¿ycu. Ca³o¶æ w aureoli promienistej koloru z³otego. W drugim polu znajduje siê na z³otym tle ¶l±ski czarny orze³ bez korony, z rozpostartymi skrzyd³ami. W poprzek na piersi or³a widnieje srebrny pó³ksiê¿yc, na nim krzy¿. Trzecie pole czerwone, na nim czarny ³eb bawo³u zwrócony do przodu.Czwarte pole niebieskie, na nim kruk siedz±cy na z³otej ga³êzi z trzema sêkami. Kruk skierowany do wewn±trz.
¼ród³o: Za³±cznik nr 2 do Statutu Miasta G³ogowa
Opis symboli umieszczonych na herbie
Madonna w koronie trzymaj±ca ber³o i Dzieci±tko stoj±c na srebrnym pó³ksiê¿ycu Madonna to patronka kolegiaty - najstarszej g³ogowskiej ¶wi±tyni, która pamiêta jeszcze czasy Piastów. Postaæ Madonny pojawia siê na pieczêciach miejskich G³ogowa ju¿ od 1326r.
Czarny orze³ ¶l±ski Czarny orze³ bez korony to orze³ Piastów ¦l±skich. Orze³ by³ symbolem uniwersalnym i bardzo popularnym wówczas bowiem symbolizowa³ sob± si³ê, odwagê, m±dro¶æ i sprawiedliwo¶æ. (zobacz równie¿: http://www.nasz.wroclaw.pl/herb/orzel.htm)
Czarna g³owa byka (bawo³u) Motyw z bykiem by³ wielokrotnie przedstawiany na monetach bitych w mennicy g³ogowskiej. G³owa byka by³a god³em królewskiego starosty ksiêstwa g³ogowskiego Hansa von Loos, który sprawowa³ równie¿ nadzór nad mennic± miejsk±.
Kruk Wizerunek Kruka pojawi³ siê na pieczêci miejskiej miasta 17 marca 1490r. Kruk siedz±cy na srebrnej ga³êzi to god³o rodu Korwinów, którzy panowali w G³ogowie. W XV wieku herb podarowali miastu.
Litera „G" Inicja³ miasta
Hejna³ miasta G³ogowa
Partytura hejna³u miasta G³ogowa skomponowanego przez Pana Kazimierza Walendzika w roku 1978 roku.