Kolegiata na Ostrowie Tumskim

Druga hierarchicznie po tumie wroc³awskim ¶wi±tynia Dolnego ¦l±ska, kolegiata g³ogowska, pocz±tkami swymi siêga po³owy X wieku.
W 1109 r. ludno¶æ oblê¿onego przez wojska cesarskie G³ogowa, wg Galla Anonima, schroni³a siê w ko¶ciele na Ostrowiu. Po roku 1110, Boles³aw Krzywousty w dowód wdziêczno¶ci za bohatersk± obronê grodu, odbudowuje zniszczon± w czasie oblê¿enia ¶wi±tyniê. Ko¶ció³ kolegiacki przebudowa³ w 1260 roku Konrad I. Kolegiatê przebudowano pod koniec XIV wieku w stylu gotyckim. W wieku XVIII ko¶ció³ otrzyma³ wystrój barokowy.

Wie¿a oraz neogotycka kruchta pochodz± z 1840 roku. Cenny ten zabytek, zwi±zany jest z najstarsz± histori± miasta, zniszczony zosta³ podczas ostatniej wojny. Gruzy wal±cej siê ¶wi±tyni zniszczy³y powa¿nie sarkofag Mechtyldy (zm. w 1318 r.), ksiê¿nej g³ogowsko - poznañskiej, ¿ony Henryka III G³ogowskiego. Pociski i po¿ar ods³oni³y w chórze romañskim ciasn± wnêkê, zas³oniêt± od koñca XVIII wieku barokowymi stallami i obrazami. Ukaza³ siê tam pos±g z piaskowca, przedstawiaj±cy ¶wieck± damê.

Zamek Piastowski

Pocz±tkami swymi siêga czasów ksiêcia Konrada I, który w 1249 roku otrzyma³ G³ogów na stolicê ksiêstwa. Pod koniec XIII wieku rozbudowany przez ksiêcia Henryk III G³ogowskiego, stanowi³ godn± siedzibê potê¿nego w³adcy ¦l±ska i Wielkopolski.

Ko¶ció³ Farny pw.: ¦w. Miko³aja

Zbudowano go oko³o po³owy XIII wieku i rozbudowano w pocz±tkach XIV wieku w stylu gotyckim. W wieku XIV i XV dobudowano kaplice. Po po¿arze ko¶cio³a w 1642 r. wnêtrze otrzyma³o wystrój barokowy. W 1758 r. dobudowano górn± kondygnacjê wie¿y. Od 1945 r. znajduje siê w ruinie. Po zabezpieczeniu wie¿a stanowiæ bêdzie pomnik – symbol zniszczeñ wojennych G³ogowa, nawê za¶ ko¶cio³a zaadoptuje siê na kameralny amfiteatr.

G³ogów miestem ¶wiêtego Miko³aja - materia³ informacyjny - klknij by przej¶æ i zobaczyæ, tak¿e zdjêcia ko¶cio³a.

Ratusz

Gotycki ratusz pocz±tkami swymi siêga XIV wieku. Po po¿arze w latach 1420 i 1433 ponownie odbudowano go w stylu gotyckim, a po nastêpnym po¿arze w 1574 roku w stylu renesansowym. Otrzyma³ wówczas bogat± attykê charakterystyczn± dla architektury polskiego Odrodzenia. Jest to jeden z nielicznych przyk³adów gotyckiej architektury typu ¶wieckiego na terenie miasta.

Zespó³ Pojezuicki (Ko¶ció³ i Kolegium)

Budowê kolegium rozpoczêto w 1666 roku.
W latach 1695 – 1702 wybudowano ko¶ció³  pw.: Bo¿ego Cia³a wed³ug projektu architekta Julio Simonettiego. Jednolite opracowanie elewacji dla kolegium i ko¶cio³a nast±pi³o w 1730 roku. W 1945 roku ca³o¶æ uleg³a zniszczeniu. W latach 1957 – 1961 odbudowano ko¶ció³, za¶ z pozostaj±cego w ruinie kolegium zachowa³y siê jedynie mury kapitalne skrzyd³a, stanowi±cego przed³u¿enie korpusu ko¶cio³a.

Teatr

Jeden z najstarszych teatrów na ¦l±sku, reprezentuj±cy rzadki przyk³ad architektury wczesnoklasycznej, zbudowano w 1774 roku. Przebudowano w 1840 roku nie zatar³a w zasadzie stylu wczesnoklasycznego. Od 1945 roku w ruinie. Po odbudowie i odpowiedniej adaptacji znajdzie tam miejsce filia Biura Wystaw Artystycznych, lub scena lalkowa.

Fosa

Miasto by³o otoczone fos± oraz murami obronnymi z okresu ¶redniowiecza.

Pomnik Dzieci G³ogowskich

 W roku 1979 stan±³ w G³ogowie pomnik Dzieci G³ogowskich wed³ug projektu Dymitra P. Vacewa. Upamiêtnia on bohatersk± postawê mieszkañców miasta. Na porêczenie rozejmu w 1009 r. g³ogowianie wydali cesarzowi w charakterze zak³adników swoich synów pod warunkiem, ¿e "niezale¿nie od tego czy pokój zostanie zawarty czy odrzucony, odzyskaj± swoich zak³adników". Boles³aw jednak nie zgodzi³ siê na kapitulacjê. Wówczas cesarz, ³ami±c warunki umowy, kaza³ przywi±zaæ zak³adników do machin obiê¿niczych, w przekonaniu, ¿e obroñcy nie odwa¿± siê strzelaæ do swoich dzieci.

Pawilon Goethego 

Pawilon powsta³ w 1910 roku na terenie miejskiej Promenady dooko³a Starego Miasta (dawne przedpola twierdzy). Sw± form± pawilon nawi±zuje do starogreckiej ¶wi±tyni, stoj±cej w ¶wiêtym gaju. Ma on kszta³t rotundy, nakrytej kopu³±. Pokryta by³a ona blach± miedzian± a ca³o¶æ pawilonu wykonano z ¿elbetu. Dodatkow± ozdob± by³y dwie doryckie kolumny umieszczone od frontu. We wnêtrzu sta³o popiersie J. W. Goethego , autorstwa rze¼biarza Raucha .

Podczas dzia³añ wojennych pawilon, zosta³ uszkodzony a w pó¼niejszym czasie zaginê³o popiersie. Pawilon odzyska³ swój dwany wygl±d. W jego wnêtrzu, jak przed wojn± stoi popiersie Goethego, lecz dzi¶ to rze¼ba g³ogowskiego artysty Romana Mordasa

Rze¼ba Goethego ustawiona jest na specjalnym postumencie, ca³o¶æ wnêtrza jest pod¶wietlona, a w oknach i miêdzy filarami zainstalowane s± ozdobne kraty. Kopu³a dachu pokryta now± blach±.

¯ród³o: Wikipedia

Budowle sakralne

Kolegiata

Kolegiata

G³ówny artyku³: Kolegiata w G³ogowie

G³ogowska kolegiata wznosi siê nad najstarsz± dzielnic± G³ogowa - Ostrowem Tumskim. W chwili obecnej jest odbudowywana po zniszczeniach II wojny ¶wiatowej. Jest jedn± z najstarszych ¶wi±tyñ ¦l±ska. Jej pocz±tki siêgaj± pierwszych Piastów.

Badania archeologiczne ods³oni³y we wnêtrzu kolegiaty pozosta³o¶ci jednonawowej kamiennej ¶wi±tyni, której budowê wi±¿e siê z okresem panowania Boles³awa Krzywoustego. ¦wi±tyniê tê odwiedzi³a m.in. ¶w. Jadwiga ¦l±ska. Do r. 1262 powsta³a pó¼noromañska bazylika o trzech nawach. Jej pozosta³o¶ci widoczne s± w murach ko¶cielnych do dzisiaj. W latach 1413 - 1466 ko¶ció³ zosta³ gruntownie przebudowany w kszta³cie, który praktycznie dotrwa³ do dzi¶. Powsta³a wtedy gotycka trzynawowa hala z szeregiem kaplic. W XVIII w. nast±pi³a barokizacja wnêtrza. Neogotycka wie¿a o wys. 75 m wybudowana zosta³a w latach 1838 - 1842, po zawaleniu siê starszej. Jej wierzcho³ek zdobi poz³acany, wysoki na 5 m krzy¿.

W specjalnie wybudowanej krypcie, we wnêtrzu kolegiaty, obejrzeæ mo¿na relikty romañskiej ¶wi±tyni z XII wieku, pamiêtaj±cej obronê G³ogowa w 1109 r.

Ko¶ció³ p.w. ¦w. Miko³aja

Ruiny ko¶cio³a ¶w. Miko³aja

Obok Kolegiaty znajduje siê O¶rodek Duszpasterstwa Chorych. Opiekê nad nim sprawuj± Cisi Pracownicy Krzy¿a.

G³ówny artyku³: Ko¶ció³ p.w. ¦w. Miko³aja w G³ogowie

Ko¶ció³ parafialny p.w. ¦w. Miko³aja by³ najwa¿niejsz± ¶wi±tyni± lewobrze¿nego G³ogowa.

Z przeprowadzonych we wnêtrzu badañ archeologicznych wynika, ¿e ko¶ció³ wybudowano jeszcze w latach 30. - 40. XIII wieku jako romañsk± bazylikê. Po wielkim po¿arze miasta w 1291 roku ¶wi±tyniê odbudowano, jednak ju¿ w stylu gotyckim, jako trójnawow± bazylikê. W przeci±gu XIV i XV w. dostawiono nawy boczne i szereg kaplic. Od zachodu wznosi siê monumentalna wie¿a, u podstawy której znajduje siê gotycki portal, a w nim popiersie patrona ko¶cio³a - ¶w. Miko³aja.

Ko¶ció³ zosta³ zniszczony w 1945 r. i odt±d pozostaje ruin±, poddawan± okresowo pracom zabezpieczaj±cym.

G³ogów miestem ¶wiêtego Miko³aja - materia³ informacyjny - klknij by przej¶æ i zobaczyæ, tak¿e zdjêcia ko¶cio³a.

Ko¶ció³ p.w. Bo¿ego Cia³a

Ko¶ció³ Bo¿ego Cia³a

Najstarsza wzmianka o ko¶ciele Bo¿ego Cia³a w G³ogowie pochodzi z 1403 r. By³a to wówczas bardzo skromna kaplica. W 1420 r. zosta³a ona rozbudowana i spe³nia³a rolê kaplicy zamkowej. W latach 1696 - 1702, powsta³ w tym miejscu ko¶ció³ dla Jezuitów zbudowany wg projektu architekta w³oskiego Giulio Simonettiego. Po po¿arze w 1711 r. ¶wi±tyniê odbudowa³ wroc³awski budowniczy J. B. Peintner. Ostateczny wyraz architektoniczny otrzyma³ dopiero ok. 1730 r., kiedy to A. Karinger ukoñczy³ fasadê. Mocno zniszczony w 1945 r., odbudowany zosta³ etapami po wojnie. Niewiele zachowa³o siê z oryginalnego wystroju wnêtrza. O³tarz i organy pochodz± z protestanckiego ko¶cio³a w Ko¿uchowie. Nie zachowa³y siê przedwojenne he³my wie¿.

Ko¶ció³ p.w. ¦w. Piotra - lapidarium

Ko¶ció³ p.w. ¦w. Piotra - lapidarium

Fundamenty romañskiej budowli znajduj± siê w odleg³o¶ci ok. 200 m na po³udnie od zamku. Sk³adaj± siê na nie fundamenty pó³kolistych absyd oraz prezbiterium.

Sam ko¶ció³ powsta³ w koñcu XII wieku jako romañska bazylika. Pe³ni³ on rolê ko¶cio³a parafialnego lewobrze¿nej czê¶ci G³ogowa - osady targowej, a¿ do budowy ko¶cio³a pw. ¦w. Miko³aja. W zwi±zku z przeniesieniem parafii do innego ko¶cio³a biskup Tomasz I osadzi³ w opustosza³ym ko¶ciele ¶w. Piotra dominikanów, jednocze¶nie funduj±c im klasztor.

Ko¶ció³ s³u¿y³ dominikanom do sekularyzacji w 1810 r. Budynek ko¶cio³a i klasztoru w 1789 r. uleg³ po¿arowi a pó¼niej uczyniono z niego zbrojowniê i koszary saperów. Pod koniec XIX wieku budynek ko¶cielny rozebrano.

Ko¶ció³ ewangelicki "£ód¼ Chrystusowa" - lapidarium

Model "£odzi Chrystusowej"

Kamieñ wêgielny pod budowê ¶wi±tyni po³o¿ono 29 sierpnia 1764 r. Nast±pi³o to w kilka lat po wielkim po¿arze miasta (1758) r. , który strawi³ ewangelicki Ko¶ció³ Pokoju, znajduj±cy siê poza murami miejskimi. Projektantem ko¶cio³a by³ s³ynny architekt Carl Gotthard Langhans (1732-1808), twórca Bramy Brandenburskiej w Berlinie.

Budowa prowadzona by³a przy znacznej pomocy finansowej króla Fryderyka II. Ko¶ció³ po¶wiêcono i oddano do u¿ytku 14 lutego 1773 r. Nadano mu nazwê "£ód¼ Chrystusowa". By³ to budynek o rozmiarach 25 x 50 m z dwiema wie¿ami w czê¶ci zachodniej.

W czasie oblê¿enia miasta w 1945 r. zosta³ powa¿nie zniszczony. Pozosta³e ruiny wysadzono w powietrze i rozebrano w latach sze¶ædziesi±tych.

Ko¶ció³ p.w. ¦w. Wawrzyñca

Ko¶ció³ p.w. ¦w. Wawrzyñca

Ko¶ció³ p.w. ¦w. Wawrzyñca w Brzostowie (dawniej osobna miejscowo¶æ, obecnie czê¶æ G³ogowa) zbudowany zosta³ ok. r. 1502, na miejscu wcze¶niejszego. Pierwsza ¶wi±tynia, wzmiankowana w 1399 roku, uleg³a spaleniu w po³owie XV wieku. Poza nielicznymi przebudowami bry³a ko¶cio³a nie zmieni³a siê znacz±co od tego czasu.

Wyposa¿enie ko¶cio³a pochodzi z pó¼niejszego okresu. Barokowy o³tarz g³ówny trafi³ tu z kaplicy ró¿añcowej ko¶cio³a dominikañskiego pod wezwaniem ¦w. Piotra w G³ogowie. Oba boczne o³tarze pochodz± z ko¶cio³a franciszkañskiego pod wezwaniem ¦w. Stanis³awa. Nast±pi³o to po sekularyzacji, jaka mia³a miejsce w 1810 roku.

Na sklepieniach znajduj± siê barokowe malowid³a. We wnêtrzu ko¶cio³a zachowa³y siê z czasów jego powstania dwa gotyckie portale, na których widnieje data 1502. Znajduj± siê one w po³udniowej i pó³nocnej ¶cianie nawy g³ównej. Nad jednym z nich, prowadz±cym do zakrystii, namalowany jest gotycki fresk przedstawiaj±cy Maryjê.

Synagoga - lapidarium

Synagoga - lapidarium

Synagogê w tym miejscu oddano do u¿ytku we wrze¶niu 1892 r. Mia³a w za³o¿eniu stanowiæ wa¿n± dominantê w krajobrazie miasta i ¶wiadczyæ o randze tutejszej gminy ¿ydowskiej. G³ogowska synagoga, mog³a pomie¶ciæ 300 mê¿czyzn i 250, kobiet. Jej trzon stanowi³a masywna i wysoka (32 m) czê¶æ wie¿owa, zwieñczona kopu³±.

W nocy z 9 na 10 listopada 1938 r. synagogê spl±drowa³y i spali³y bojówki hitlerowskie; nastêpnie rozebrano j± do fundamentów. W 55. rocznicê tamtego zdarzenia ods³oniêto w G³ogowie pomnik po¶wiêcony pamiêci spo³eczno¶ci ¿ydowskiej tego miasta. Monument - miejsce pamiêci (proj. in¿. arch. Dariusza Wojtowicza) tworz±: zrekonstruowany na oryginalnych fundamentach synagogi obrys jej murów oraz niewielki obelisk z inskrypcjami w jêzykach polskim i hebrajskim.

Fortyfikacje

Zamek Ksi±¿±t G³ogowskich

Zamek Ksi±¿±t G³ogowskich

G³ówny artyku³: Zamek Ksi±¿±t G³ogowskich

W po³owie XIII wieku ksi±¿ê Konrad II wzniós³ w tym miejscu pierwszy zamek - drewnian± budowlê z murowan± wie¿±, usytuowan± przy brodzie przez Odrê. Jego nastêpca, Henryk III, zamek przebudowa³, w³±czaj±c go w system murów obronnych, a w ci±gu XIV i XV w. wybudowano trzy skrzyd³a. Na prze³omie XV i XVI w. rezydowa³ tutaj królewicz Zygmunt Jagielloñczyk. W wiekach XVII i XVIII zamek, po kolejnych przebudowach, nabra³ charakteru rezydencji pa³acowej. Od r. 1742 mieli w nim siedzibê zarz±dcy pruscy. Dwukrotnie w zamku zatrzymywa³ siê Napoleon. W koñcu XIX w. wiêksz± czê¶æ pomieszczeñ przeznaczono na s±d królewski.

W 1945 r. gmach leg³ w gruzach. Odbudowany zosta³ w latach 1971 - 1983. Skrzyd³o po³udniowe wybudowano od podstaw. W dwóch salach na parterze zachowa³y siê sklepienia kolebkowo - krzy¿owe, a w podziemiach fragmenty muru gotyckiego ze sklepieniami kolebkowymi. Cylindryczna wie¿a pochodzi jeszcze z po³owy XIII w., ma 24 m wysoko¶ci, jej mury grube s± na 2,7 m. Obecnie w zamku ma siedzibê Muzeum Archeologiczno - Historyczne.

Mury ¶redniowieczne

Fragment murów miejskich

Ceglane mury miejskie powsta³y najpó¼niej w ostatniej æwierci XIII wieku (pocz±tkowo miasto otoczone by³o palisad± i fos±). Zwieñczone by³y one blankami o wysoko¶ci 1,2 m, a ich grubo¶æ wynosi³a oko³o 1 m. Na zachowanych do dzisiaj fragmentach murów widaæ ¶lady po hurdycjach - drewnianych konstrukcjach umieszczanych na ich szczycie. Na najbardziej zagro¿onych odcinkach mury obronne wzmocnione by³y przez baszty. Pas murów, okalaj±cy miasto, liczy³ ok. 17 baszt otwartych do wewn±trz i 9 wie¿. W zachowanych do dzi¶ odcinkach murów znajduj± siê trzy baszty.

Na pocz±tku XV wieku dotychczasowy jeden pas murów i fosa zosta³y wzmocnione przez drugi mur z bastejami, ni¿szy od poprzedniego, przystosowany do obrony artyleryjskiej. Liczy³ on 14 bastei - pó³kolistych, niskich baszt, otwartych do wewn±trz murów.

Do dnia dzisiejszego zachowa³o siê kilka odcinków murów obronnych, okalaj±cych niegdy¶ ¶redniowieczny G³ogów. Pierwszy odcinek biegnie wzd³u¿ ul. Zamkowej, kolejny wzd³u¿ ul. Starowa³owej, a ostatni wzd³u¿ ko¶cio³a p.w. ¦w. Miko³aja do ul. Rze¼niczej. Znaczne fragmenty murów s± zrekonstruowane, jednak zachowuj± ocala³e ¶redniowieczne relikty.

Fosa miejska

Fosa miejska

Fosa powsta³a w XVII wieku, podczas wojny 30-letniej, kiedy to zapad³a decyzja o utworzeniu z G³ogowa twierdzy. Zastosowano wówczas system bastionowy, na który sk³ada³o siê 11 bastionów, fosa oraz wa³y ziemne. Z tego za³o¿enia przetrwa³ do naszych czasów odcinek suchej fosy wraz z dwoma bastionami "Sebastian" i "Leopold". Do jej wnêtrza mo¿na wej¶æ w dwojaki sposób: od ul. Szkolnej oraz od ul. Rze¼niczej (przy targowisku). Fosa dzisiaj ma charakter rekreacyjno - spacerowy. Po rozebraniu fortyfikacji na pocz±tku XX wieku pozostawiono istniej±cy fragment fosy i urz±dzono w nim rozarium, licz±ce ok. 2.000 krzaków ró¿.

Twierdza G³ogów by³a wielokrotnie przebudowywana i modernizowana. Co jaki¶ czas wzbogacano j± o kolejne dzie³a fotyfikacyjne, st±d w samej fosie znajduj± siê m.in. kazamata, tunele kontrminowe, poterny oraz u wylotu fosy przy ul. Szkolnej - zachowany odcinek podziemnego bloku koszarowego.

Wie¿a artyleryjska

Turm Reduit

Na cyplu Ostrowia Tumskiego, na zachód od kolegiaty, u zbiegu wód Starej Odry i Odry, znajduje siê okr±g³a ceglana budowla. Jest to wie¿a artyleryjska, zwana "fortem Malakoff". Wie¿a zosta³a wybudowana przez wojska pruskie w latach 1857 - 1860. Nazwano j± wówczas "Turm Reduit" (reduta - wie¿a). Wie¿a posiada³a dwie naziemne kondygnacje, obecnie dziel±cy je strop jest zawalony. Kondygnacja naziemna posiada dwie wysuniête kaponiery (kojce) w kszta³cie tzw. kocich uszu. G³ównym zadaniem "Turm Reduit" by³a obrona miasta z kierunku pó³nocnego, a tak¿e zabezpieczenie rzeki przed ewentualnym sforsowaniem.

Inne

Ratusz

Ratusz

Pocz±tki Ratusza siêgaj± koñca XIII wieku, kiedy wybudowano wie¿ê - stra¿nicê. W³a¶ciwy kompleks ratuszowy powsta³ w trakcie dwóch nastêpnych stuleci, a ostateczny wygl±d otrzyma³ w wyniku gruntownej przebudowy w latach 1832 - 1835. Powsta³y wtedy dwa kontrastuj±ce ze sob± skrzyd³a: zachodnie o cechach klasycyzmu pruskiego i wschodnie, zbudowane w modnym wówczas stylu florenckim. W czasie walk o G³ogów w 1945 r. ratusz zosta³ spalony.

Decyzjê o odbudowie ratusza podj±³ Urz±d Miejski w styczniu 1984 r, za¶ roboty budowlane wykonywane by³y od maja 1984 r. Inwestycja ta poch³onê³a przez 18 lat 14 mln z³. W roku 2000 na ukoñczeniu by³o zachodnie skrzyd³o budynku. Obecnie ratusz ponownie s³u¿y mieszkañcom, od 2002 roku mie¶ci siê w nim Urz±d Miejski.

W skrzydle wschodnim na parterze zachowane s± cenne wnêtrza, pochodz±ce g³ównie z prze³omu gotyku i renesansu. Jedno z nich posiada sklepienie sieciowe - wsparte na centralnym s³upie. S±siaduj±ca z ni± sala ozdobiona jest sklepieniem kryszta³owym.

Wie¿a, o wysoko¶ci 80,35 m (najwy¿sza wie¿a ratuszowa na ¦l±sku), zrekonstruowana zosta³a w latach 1994 - 1996 na podstawie stanu z 1720 roku. Odtworzono te¿ zegar o ¶rednicy tarcz 3,55 m.

Teatr Miejski im. Andreasa Gryphiusa

Ruiny teatru

Budowê Teatru Miejskiego rozpoczêto w 1799 roku. Powsta³ on na miejscu ¶redniowiecznych ³aw miêsnych. Projektantem budynku zosta³ Krzysztof Walentyn Schultze. Ten architekt, bardzo znany i ceniony na ¦l±sku, zaprojektowa³ teatr w stylu wczesnoklasycystycznym. Najokazalej prezentowa³a siê wschodnia ¶ciana, a w niej bogato zdobiony ryzalit. Znajduj±ce siê w nim dwie doryckie kolumny, wyznacza³y trzy osie ryzalitu. W 1863 roku umieszczono w niszy nad kolumnami popiersie Andreasa Gryphiusa.

Teatr przechodzi³ kilka przeobra¿eñ. Pierwsze mia³o miejsce w 1840 roku, kiedy to przebudowano wnêtrze, ³±cz±c dwie kondygnacje, w wyniku czego powsta³o wysokie, funkcjonalne pomieszczenie widowni. W marcu 1843 roku w teatrze koncertowa³ Franciszek Liszt. Gra³ na specjalnie skonstruowanym przez g³ogowianina fortepianie z podwójnym dnem.

Przebudowa teatru w 1926 roku zlikwidowa³a zewnêtrzne schody, powsta³e w po³owie XIX wieku, przywracaj±c przy tym pierwotny kszta³t pierzei. Podczas modernizacji wnêtrz zamontowano scenê obrotow±. Przebudowê unowocze¶nionego obiektu zakoñczono w 1928 roku. W 1945 roku teatr uleg³ zniszczeniu. Obecnie jest w ruinie.

¬ród³a

• Pierwotna wersja artyku³u autorstwa Rafaela Rokaszewicza, prezesa Towarzystwa Ziemi G³ogowskiej
• Janusz Chutkowski, G³ogów w XX wieku, wyd. Towarzystwo Ziemi G³ogowskiej, G³ogów 2004, ISBN 83-89306-04-2
• Krystyn Matwijowski (redakcja), G³ogów. Zarys monografii miasta, Wydawnictwo Silesia, Wroc³aw-G³ogów 1994, ISBN 83-85689-50-8

Linki zewnêtrzne

Zobacz grafiki na Wikimedia Commons:
Zabytki G³ogowa

• Towarzystwo Ziemi G³ogowskiej
• Twierdza G³ogów

Tre¶æ udostêpniana na licencji GNU Free Documentation License.

Ostatnia Aktualizacja 15 lutego 2007; 19,137 Ods³on