I. Dominiak (odpowiedź i nawiązanie do tekstu nie chcę pomnika Polaka, chcę pomnika człowieka!): Proszę Pana, po przeczytaniu Pańskiego artykułu zaczynam mieć obawy czy rozmawiam z Głogowianinem czy jeszcze z mieszkańcem jakiegoś miasta ze wschodniej Polski. Pan podejmując dyskusję na temat Głogowa cały czas nawiązuje do stosunków Polsko - Ukraińskich czy Polsko - Ruskich. Zapomina Pan, że Głogów jest miastem zachodniej Polski /jak i cały region/ i na plan pierwszy zawsze wysuwały się tutaj stosunki Polsko - Niemieckie lub ewentualnie Polsko - Czeskie.

Kazimierz S. Ożóg (odpowiedź do tekstu: Nie chcę pomnika cesarza, wolę księcia Polaka! - kliknij by przeczytać): Drogi Panie Majorze! Nie jestem historykiem, jestem historykiem sztuki. To delikatna różnica, ale mająca znaczenie fundamentalne. O ile w gronie historyków znajdziemy bez problemu ksenofobów i nacjonalistów, o tyle pośród badaczy piękna takich osób nie będzie. Historyk sztuki myśli przeszłością, ale w sposób kontynentalny, kompleksowy – widząc w jak skomplikowany sposób wszystko przenika się i splata ze sobą. Również w tej sytuacji kwestionowanie w pierwszym akapicie Pańskiego tekstu mojej polskości jest niesmaczne. Być może trafione, ale na pewno pozbawione dobrego smaku.

Ireneusz Dominiak (mjr rez.): Przyznam się, że dopiero teraz (21.05.) zapoznałem się z opinią Pana Kazimierza O. dotyczącą mojego pomysłu postawienia pomnika Księcia Bolesława Krzywoustego na miejscu dawnego pomnika cesarza Wilhelma (Kliknij tutaj by przeczytać artykuł). Opinii jakiej nie spodziewałem się od Polaka (bo tak chyba jest), a jeszcze ten tytuł „Ja chcę pomnik cesarza”. Ale tekstem „Pomnik Wilhelma usunięto po zdobyciu Glogau...” to Pan doktor „napluł” w twarz dziesiątkom pokoleń Polaków ze Śląska i wszystkim Poznaniakom, których w Głogowie (a nie w żadnym Glogau) jest z potomkami prawie ¼ ogółu mieszkańców – ja również.

Kazimierz S. Ożóg: Święta Wielkiej Nocy w Głogowie mają swój wymiar niezwykły. Z grubsza rzecz biorąc chodzi o sytuację, która mnie nieodmiennie fascynuje, czyli przypadek miasta, które umarło i od pewnego czasu zmartwychwstaje. Oczywiście, powiedzą liczni, że głupoty piszę, że Głogów wcale nie umarł, że przesunął swój środek ciężkości na nowe osiedla. Bo przecież w blokowiskach przy Armii Krajowej, Budowlanych, na Koperniku i „Piastowie” zamieszkali niemal wszyscy mieszkańcy odwiecznego polskiego Grodu.

Kazimierz S. Ożóg: W Głogowie jest jedno miejsce magiczne, które stało się nim nagle. Bez ostrzeżenia. Z potrzeby chwili. "Nowa, świecka tradycja" to fraza absurdalna, a jednak czasem daje wytworzyć się coś dobrego i stałego niespodziewanie szybko. Biblioteka Świętego Pielgrzyma jest miejscem, które w Głogowie mnie zatrzymało, spowodowało pośród paru innych wyborów i spraw, że stałem się Głogowianinem.

Kazimierz S. Ożóg: Na kolanach Jana z Głogowa dowcipnisie anonimowi pozostawili butelkę taniego wina. W połowie pełną. Wielu akt ten może oburzać, jednak wspaniale wpisuje się w poetykę tego dzieła, które jest jak tanie wino. A tanie wina są dobre, bo są dobre i tanie - jak tłumaczył mej grupie ongiś nasz legendarny mistrz wykładający logikę. Być może również tanie pomniki są dobre na tej samej zasadzie - przynajmniej w oczach niektórych. Ilekroć przechodzę Hohenzollernstrasse, mijając tę statuę, mam przerażenie w oczach.

Kazimierz S. Ożóg: Korzystając z okazji, jaka mi się nadarzyła – jako uczestnikowi IV Głogowskiego Dyktanda (nie pytajcie o efekt, nie poszło najlepiej), byłem gościem pięknego spektaklu w MOK-u. Trzy gorzowskie, znakomite aktorki prezentowały Edith Piaf poprzez pięknie śpiewane songi, wyjęte z melodii jej życia. Była to uczta dla ducha i ucha, jakiej nie powstydziłyby się deski teatrów w wielkich miastach.

Kazimierz S. Ożóg: Głogowska telewizja poinformowała mnie, jak i innych zainteresowanych głogowian, o postępach w sprawie naszego kościoła farnego. Hmmmm… Kościoła to może zbyt dużo powiedziane. Od 1945 roku stoi on bowiem w ruinie, przez kilka dekad walił się powolutku, jego obecny stan jest katastrofalny. Wstyd.

Kazimierz S. Ożóg: Pewien pan Major, znany ze swojej godnej podziwu fascynacji twierdzą Głogów i wojskowymi aspektami historii miasta zaproponował ostatnio, w chwili uniesienia, przed tłumem uczestników "Zimy w twierdzy" ustawienie w Głogowie nowego pomnika. Otóż, w wizji tej na miejscu pomnika cesarskiego na Wilhelmplatz należałoby ustawić pomnik księcia Bolesława Krzywoustego.

Kazimierz S. Ożóg: Kilka miesięcy temu rozgorzała w Głogowie awanturka o zabytki. Konkretnie o jeden, choć o randze nieco wątpliwej. O betonowy portyk przy nieużywanym wejściu głównym do PWSZ. Mając na uwadze jego stan zachowania, grożący częściowym zawaleniem, podjęto decyzję o jego rozbiórce. Radykalności posunięcia sprzyjał pewnie i fakt przybudowania tego elementu do korpusu ówczesnego szpitala w kilkanaście bodaj lat po jego wybudowaniu.